Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2018

Πανελλήνιες εξετάσεις: Η πιο κρίσιμη στιγμή της ζωής μας;



Πόσο καθοριστικές μπορεί να είναι οι πανελλήνιες εξετάσεις για τη ζωή μας; Πόση έμφαση δίνουμε σ’ αυτές και πώς από μικρή ηλικία κατευθύνουμε τα παιδιά ώστε να θεωρούν ότι είναι μια αξιολόγηση που κρίνει όλη τους τη ζωή;

Είναι τόσο σημαντικές ή εμείς τις έχουμε κάνει τόσο πολύ σημαντικές;

Υπάρχουν μαθητές που τους αρέσει το διάβασμα και περνούν ώρες μπροστά σε ένα βιβλίο ή μαθητές που έχουν βάλει υψηλούς στόχους για κάποιο επάγγελμα που πολύ αγαπούν ή τουλάχιστον έτσι πιστεύουν, υπάρχουν όμως και μαθητές που δυσκολεύονται, που αντιδρούν, που δεν θέλουν να σπουδάσουν… Κι εκεί οι γονείς πιέζουν… ή και κατευθύνουν τις επιλογές του παιδιού. 

Στην ηλικία των 17-18 ετών, ο μαθητής μπορεί να μην είναι και πολύ σίγουρος για το τι θέλει στη ζωή του, όμως, η πίεση, οι εντάσεις και οι φωνές για να διαβάσει και να δώσει πανελλήνιες δεν βοηθούν και πολύ. Οι γονείς καθοδηγούν, εξηγούν, συζητούν, αλλά δεν κατευθύνουν το παιδί με βάση τις δικές τους προσδοκίες, τα δικά τους θέλω και τα δικά τους απωθημένα.

Φτάνοντας, ωστόσο, στις εξετάσεις είτε είναι άμεση επιλογή των μαθητών είτε όχι είναι σημαντικό το περιβάλλον να είναι δίπλα και να στηρίζει τον έφηβο χωρίς άγχος, χωρίς πίεση, εξασφαλίζοντας την ηρεμία και την ψυχραιμία. 


Ο έφηβος που δίνει εξετάσεις, λόγω άγχους, πίεσης και ατέλειωτων ωρών διαβάσματος μπορεί να έχει νεύρα και εκρήξεις θυμού, όμως, το στενό περιβάλλον είναι σημαντικό να κρατά τις ισορροπίες υπενθυμίζοντας στον έφηβο ότι «απλά, εξετάσεις είναι…». 


Μπορεί να δυσκολεύεται να το δει τόσο απλά ο έφηβος που βρίσκεται μέσα σε μια περίοδο έντασης και άγχους, ωστόσο, ο έφηβος νιώθει ότι ή θα περάσει σε σχολή ή αλλιώς έρχεται η «καταστροφή», γιατί έτσι τον έχουμε μάθει να σκέφτεται και έτσι τον έχουμε μεγαλώσει.
Ωραίες είναι οι σπουδές, ωραία τα πανεπιστήμια και οι σχετικές με αυτά εμπειρίες, αρκεί να το θέλει και ο έφηβος. Και οι περισσότεροι γονείς προβληματισμένοι λένε: «μπορεί να ξέρει ένα παιδί 18 χρονών τι θέλει;». Αν το αφήσουμε να είναι υπεύθυνο για τις επιλογές του και από μικρότερη ηλικία φροντίσουμε να έχει ευθύνες και πρωτοβουλίες, που αντιστοιχούν στην ηλικία του, ίσως, έχουμε περισσότερες πιθανότητες να ξέρει τι θέλει, να προβληματιστεί για το μέλλον του, να δει με τι θα ήθελε να απασχοληθεί…


Η επιλογή ανήκει στον έφηβο και οι γονείς είναι δίπλα του ώστε να τον στηρίξουν και να τον καθοδηγήσουν μέσα από τη συζήτηση και τον διάλογο.

Οι πανελλήνιες εξετάσεις δεν κρίνουν την προσωπικότητα του παιδιού και δεν αξιολογούν τις δεξιότητες που έχει στη ζωή. Με βάση το υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα είναι ο τρόπος για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Όμως, δεν κρίνεται η ζωή του ατόμου από αυτές τις εξετάσεις. Τις θεωρούμε τόσο σημαντικές, με αποτέλεσμα να αυξάνονται τα περιστατικά κρίσεων πανικού κατά τη διάρκεια των εξετάσεων, αλλά να αυξάνονται και τα παιδιά που καταφεύγουν σε αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές, λόγω απογοήτευσης από τις εξετάσεις. 

Ενθαρρύνουμε το παιδί, το στηρίζουμε και είμαστε δίπλα του, παρουσιάζοντας τις εξετάσεις σαν μια δοκιμασία από τις πολλές που θα περάσει στη ζωή του. Δεν κρίνεται η ζωή του, η αξία του και το μέλλον από τα έξι μαθήματα που θα δώσει… 


Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγος- Κοινωνιολόγος, MSc

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2018

Αν θες να γίνεις γονέας …


Αν θες να γίνεις γονέας, επειδή σου λένε οι άλλοι ότι πρέπει να γίνεις… 
μην το κάνεις.
Αν θέλεις να γίνεις γονέας, επειδή οι γονείς σου θέλουν εγγονάκια… 
Μην το κάνεις.
Αν θέλεις να γίνεις γονέας, επειδή θέλεις να αποδείξεις ότι μπορείς… 
μην το κάνεις…
Αν θέλεις να γίνεις γονέας, για να σώσεις τη σχέση σου… 
μην το κάνεις.
Αν θέλεις να γίνεις γονέας, για να αποκτήσει νόημα η ζωή σου, 
μην το κάνεις.

Το παιδί δεν έρχεται ως λύση ενός προβλήματος, ως το νόημα που δεν είχες βρει μέχρι τώρα, ως απόδειξη των δυνατοτήτων σου, ως συγχωροχάρτι της ζωής που έχεις επιλέξει μέχρι τώρα, ως δώρο προς τους γονείς σου, η ως ασχολία στις ελεύθερές σου ώρες.

Ένα μωρό έρχεται ως δώρο, ένα μωρό έρχεται ως ευλογία, ένα μωρό σηματοδοτεί την δυνατότητα αλλαγής αυτού του κόσμου.
Έτσι λοιπόν, αντί να σκέφτεσαι το τι θα σου δώσει ένα μωρό… Σκέψου σοβαρά το τι έχεις εσύ να του δώσεις…

Τα παιδιά θέλουν αγάπη, φροντίδα, σταθερότητα, παιχνίδι.

Αν νιώθεις πως δε τα έχεις μέσα σου, πως δε τα έχεις χορτάσει, πως δε τα έχεις βρει… πριν κάνεις ένα μωρό, φρόντισε τον εαυτό σου ως μωρό… Και μετά θα μπορείς να τα προσφέρεις απλόχερα.

Deepak Chopra: Που βρίσκεται η αληθινή αγάπη;


Ο πιο αγνός από τους ιππότες που βρίσκονταν στην υπηρεσία του Αρθούρου ήταν ο Γκάλαχαντ, που είχε κάτι κοινό με το βασιλιά: ήταν και οι δύο νόθοι. Κανένα στίγμα δεν συνόδευε το γεγονός ότι ο Γκάλαχαντ ήταν νόθος γιος του Λάνσελοτ, κι όμως, όταν ήρθε η ώρα να γίνει ιππότης κάποιας αρχόντισσας της αυλής, ο Αρθούρος κούνησε αρνητικά το κεφάλι και το πρόσωπό του σκοτείνιασε.

«Δεν θα επιτρέψω να γίνεις ιππότης καμιάς αρχόντισσας» δήλωσε ο Αρθούρος. Ο Γκάλαχαντ έγινε κατακόκκινος από την ντροπή του και ψέλλισε: «Μα, άρχοντά μου, κάθε ιππότης πρέπει να υπηρετεί κάποια αρχόντισσα, μέσα από την αγνότητα της αγάπης του». «Και τι ξέρεις εσύ από αγάπη;» ρώτησε ο Αρθούρος, με τόσο έντονο ύφος, που το πρόσωπο του Γκάλαχαντ κοκκίνισε ακόμα πιο πολύ.

«Αφού θέλεις τόσο πολύ να υπερασπιστείς μια κυρία, θα σου δείξω τρεις για να διαλέξεις». Αμέσως, ο βασιλιάς διέταξε να φέρουν στην αίθουσα την Μάργκαρετ, μια γριά καθαρίστρια με γκρίζα μαλλιά και κρεατοελιές στη μύτη. «Θα την υπηρετούσες από αγάπη, καλέ μου ιππότη;» τον ρώτησε ο Αρθούρος.

Ο Γκάλαχαντ τά ‘χασε. «Δεν καταλαβαίνω, άρχοντά μου» μουρμούρισε σαστισμένος. Ο Αρθούρος τον κοίταξε με έντονο βλέμμα και έδιωξε τη γερόντισσα.

«Φέρτε μου την επόμενη» διέταξε. Αυτή τη φορά, έφεραν στην αίθουσα ένα νεογέννητο κοριτσάκι. «Αφού η Μάργκαρετ σου φάνηκε πολύ γριά και πολύ άσχημη για να γίνεις ο υπερασπιστής της, πώς σου φαίνεται τούτη εδώ η κυρία; Προέρχεται από οικογένεια ευγενών και πρέπει να παραδεχτείς ότι είναι πανέμορφη». Το μωρό ήταν στ’ αλήθεια όμορφο, αλλά ο Γκάλαχαντ μπερδεύτηκε ακόμα πιο πολύ. Κούνησε το κεφάλι του αρνητικά.
«Πολύ δύσκολος αφέντης φαίνεται αυτή η αγάπη για την οποία μιλάς» είπε ο Αρθούρος. Για τρίτη φορά, έστειλε να φέρουν μια κυρία και, σε λίγο, μπήκε στην αίθουσα η Άραμπελ, ένα γλυκύτατο δωδεκάχρονο κορίτσι. Ο Γκάλαχαντ την κοίταξε και προσπάθησε να συγκρατήσει το θυμό του. «Άρχοντά μου, είναι μικρό κορίτσι και ετεροθαλής αδελφή μου», είπε.

«Ζήτησες μια κυρία για να γίνεις ο υπερασπιστής της» είπε ο Αρθούρος, «και εγώ ήμουν αρκετά γενναιόδωρος για να σου παρουσιάσω τρεις. Τώρα πρέπει να αποφασίσεις». Ο Γκάλαχαντ τα είχε εντελώς χαμένα. «Γιατί με κοροϊδεύεις, άρχοντά μου;» ρώτησε. Ο Αρθούρος έκανε ένα νεύμα και μονομιάς η αίθουσα άδειασε, έμειναν μόνο οι δυο τους. «Δε σε κοροϊδεύω», είπε. «Προσπαθώ να σου δείξω κάτι που μου έμαθε ο δάσκαλός μου, ο Μέρλιν».

Ο Γκάλαχαντ σήκωσε τα μάτια και είδε ότι το πρόσωπο του βασιλιά είχε γλυκάνει. «Οι ιππότες μου λένε ότι γίνονται υπερασπιστές των κυριών από αγάπη» συνέχισε ο Αρθούρος, «και παρά τους όρκους τους για αγνή αγάπη, πολύ συχνά αυτό που νιώθουν για τις προστατευόμενές τους είναι πάθος, έτσι δεν είναι;» Ο Γκάλαχαντ έγνεψε καταφατικά.

