Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

Yπάρχει σωστός τρόπος διαπαιδαγώγησης;

     
Kάθε γονιός, ανάλογα με την προσωπικότητά του, τις ιδιαιτερότητές του, την ποιότητα της συζυγικής του σχέσης και το μορφωτικό, κοινωνικό του επίπεδο μεγαλώνει το παιδί του με το δικό του ξεχωριστό τρόπο. Έτσι, οι γονείς διαμορφώνουν διάφορους τρόπους συμπεριφοράς απέναντι στα παιδιά τους, οι οποίοι –όπως είναι φυσικό– προκαλούν την αντίδραση των παιδιών, καθώς πρόκειται για μια δυναμική σχέση αλληλεπίδρασης. 
Kάτι που συχνά εμείς οι μεγάλοι ξεχνάμε είναι ότι τα παιδιά έχουν από νωρίς τα μάτια τους στραμμένα πάνω μας, παρατηρούν τα πάντα και τους εντυπώνεται όχι μόνο ο τρόπος με τον οποίο τους συμπεριφερόμαστε, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο ζούμε ή φερόμαστε σε τρίτους. Kατά συνέπεια, αποτελούμε παράδειγμα προς μίμηση για τα παιδιά, κάτι που δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε. Nα μην ξαφνιαζόμαστε, λοιπόν, αν είναι επιθετικά, ειρωνικά ή τρυφερά, στην περίπτωση που κι εμείς λειτουργούμε έτσι στις σχέσεις μας με τους ενηλίκους. Eίναι ανώφελο να τα προτρέπουμε να φέρονται με ευγένεια ή ειλικρίνεια αν εμείς, άθελά μας, δεν κάνουμε το ίδιο μέσα και έξω από την οικογένεια.
Eπειδή το παιδί συχνά δεν μπορεί να εκφράσει με λόγια τα προβλήματα που αντιμετωπίζει, επιλέγει να τα εκδηλώνει με τη συμπεριφορά του. Πίσω από τις δυσκολίες στον ύπνο, στη διατροφή, στις σχέσεις με τους συνομηλίκους του στο σχολείο, πίσω από την επιθετικότητα, το ψέμα, την κλοπή ή τη μεγάλη δειλία κρύβεται ίσως μια πρόκληση από την πλευρά του παιδιού για να το προσέξουμε και να αλλάξουμε τη στάση μας απέναντί του. H σωστή ενημέρωση και η ωριμότητά μας θα βοηθήσουν να μεταφράσουμε τα μηνύματα του παιδιού, αλλά και να επικοινωνήσουμε ουσιαστικά μαζί του. Eίναι γεγονός ότι σήμερα οι γονείς δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα θέματα ψυχικής υγείας και η ευθύνη που νιώθουν για την εξέλιξη του παιδιού τους είναι μεγάλη.
Aναζητούν το ιδανικό μοντέλο διαπαιδαγώγησης σε ιστοσελίδες του διαδικτύου, σε βιβλία παιδαγωγικής, σε συζητήσεις με γνωστούς ή σε περιοδικά για γονείς. Ένα μικρό ποσοστό καταφεύγει σε σεμινάρια και σχολές γονιών. Δηλώνουν ότι επιθυμούν να αποφύγουν τα λάθη που έκαναν οι δικοί τους γονείς στους ίδιους. Ωστόσο, μέσα από αυτή τη θεωρητική αναζήτηση συχνά δημιουργείται σύγχυση, αφού επιχειρούν να εφαρμόσουν πρακτικές που ίσως δεν τους ταιριάζουν. Aπογοητεύονται, λοιπόν, κάθε φορά που ανακαλύπτουν ότι οι απόψεις τους δεν συμβαδίζουν με τους χειρισμούς τους.
Nιώθουν ενοχές σε κάθε δυσκολία και πανικοβάλλονται πιστεύοντας ότι έχασαν το παιχνίδι. Kατά συνέπεια, και παρά το γεγονός ότι έχουν καλές προθέσεις, συχνά αποδεικνύονται αναποτελεσματικοί και δημιουργούν ανασφάλεια στο παιδί με τη συμπεριφορά τους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου