Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Το υπέροχο γράμμα ενός νέου συζύγου στη γυναίκα του


Ο Dale Partridge είναι επιχειρηματίας, αγρότης, ομιλητής στο TEDx, σύμβουλος μεγάλων επιχειρήσεων και συγγραφέας. Είναι ακόμα σύζυγος και μπαμπάς. Ο Dale θα μπορούσε να αποτελεί και πρότυπο συζύγου, για πολλές γυναίκες, καθώς ο τρόπος με τον οποίον αντιλαμβάνεται την έννοια του γάμου και τη σημασία της γυναίκας είναι μοναδικός και ιδιαίτερα συγκινητικός.

Πριν λίγο καιρό δημοσίευσε στο προφίλ του στο Facebook ένα μήνυμα αφιερωμένο σε… όλες τις γυναίκες, με τις οποίες έχει παντρευτεί στη ζωή του, το οποίο θα πρέπει να διαβάσει κάθε άντρας –παντρεμένος ή μη.

«Οι άντρες ανησυχούν τρομερά ότι αν παντρευτούν θα πρέπει να περάσουν την υπόλοιπη ζωή τους με “μόνο μία γυναίκα”. Αυτό, όμως, δεν είναι αλήθεια. Εγώ ερωτεύτηκα μία 19χρονη αναρριχήτρια, παντρεύτηκα μία 20χρονη λάτρη των ζώων, έκανα οικογένεια με μία 24χρονη μητέρα, έφτιαξα μια φάρμα με μία 25χρονη νοικοκυρά και σήμερα είμαι παντρεμένος με μία σοφή 27χρονη γυναίκα.

Αν το μυαλό σας είναι υγιές, δεν θα βαρεθείτε ποτέ να είστε “μόνο με μία γυναίκα”. Για την ακρίβεια, θα εκπλαγείτε με το πόσες υπέροχες, διαφορετικές εκδοχές της θα βρίσκεστε παντρεμένοι στην πάροδο των χρόνων.

Μην λέτε όχι στον γάμο, πείτε ναι και συνεχίστε να λέτε ναι, μέχρι την ημέρα που θα πεθάνετε.»

Το post του Dale φαίνεται πως άγγιξε τις καρδιές πολλών αντρών και γυναικών, γι’αυτό και έχει κοινοποιηθεί μέσα σε 20 μέρες περίπου 290 χιλιάδες φορές. Και αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που ο νέος σύζυγος και μπαμπάς αποδεικνύει την πίστη του στον θεσμό του γάμου. Σε άλλο παλαιότερο post του έχει γράψει:


«Όταν κάποιος παντρεμένος μου ζητά να τον βοηθήσω στη δουλειά του, πρώτα τον ρωτάω για τη γυναίκα του. Γιατί δεν θέλω ποτέ να βοηθήσω κάποιον να πετύχει στην καριέρα του, αλλά ταυτόχρονα να καταστρέψει τον γάμο του.

Εμείς οι άντρες πρέπει να καταλάβουμε ότι τον σεβασμό δεν τον κερδίζουμε με το ύψος του μισθού μας, αλλά με το επίπεδο της λάμψης που εκπέμπει η γυναίκα που ισχυριζόμαστε ότι αποτελεί προτεραιότητα στη ζωή μας. Εκείνη είναι το σύμβολο της επιτυχίας σου. Εκείνη είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα της ζωής σου.

Ο γάμος είναι μία δέσμευση με πολλές προκλήσεις. Έχει το κόστος του. Και ίσως αυτό να είναι ένα όνειρο που δεν κυνήγησες ποτέ, μία εξέλιξη στην καριέρα σου που δεν κατάφερες να έχεις ή ένα πλάνο που δεν μπόρεσες να ακολουθήσεις.

Συμπερασματικά: Η δουλειά μας δεν θα πρέπει ποτέ να θέτει σε κίνδυνο τον γάμο μας. Η ερώτηση, όμως, που έχω να σας κάνω είναι η εξής: Νιώθει η γυναίκα σας ότι την αγαπάτε; Νιώθει ότι ανταποκρίνεστε στους τομείς για τους οποίους περιμένει από εσάς να είστε υπεύθυνοι; Εσείς νιώθετε ότι εκπληρώνετε τον ρόλο που ο Θεός σας κάλεσε να παίξετε στη σχέση σας;

Έτσι, πριν αναζητήσετε την επόμενη στρατηγική μάρκετινγκ ή προσλάβετε έναν νέο σύμβουλο επιχειρήσεων, σκεφτείτε μήπως τον χρόνο αυτό θα ήταν καλύτερα να τον επενδύσετε στη γυναίκα, με την οποία συμφωνήσατε να μοιραστείτε τη ζωή σας, χρόνια πριν.

Δεν είναι κακό να “σκίζεστε” για την καριέρα σας. Όμως μην το κάνετε ποτέ εις βάρος κάποιου, για τον οποίον είχατε ορκιστεί ότι θα δίνατε και τη ζωή σας.»