«Και όσο πιο παθιασμένα αγκιστρώνονται σ’ αυτές τις αρχόντισσες, τόσο μεγαλώνει ο ζήλος τους να τις υπερασπιστούν, συμφωνείς;» Και πάλι ο Γκάλαχαντ έγνεψε καταφατικά. «Ο Μέρλιν μου δίδαξε ένα άλλο είδος αγάπης», συνέχισε ο Αρθούρος. «Αναλογίσου τη γερόντισσα, το βρέφος και το κοριτσάκι που είναι αδελφή σου. Και οι τρεις τους είναι εκφράσεις του θηλυκού και καθώς οι μορφές τους αλλάζουν, αλλάζει μαζί και αυτό που εσύ αποκαλείς αγάπη.

Όταν λες ότι είσαι ερωτευμένος, αυτό που εννοείς είναι ότι έχει ικανοποιηθεί μια εικόνα που έχεις φτιάξει μέσα σου και την περιφέρεις. Έτσι ξεκινάει η προσκόλληση, με την προσκόλληση σε μιαν εικόνα. Ισχυρίζεσαι ότι αγαπάς μια γυναίκα, αλλά αν αυτή η γυναίκα σε προδώσει και πάει με άλλον άντρα, η αγάπη σου θα μετατραπεί σε μίσος. Γιατί; Επειδή η εσωτερική σου εικόνα έχει κηλιδωθεί και αφού αυτή η εικόνα ήταν που είχες αγαπήσει από την αρχή, η προδοσία της σε εξοργίζει».

«Και τι μπορεί να γίνει με αυτό;» ρώτησε ο Γκάλαχαντ.

«Κοίτα πέρα από τα συναισθήματά σου, που πάντοτε θα αλλάζουν, και αναρωτήσου τι υπάρχει πίσω από την εικόνα. Οι εικόνες είναι φαντασιώσεις. Οι φαντασιώσεις υπάρχουν για να μας προστατεύουν από κάτι που δεν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε. Σε αυτή την περίπτωση, είναι η αίσθηση του κενού. Επειδή δεν αγαπάς τον εαυτό σου, δημιουργείς μια εικόνα για να καλύψεις το κενό. Γι’ αυτό η προδοσία ή η απόρριψη στον έρωτα προκαλεί τόσο πόνο, επειδή βγαίνει στο φως η ανοιχτή πληγή της δικής σου ανάγκης».

«Η αγάπη θεωρείται κάτι υπέροχο και έχει εξυμνηθεί τόσο πολύ», είπε θλιμμένα ο Γκάλαχαντ, «αλλά εσύ την κάνεις να μοιάζει απαίσια». Ο Αρθούρος χαμογέλασε. «Αυτό που συνήθως περνάει για αγάπη μπορεί πράγματι να έχει απαίσιες συνέπειες, αλλά δεν είναι αυτό το τέλος της ιστορίας. Υπάρχει ένα μυστικό για την αγάπη. Ο Μέρλιν μου το εμπιστεύθηκε πριν από πολλά χρόνια και τώρα το εμπιστεύομαι εγώ σε εσένα:

Όταν μπορείς να αγαπάς μια γερόντισσα, ένα βρέφος και ένα κοριτσάκι με τον ίδιο τρόπο, τότε είσαι ελεύθερος να αγαπήσεις πέρα από τον περιορισμό της μορφής. Τότε η ουσία της αγάπης, που είναι μια συμπαντική δύναμη, θα αποδεσμευτεί μέσα σου και θα πλημμυρίσει την καρδιά σου. Δεν θα έχεις πια προσκολλήσεις, κι αυτό είναι το σιωπηλό κάλεσμα στο οποίο η αγάπη υπακούει πάντα».

«Ο δρόμος του μάγου» Deepak Chopra εκδόσεις Η Δυναμική της Επιτυχίας


«Αγαπημένε μου πρωτότοκε, είσαι το σπουδαίο μου πείραμα»

Η συγγραφέας Wendy Wisner σε μια ανάρτησή της στο Facebook γράφει μια φανταστική αλλά συγκινητική επιστολή προς το μεγαλύτερο γιο της.


Αγαπημένο μου παιδί,
Αρχικά, μια προειδοποίηση. Θα ακουστώ κάπως μελό. Αν διαβάζεις αυτές τις γραμμές, πιθανότατα θα πάρεις μια έκφραση υπεροψίας, θα βγάλεις έναν ψεύτικο αναστεναγμό περιφρόνησης και θα στρέψεις το θέμα της συζήτησης στα ηλεκτρονικά παιχνίδια.
Αλλά κάποιες φορές μια μαμά νιώθει την ανάγκη να γράψει ένα γράμμα στο γιο της, το οποίο εκείνος θα διαβάσει κάποτε στο μέλλον –σε ένα μακρινό μέλλον, χρόνια ή ακόμα και δεκαετίες μετά– αποκαλύπτοντας τις σκέψεις που είχε κρυμμένες στην καρδιά της ενώ, σκυμμένη πάνω από τον πάγκο της κουζίνας, του έφτιαχνε ένα ακόμα σάντουιτς.
Πάμε λοιπόν.
Θα αρχίσω μιλώντας σου για την αγάπη, την αγάπη μιας μητέρας. Όταν σε εναπόθεσαν για πρώτη φορά στην αγκαλιά μου, ένιωσα μια αγάπη πιο δυνατή από ό,τι είχα νιώσει ποτέ. Με σκλάβωσε η ομορφιά σου, η απόλυτη τελειότητά σου, αλλά και η τεράστια ευθύνη μου να σε προστατεύσω. Το βάρος της αγάπης μου για σένα με συνέτριψε, ενώ ταυτόχρονα με έκανε να νιώσω ολοκληρωμένη.
Πλέον όμως είσαι 8, σχεδόν 9. Προτού καλά καλά το καταλάβω, πέρασε μία δεκαετία.Αυτή η τρελή αγάπη, γεμάτη από ορμόνες και στέρηση ύπνου τότε, τώρα είναι λιγότερο εξαντλητική για μένα. Ωστόσο, τα πάντα γύρω από εσένα παραμένουν εξίσου έντονα. Όπως πιστεύω ότι θα είναι πάντα.
Τα πάντα γύρω από εσένα είναι μια πρωτιά. Το πρώτο παιδί. Το πρώτο δόντι. Το πρώτο νηπιακό ξέσπασμα. Η πρώτη μέρα στο σχολείο. Κάθε δική σου πρωτιά είναι και δική μου.
Μπορώ να καταλάβω πόσο διαφορετικά σε μεγαλώνω από το μικρό σου αδερφό. Με τον αδερφό σου, όλα τα έχω ξανακάνει. Ήξερα ότι όσο συχνά κι αν ξυπνούσε όταν ήταν μωρό, κάποτε θα κοιμόταν σε όλη τη διάρκεια της νύχτας. Ότι όσο προσκολλημένος κι αν ήταν στο θηλασμό, κάποτε θα αποθήλαζε. Ότι όσο κι αν επέμενε να παραμείνει στην πάνα, κάποτε θα εκπαιδευόταν στην τουαλέτα.
Με εσένα, τα πάντα ήταν και παραμένουν ένα μυστήριο. Ποτέ στο παρελθόν δεν υπήρξα μητέρα ενός παιδιού 8 ετών, 9 μηνών και 13 ημερών.
Σήμερα, την ώρα που πήγα να σου δώσω ένα φιλί για καληνύχτα, έφτυσες στο πιγούνι μου. Δεν ήξερα αν έπρεπε να γελάσω (το έκανα) ή να σου μιλήσω σοβαρά για το σεβασμό. Το περασμένο φθινόπωρο, όταν μου είπες ότι ήθελες να σταματήσεις να αθλείσαι και να μην κάνεις τίποτα μετά το σχολείο, δεν ήξερα αν έπρεπε να σε πιέσω να κάνεις κάτι ή να ακούσω την επιθυμία σου (την άκουσα).
Θέλω να ξέρεις ότι πολλές φορές μαζί σου ένιωσα να πλημμυρίζω από αμφιβολίες και φόβο. Ακόμα και πρόσφατα –εκείνο το απόγευμα που ξάπλωσες στο πάτωμα και άρχισες να κλαις γιατί έπρεπε να διαβάσεις για το σχολείο προτού δεις τηλεόραση– ήμουν σίγουρη ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με εσένα (ή εμένα) γιατί ήσουν ένα μεγάλο παιδί που ξεσπούσες σαν 2χρονο.
Σε βλέπω να μπαινοβγαίνεις σε διάφορες φάσεις αλλά πρέπει να θυμάμαι πως τα περισσότερα από τα πράγματα που με ανησυχούν είναι απλώς σημάδια ότι μεγαλώνεις και αλλάζεις. Όταν με τσιγκλάς, δοκιμάζεις τα δικά σου όρια. Εξερευνάς το βάθος των συναισθημάτων σου που αλλάζουν διαρκώς – συναισθήματα που ακόμα και εσύ ο ίδιος μετά βίας κατανοείς.
Αν υπάρχει ένα πράγμα στον κόσμο που θέλω να σου διδάξω, αυτό είναι ότι όσο τρομακτικά και αλλόκοτα και άγρια κι αν σου φαίνονται κάποιες φορές τα συναισθήματά σου, μπορείς πάντα να τα μοιραστείς μαζί μου. Θέλω να ξέρεις ότι σε αγαπάω όταν είσαι αναστατωμένος, όταν είσαι νευριασμένος. Κάποιες φορές πρέπει να βάλω όρια, αλλά ελπίζω ότι δεν σε έχω κάνει ποτέ να νιώσεις ντροπή για τα συναισθήματά σου.
Σίγουρα έχω κάνει λάθη. Μεγάλα. Αλλά θέλω να ξέρεις ότι προσπάθησα, ότι όλα όσα έκανα, τα έκανα από αγάπη.
Ως πρωτότοκός μου, είσαι το σπουδαίο μου πείραμα. Μπορώ να σε καθοδηγήσω χωρίς να σε πνίγω; Τα λάθη που κάνω μπορούν να συγχωρεθούν; Έχω το κουράγιο να σε αφήσω να είσαι ο εαυτός σου, όποιος κι αν είναι αυτός και όπως κι αν αλλάζει στη διάρκεια των χρόνων;
Σιγά σιγά, σε αφήνω να προχωρήσεις. Ακόμα δεν το βλέπεις και, βασικά, ούτε εγώ. Αλλά ο χρόνος που μοιραζόμαστε είναι πεπερασμένος. Οι νύχτες που ξαπλώνουμε παρέα στο κρεβατάκι σου στο τέλος της ημέρας, όταν μου λες τι συνέβη στο σχολείο και μου μιλάς για τις ελπίδες και τους φόβους σου – ακόμα και αυτές οι νύχτες κάποτε θα τελειώσουν.
Όταν σκέφτομαι ότι είσαι σχεδόν στα μέσα της διαδρομής για τα 18 χρόνια, θέλω να κλάψω. Ναι, εν μέρει φταίει το ότι φοβάμαι την προοπτική να φύγεις από το σπίτι μια μέρα. Αλλά θέλω να κλάψω κι από χαρά. Εξακολουθώ να σε κοιτάω με δέος – δεν μπορώ να το πιστέψω ότι εγώ σε δημιούργησα, ότι βγήκες από το σώμα μου, ότι είσαι δικός μου. Και δεν έχω ιδέα πώς μεταμορφώθηκες από μικρό παιδί σε μεγάλο παιδί και πώς σύντομα θα είσαι έφηβος.
Αισθάνομαι ευλογημένη που σε έχω και θέλω να το ξέρεις.
Αυτά είχα να πω λοιπόν, παιδί μου. Είσαι ελεύθερος τώρα. Σε ευχαριστώ που με άκουσες. Και σου υπόσχομαι ότι θα είμαι όλη αυτιά στην επόμενη διάλεξή σου για το Minecraft ή το Super Mario Bros, ή τουλάχιστον θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ. Σε αγαπάω.
Με αγάπη,
Η μαμά

www.childit.gr

Πέμπτη, 3 Μαΐου 2018

Η μαμά χρειάζεται ένα διάλειμμα… Πόσο δύσκολο είναι να το καταλάβετε;

Το να είσαι μαμά είναι κάτι παραπάνω από full-time δουλειά.

Η μαμά χρειάζεται ένα διάλειμμα… Πόσο δύσκολο είναι να το καταλάβετε;
Γιατί ακόμη και στις πιο σκληρές εργασιακές συνθήκες, παίρνεις μερικές ημέρες άδειας ή τουλάχιστον κάποιες ώρες.
Το να είσαι μητέρα όμως, δεν σε αφήνει λεπτό σε ησυχία, αφού ακόμα κι όταν δεν είσαι μαζί με το παιδί σου, σκέφτεσαι πώς η συμπεριφορά σου θα το επηρεάσει αργότερα. Αληθινό παράδειγμα σε αυτό είναι η αρθρογράφος του Scary Mommy, Jamie Johnson, η οποία παραδέχεται πως όταν είσαι μαμά τα πράγματα δυσκολεύουν. Τόσο, που μερικές φορές χρειάζεσαι όντως ένα διάλειμμα.
«Είχα γράψει τον τίτλο αυτού του άρθρου (“Η μαμά χρειάζεται ένα διάλειμμα”) όταν ήμουν στον ένατο μήνα της δεύτερης εγκυμοσύνης μου. Ήμουν τόσο κουρασμένη που κατάφερα να γράψω μόνο έναν τίτλο και αποκοιμήθηκα δίπλα στην οθόνη του υπολογιστή.
Πόσες φορές βρίσκουμε τους εαυτούς μας να αναστενάζουν μετά από την γκρίνια ενός τρίχρονου που ήπιε νερό από την μπλε κούπα αντί για την κόκκινη; “Θεέ μου χρειάζομαι ένα διάλειμμα”, σκέφτηκα. Όμως, οι γονείς δεν έχουν διαλείμματα. Δεν σκέφτονται να βάλουν τα παιδιά τους για ύπνο μισή ώρα νωρίτερα για να δουν ένα επεισόδιο της αγαπημένης τους σειράς, ούτε να τα αφήσουν στη γιαγιά τους για να απολαύσουν το δείπνο τους μόνοι. Διότι, αυτά δεν είναι διαλείμματα παρά μόνο άγχος, μέχρι να επιστρέψουν πίσω τα παιδιά μας.
Το διάλειμμα που έχω εγώ στο μυαλό μου, δεν έχει καμία σχέση με υποχρεώσεις για μια ολόκληρη εβδομάδα. Κανένα πλυντήριο ή καθάρισμα, ούτε καν τη βόλτα του σκύλου. Μια εβδομάδα όλη δική μου.
Σε αυτό το σημείο πρέπει να τονίσω πως αγαπώ τα παιδιά μου και θα έκανα τα πάντα για αυτά. Άνθρωποι είμαστε, προσπαθούμε να αποφύγουμε τις παρεξηγήσεις.
Την πρώτη φορά που εγώ και ο σύζυγός μου κάναμε ένα διάλειμμα από την έντονη καθημερινότητά μας ήταν αμέσως μετά τη γέννηση του πρώτου μας αγοριού. Νοικιάσαμε ένα δωμάτιο και για μια ολόκληρη εβδομάδα δεν κάναμε απολύτως τίποτα. Ήταν μαγικό.
Από τότε μέχρι σήμερα δεν έχουμε πάει κανένα ταξίδι χωρίς τα παιδιά μας. Κάθε χρόνο κανονίζουμε να ταξιδέψουμε σε ένα μέρος που διαλέγουμε όλοι μαζί και περνάμε υπέροχα. Όμως, αυτό σημαίνει και πρωινό ξύπνημα και συνεχές τρέξιμο πίσω από τα παιδιά μας.
Ξέρω πως δεν είμαι η μόνη μαμά που χρειάζεται αυτό το διάλειμμα. Ξέρω πως είμαστε πολλές. Όμως θέλω για μια εβδομάδα να κάνω μπάνιο όποτε θέλω, να κάθομαι στο σαλόνι μου χωρίς να μιλάω σε κανέναν, να μην ξαναδώ Minions στην τηλεόραση, να μη βάλω σε λειτουργία κανένα πλυντήριο και να χαλαρώσω χωρίς να χρειάζεται να αλλάξω την πάνα κανενός. Έχω την ανάγκη να συζητάω με τον σύζυγό μου σοβαρά, χωρίς να μας διακόπτει κάποιος ο οποίος ψάχνει τη φιγούρα του Captain America μέσα στο σπίτι.
Χρειάζομαι ένα διάλειμμα μιας εβδομάδας. Έτσι ώστε να γεμίσω τις μπαταρίες μου, για να μπορώ να αντέξω άλλο τόσο. Αποφάσισα λοιπόν, ότι μέσα στο 2018 θα πάρω το διάλειμμά μου. Θα κάνω ένα μικρό ταξίδι με τον άντρα μου και θα διαβάζω ήρεμα το βιβλίο μου δίπλα στη θάλασσα, γνωρίζοντας πως τα μικρά μου θα μου λείψουν από την πρώτη κιόλας ημέρα».

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2018

Μια επιστολή προς όλους τους single γονείς που αγωνίζονται


Ένα συγκινητικό κείμενο από την Αμερικανίδα αρθρογράφο και μητέρα τεσσάρων παιδιών, Regan Long.

Κάποιες μέρες, τις περισσότερες, καμία ποσότητα καφέ στον κόσμο δεν είναι αρκετή για την εξάντληση που νιώθεις. Και όταν είσαι έτοιμος να καταφύγεις στο σύντροφό σου, συνειδητοποιείς… ότι είσαι μόνο εσύ.
Υπάρχουν φορές που η κατάσταση σου φαίνεται άδικη και ξέρεις γιατί; Γιατί πιθανότατα είναι. Αλλά το ξεπερνάς.
Υπάρχουν φορές, πολλές φορές, που αναρωτιέσαι αν ένας άνθρωπος είναι ικανός να φέρει σε πέρας όλα όσα έχεις αναλάβει, αν ένα ανθρώπινο σώμα είναι φτιαγμένο για όλα αυτά. Αλλά κατά κάποιον τρόπο, τη βρίσκεις την άκρη.
Υπάρχουν βράδια που επικρατεί ησυχία στο σπίτι και που δεν νιώθεις μόνο ανακούφιση αλλά και πόνο από την εκκωφαντική σιωπή. Ακούγεται αδιανόητο να νιώθεις αυτά τα δύο ταυτόχρονα, αλλά συμβαίνει.
Υπάρχουν πρωινά που εύχεσαι να μπορούσες να εξαφαλίσεις για τον εαυτό σου λίγα λεπτά ακόμα, αλλά όχι, αυτά τα μικρά πλασματάκια σε περιμένουν και εξαρτώνται από εσένα. Δεν έχεις κανέναν να σε αντικαταστήσει.
Υπάρχουν καταστάσεις όπου απλά παγώνεις και αναρωτιέσαι: «Γιατί;» και αμέσως μετά σκέφτεσαι: «Και πώς θα το κάνω αυτό;». Παρόλο που συνήθως δεν παίρνεις καμία απάντηση, κάνεις το επόμενο βήμα.
Είσαι ένας και κάνεις τη δουλειά τεσσάρων ανθρώπων.
Τους φροντίζεις όλους και λαχταράς την ημέρα που κάποιος θα φροντίσει και εσένα. Αλλά μέχρι τότε, αγωνίζεσαι.
Είσαι ο μοναδικός κουβαλητής στο σπίτι, σε μια οικονομία όπου οι περισσότερες οικογένειες αγωνίζονται να τα βγάλουν πέρα με δύο εισοδήματα.
Είσαι ένας γονιός που ενάντια στα προγνωστικά, τα βγάζεις πέρα με όλα όσα δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα ακόμα και δύο άνθρωποι μαζί.
Αλλά ενώ είσαι μόνος σου, τα καταφέρνεις. Κάποιες μέρες είναι δυσκολότερες από άλλες, αλλά να που κατάφερες να βγάλεις μια μέρα ακόμα. Εκεί που λες, δεν μπορώ άλλο, δευτερόλεπτα αργότερα συνειδητοποιείς «ναι, μπορώ».
Προς όλους τους single γονείς: Τα έχετε καταφέρει, τα καταφέρνετε και θα συνεχίσετε να τα καταφέρνετε. Είστε εκπληκτικοί.
Αγωνιστικούς χαιρετισμούς προς όλους εσάς τους μονομάχους.

Κυριακή, 22 Απριλίου 2018

Είναι το παιδί μου «δύσκολο» ή εγώ κάνω απανωτά λάθη;


Πώς γίνεται το μικρό σου πλασματάκι, το παιδάκι σου το γλυκό, που πριν από μερικά χρόνια έτρεχε στην αγκαλιά σου, σε έσφιγγε και σου έλεγε πόσο σε αγαπάει, να συμπεριφέρεται μεγαλώνοντας σαν να είσαι εχθρός του. 

«Έχει γίνει δύσκολο παιδί», ακούμε γονείς να λένε. 
Γονείς που, από ένα σημείο και μετά, δεν ξέρουν πώς να τα βγάλουν πέρα με ένα παιδί που αντιμιλά, αδιαφορεί, προσβάλλει. 
Γονείς που φτάνουν ακόμα και να χτυπήσουν το παιδί, όταν φτάνουν στα όρια του θυμού τους και πιστεύουν, ότι μόνο έτσι θα το «ταρακουνήσουν».

«Δεν καταλαβαίνω, τι έχει πάθει;», μου είπε πρόσφατα μια φίλη μαμά αναφερόμενη στην κόρη της που τώρα μπαίνει στην εφηβεία. «Έχει βγάλει μία γλώσσα… μου έρχεται να την αρχίσω στα χαστούκια!». 

Τι μπορεί να έχει πάθει; 

Η ψυχολόγος κ. Μαρία Αθανασιάδου εξηγεί:

Τα παιδιά τεστάρουν τα όρια μας, για να μάθουν και τα δικά τους ποια είναι.
Είναι απόλυτα φυσιολογικό τα παιδιά να θέλουν να μάθουν το πώς λειτουργεί αυτός ο πολυσύνθετος κόσμος, στον οποίο έσκασαν μύτη. Θα προσπαθήσουν να μάθουν εάν υπάρχουν όρια ή μέχρι που φτάνουν, για να καταλάβουν τα πάντα γύρω τους. Δεν έχουν σκοπό να μας εξοντώσουν, αλλά έχουν σκοπό να γνωρίσουν πράγματα και τον εαυτό τους μέσα από αυτά.

Λαμβάνουν αντιφατικά μηνύματα
Όταν άλλα ακούνε στο σπίτι τους, άλλα στο σχολείο και άλλα στον παππού και στην γιαγιά, πώς να μην έρθουν σε σύγχυση; 

Εδώ εμείς οι ενήλικες μπερδευόμαστε με τα διπλά και τριπλά μηνύματα. Εκείνα γιατί να αποτελέσουν εξαίρεση;

Δεν αντιλαμβάνονται τους Κανόνες

Αυτό μπορεί να συμβαίνει, είτε γιατί εμείς οι ενήλικες δεν τους θέτουμε ξεκάθαρα και με συνέπεια, είτε γιατί οι απαιτήσεις μας από εκείνα είναι πέραν των δυνατοτήτων τους με βάση το αναπτυξιακό τους στάδιο.

Επιδιώκουν να αποκτήσουν την ανεξαρτησία τους

Τα παιδιά αρχίζουν και εκφράζουν την επιθυμία τους για αυτονόμηση στην ηλικία των 2 ετών. 

Προσπαθούν να αποκτήσουν τον έλεγχο σε κάποια πράγματα, για να αισθανθούν δυνατά και ανεξάρτητα.

Έχουν έλλειψη από ακριβείς πληροφορίες

Τα παιδιά προχωράνε αμέριμνα στον δρόμο, γιατί πέρα από την ξεγνοιασιά της ηλικίας τους, δεν έχουν πιθανότατα λάβει τις ακριβείς πληροφορίες για το τι πρέπει να προσέχουν και για ποιο λόγο. 

Ποιες θα είναι οι συνέπειες της αμελούς συμπεριφοράς τους.

Έχουν επιβραβευτεί οι απρεπείς συμπεριφορές τους
Αυτό πολύ πιθανόν να έχει συμβεί άθελα μας. Είτε το να γελάσουμε με αυτές, είτε ακόμα να αντιδράσουμε πολύ άσχημα ουρλιάζοντας ή χτυπώντας το παιδί. 

Αυτομάτως το ενισχύουμε να το ξανακάνει. Είτε για να τραβήξει την προσοχή μας, είτε για να μας "εκδικηθεί" για την δική μας ανάρμοστη συμπεριφορά.

Αντιγράφουν τις συμπεριφορές των μεγαλυτέρων
Ο καλύτερος δάσκαλος σε ένα παιδί για την ανάρμοστη συμπεριφορά του, είναι η δική μας! 

Όταν ένα παιδί βλέπει τους κοντινούς του να ουρλιάζουν, να χτυπούν, να μην σέβονται ο ένας τον άλλο, πώς έχουμε την απαίτηση εκείνο να διαφοροποιηθεί από εμάς και να μας βγάλει ασπροπρόσωπους;

Πώς μπορούμε να διαχειριστούμε την «δύσκολη» συμπεριφορά ενός παιδιού;
Προσέχουμε την δική μας συμπεριφορά: 

Προσπαθούμε να μάθουμε πρώτα εμείς να διαχειριζόμαστε καλύτερα τα συναισθήματα μας και τις πράξεις μας. Δεν ξεσπάμε πάνω σε εκείνα την κούρασή μας, το στρες, την απογοήτευση που προέρχεται από όλους τους τομείς της ζωής μας. 
Επειδή τρέχουμε όλη μέρα και έχουμε απεριόριστες ευθύνες για πολλά πράγματα, θα μας εξυπηρετούσε τα παιδιά μας να είναι βολικά και απόλυτα ήσυχα. 
Είναι μόνο φυσιολογικό τα παιδιά να είναι ανήσυχα πνεύματα. Χρειάζονται εκπαίδευση με επιμονή και υπομονή. Δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι οι γονείς είμαστε οι πρώτοι και οι πιο σημαντικοί παιδαγωγοί στην ζωή τους. 
Ξεπατικώνουν συμπεριφορές μας ως απόλυτα φυσιολογικές και απορροφούν τα συναισθήματά μας. και τα προβλήματα που υπάρχουν μέσα στο σπίτι.
Είναι πολύ εύκολο να ρίξουμε την ευθύνη σε εκείνα, αλλά είναι ταυτόχρονα και πολύ άδικο. Όταν μας έρχεται η παρόρμηση να τους μιλήσουμε άσχημα ή να τα χτυπήσουμε τραβώντας τα ακόμα, θα ήταν συνετό να πάρουμε βαθιές ανάσες και να θυμηθούμε, ότι ο σκοπός μας είναι να τα βοηθήσουμε να σταματήσουν να συμπεριφέρονται άσχημα. 
Για να το πετύχουμε αυτό, πρώτα ηρεμούμε εμείς και δεν μεταδίδουμε καμία συναισθηματική φόρτιση σε εκείνο. 
Στοχεύουμε να αποδεσμευτεί το παιδί από την ανάρμοστη συμπεριφορά. 
Οι έντονες δικές μας αντιδράσεις την ενισχύουν. Απομακρύνουμε το παιδί σε έναν ήρεμο χώρο και με πολύ λίγα λόγια του εξηγούμε για ποιο λόγο δεν είναι σωστό να επαναλάβει την προηγούμενη του πράξη. 
Εξηγούμε τα αποτελέσματα, που έχει και για το ίδιο και για τους γύρω του, χωρίς να του μεταδίδουμε ενοχές, κατηγορίες και χαρακτηρισμούς. 
Τα λόγια που χρησιμοποιούμε εξαρτώνται πολύ και από τον χαρακτήρα του παιδιού που έχουμε απέναντι μας. 
Στα μεγαλύτερα παιδιά πέρα από την εξήγηση των συνεπειών, τα βάζουμε να συμμετέχουν στο όποιο κόστος μπορεί να έχει η συμπεριφορά τους. 
Δηλαδή, για παράδειγμα εάν έσπασε το τζάμι από τα νεύρα του, του ζητάμε να συμμετέχει στην αποκατάσταση αυτού. Θα το βάλουμε στην διαδικασία επιδιόρθωσης του συγκεκριμένου πράγματος, όχι ως τιμωρία, αλλά για να δει στην πράξη, ότι όλοι αναλαμβάνουμε το όποιο κόστος έχουν τα λάθη μας. Το ίδιο, όμως, πρέπει να δει και από εμάς να κάνουμε σε αντίστοιχες περιπτώσεις.

Θέτουμε ξεκάθαρους, σταθερούς κανόνες και όρια στην καθημερινότητα τους: 

Τα παιδιά εάν μάθουν μέχρι πού φτάνουν τα όρια μας και τα δικά τους και αυτό τηρείται από ΟΛΟΥΣ με σταθερότητα, δεν έχουν κανένα λόγο να παρεκκλίνουν και πόσο μάλιστα με αντιδραστικότητα. Όταν άλλους κανόνες ακούν από τον μπαμπά, άλλους από την μαμά, τον παππού και την γιαγιά, τότε το παιδί φυσικό είναι να υπακούσει στους πιο ελαστικούς ή ακόμα χειρότερα να λειτουργεί ως "πνεύμα αντιλογίας". 
Τι φταίει το παιδί, όταν σήμερα το αφήνεις να ξαπλώσει στις 12 το βράδυ και αύριο του επιβάλεις να κοιμηθεί από τις 10; 
Δεν θα αντιδράσει; 
Τα όρια δεν τοποθετούνται ανάλογα με τα κέφια μας και την δική μας διαθεσιμότητα. 
Επιπλέον, δεν ξεκινάμε να θέτουμε όρια με ένα "μη". Για παράδειγμα, δεν λέμε "μην το πετάξεις αυτό", αλλά είναι προτιμότερο να του πούμε "κουβάλησε το με προσοχή".

Κατανοούμε και σεβόμαστε την προσωπικότητα του παιδιού: 

Δεν έχουν όλα τα παιδιά τις ίδιες δυνατότητες, τους ίδιους ρυθμούς στην επεξεργασία και αφομοίωση κάποιων πραγμάτων. Αυτό καλούμαστε να το δούμε, να το αποδεχθούμε με απόλυτο σεβασμό. Έχουν την δική τους προσωπικότητα και δεν τους αξίζει καμία "ταμπέλα", επειδή δυσκολεύουν την δική μας ζωή και τις δικές μας ανάγκες. 
Ναι μεν εμείς επιθυμούμε να έχουν καλούς τρόπους συμπεριφοράς, αλλά και εκείνα δεν προσεγγίζονται όλα με τον δικό μας απόλυτο τρόπο. Πρέπει να λάβουμε υπόψιν μας τις ιδιαιτερότητες τους, τις ευαισθησίες τους, για να περάσουμε τα κατάλληλα μηνύματα με τον τρόπο που θα τους βοηθήσει να τα ακούσουν περισσότερο. 
Επίσης, δεν τα προσβάλλουμε και ειδικά μπροστά σε κόσμο. 
Το καλύτερο είναι οι συζητήσεις να γίνονται σε προστατευμένο για εκείνα περιβάλλον, για να αισθάνονται ασφάλεια και λιγότερη έκθεση.

Επιτρέπουμε να αποκτά σιγά σιγά στοιχεία αυτονόμησης: 

Εάν το παιδί το αποκλείσεις εντελώς στην προσπάθειά του να κατακτήσει τον δικό του έλεγχο σε πράγματα, τότε αυτό θα επαναστατήσει. 
Για παράδειγμα, θα το αφήσουμε να πλύνει και μόνο του τα δόντια, αλλά με τον όρο να μάθει πρώτα να τα πλένει σωστά. Θα θέλει να επιλέξει κάποιο φαγητό που του αρέσει και τρελαίνεται, για να φάει, αλλά θα μπει και η προϋπόθεση ότι σε αυτό το φαγητό θα προστεθεί και κάτι άλλο που κρίνει ο γονιός, ότι είναι και πιο υγιεινό.

Επιβραβεύουμε την κατάλληλη συμπεριφορά και αγνοούμε τις μη κατάλληλες: 

Όταν βλέπουμε το παιδί να συμπεριφέρεται με καλό τρόπο και να είναι συνεργάσιμο, δεν το περνάμε αυτό στο ντούκου θεωρώντας το αυτονόητο. Το μιλάμε, το αναφέρουμε, το επιβραβεύουμε. 
Οι επιβραβεύσεις πρέπει να είναι απλές, όχι υπερβολικές και απαραίτητα υλικές. 
Θα μπορούσε να είναι η παροχή ενός προνομίου, όπως το να κρατήσει περισσότερο η βόλτα του σαββατοκύριακου. Ομοίως, η αντίδραση μας σε μία μη κατάλληλη συμπεριφορά δεν χρειάζεται να είναι υπερβολική. Οι εξάρσεις μας την φουντώνουν. 
Μπορούμε να περάσουμε το μήνυμα, ότι δεν είναι αποδεκτό αυτό που κάνει και πέρα από την εξήγηση, το ενημερώνουμε πως θα του δοθεί ο χρόνος να το επεξεργαστεί. Εάν την επαναλάβει, μπορούμε να του μιλήσουμε για το κόστος που έχουν τα λάθη και ότι θα χρειαστεί να το υποστεί. Δεν αναφερόμαστε σε "τιμωρία", αλλά σε "κόστος".

Προσπαθούμε να διερευνήσουμε τι πυροδοτεί αυτή την κακή συμπεριφορά: 

Τα παιδιά κατ' ουσίαν δεν είναι "δύσκολα". Κάτι τους δυσκολεύει και εκφράζονται με αυτόν τον τρόπο. Και αυτό θα πρέπει να το θυμόμαστε κάθε φορά, που μας πιάνει η μανία να ξεσπάσουμε πάνω τους. Είναι λογικό να μην έχουμε πάντα την υπομονή. Συζητήστε το με τον/την σύζυγο σας, με έναν ειδικό και προσπαθήστε να το καταλάβετε.

Μην στέκεστε στους λάθος χειρισμούς σας, μπείτε να τους τροποποιήσετε: 

Αυτό είναι και ένα μάθημα, που καλούμαστε να δώσουμε στα παιδιά μας. Μην πελαγώνετε. Ζητάμε συγγνώμη χωρίς υπερβολική ενοχικότητα και προσπαθούμε κάθε φορά να χειριστούμε την κατάσταση πιο ομαλά. Τα παιδιά μπορούν εύκολα να αντιληφθούν την ενοχικότητά σας και να την χειριστούν καταλλήλως.

Πότε χρειάζεται να απευθυνθούμε σε έναν ειδικό;
Όταν το παιδί εκδηλώσει έντονα επιθετικές και κακοποιητικές συμπεριφορές
Όταν υπάρχουν ενδείξεις κατάθλιψης, έντονης απόσυρσης και αυτοκαταστροφής
Όταν υπάρχουν έντονες δυσλειτουργίες μέσα στο οικογενειακό σύστημα
Όταν οι γονείς νιώσουν ανίσχυροι εντελώς να δουλέψουν με την διαπαιδαγώγηση της πειθαρχίας

Αθανασιάδου Μαρία - Ψυχολόγος
psyxologiki-ypostirixi


infokids