Ξέρουμε, όλες μας, ότι οι αλλαγές μας με την πάροδο των ετών, κατά την διάρκεια του γάμου μας, είναι αξιοσημείωτες: Οι περισσότερες από εμάς πήραμε κιλά, εμφανίσαμε κυτταρίτιδα, κάποιες ρυτίδες και μερικές γκρίζες τρίχες. Σταματήσαμε να φοράμε σέξι εσώρουχα και να κάνουμε αποτρίχωση κάθε εβδομάδα. Συναισθηματικά και ψυχολογικά αλλάξαμε ακόμα περισσότερο: Η ανεμελιά μας σχεδόν εξαφανίστηκε. Νιώθουμε μεγαλύτερη σιγουριά για κάποια πράγματα και περισσότερο άγχος για κάποια άλλα. Έχουμε περάσει στιγμές εξαιρετικά δύσκολες και άλλες, εξαιρετικά «μεγάλες» που μας έχουν στιγματίσει.

Έχουμε μάθει, όμως, να νιώθουμε περισσότερο: Να αγαπάμε περισσότερο, να ελπίζουμε περισσότερο και να πονάμε περισσότερο. Και το μόνο σίγουρο είναι ότι έχουμε καταλάβει πως ακόμα μαθαίνουμε: Τον εαυτό μας, τα παιδιά μας, τον άνθρωπο που έχουμε δίπλα μας. Μπορεί να είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι που οι άντρες μας παντρεύτηκαν πριν από κάποια χρόνια, αλλά ταυτόχρονα αλλάζουμε διαρκώς. Και αυτό -όσο διατηρούμε την διάθεση να μαθαίνουμε- δεν είναι καθόλου κακό.

_______________________

 Πηγή: Mama365 , facebook.com/DaleJPartridge

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Η ελάχιστη αξία ενός like



Πόσο σημαντικό είναι ένα σημάδι αναγνώρισης; Ένας βιαστικός χαιρετισμός στο δρόμο, ένα χαμόγελο από τον πωλητή του καταστήματος, ακόμα και ένας μορφασμός αποδοκιμασίας, μια απάντηση στο μήνυμα που δόθηκε και κατ’ επέκταση ένα like στο Facebook ή μια οποιαδήποτε αντίδραση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Είναι σημαντική και απαραίτητη η ανταπόκριση των άλλων στα ερεθίσματα, που στέλνουμε για τη φυσική και ψυχική υγείας μας;

Ο Eric Berne, αφήνοντας την ψυχαναλυτική προσέγγιση που ακολούθησε  για αρκετά χρόνια, θεμελίωσε την συναλλακτική ανάλυση, που έφερε μια νέα πνοή στις ήδη προϋπάρχουσες προσπάθειες για την επίλυση των προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο σύγχρονος άνθρωπος. Με τη θεωρία του εισήγαγε τους νέους όρους του «μοντέλου της κατάστασης του εγώ» για την κατανόηση της λειτουργίας των συμπεριφορών και των προσωπικοτήτων, «του σεναρίου ζωής» που εξηγεί το παρόν σε σχέση με το παρελθόν και το πώς οι στρατηγικές που ακολουθήθηκαν κατά την βρεφική ή παιδική ηλικία αναπαράγονται και αργότερα, καθώς και «των παιχνιδιών» που αναφέρεται σε παιχνίδια με κρυφό κίνητρο και προκαθορισμένο αποτέλεσμα τα οποία παίζονται στις καθημερινές μας συναναστροφές. Επίσης, εισήγαγε και έδωσε την ανάλογη βαρύτητα στη  έννοια των «χαδιών» βασισμένος σε έρευνες που πραγματοποιήθηκαν και αποδείκνυαν το πόσο αναγκαία είναι για τα βρέφη τα ερεθίσματα που λαμβάνουν από το περιβάλλον αλλά και τα χάδια, τα αγγίγματα και οι αγκαλιές. Υποστήριξε λοιπόν ότι η ανάγκη μας αυτή καθώς μεγαλώνουμε όχι μόνο δεν μειώνεται, αλλά πέρα από τη σωματική επαφή αναζητούμε οποιαδήποτε μορφή κοινωνικής αναγνώρισης. Έτσι μια απλή φιλοφρόνηση, ένας χαιρετισμός, ένας μορφασμός αποδοκιμασίας ακόμα και  μια οργισμένη απάντηση λειτουργούν σαν σημάδι ότι το ερέθισμα που στείλαμε είχε αποτέλεσμα και αποδέκτη και έμμεσα έτσι επιβεβαιώνεται η  ύπαρξη μας.

Ο Berne επηρεασμένος από τις παρατηρήσεις αυτές ονόμασε αυτού του είδους την αναγνώριση «χάδια» και την ανάγκη μας για αυτήν «πείνα για αναγνώριση» και τα χώρισε σε κατηγορίες ανάλογα με τα χαρακτηριστικά τους. Μίλησε λοιπόν για τα:

Λεκτικά ή μη λεκτικά χάδια, που μπορεί να συναλλάσσονται ή να μεταδίδονται ταυτόχρονα
Θετικά ή αρνητικά  που είτε κάνουν τον παραλήπτη να αισθάνεται όμορφα είτε άσχημα
Εξαρτημένα και μη εξαρτημένα όπου τα πρώτα αναφέρονται σε κάτι που κάποιος έκανε ενώ τα δεύτερα σε κάτι που κάποιος είναι.


Στην προσπάθεια του ένα παιδί και ο μετέπειτα ενήλικας να εισπράξει την ποσότητα και την ποιότητα των χαδιών, που θα λειτουργήσουν σαν απόδειξη της ύπαρξης του, είναι διατιθέμενος να δοκιμάσει ή και να τροποποιήσει συμπεριφορές που θα φέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Επίσης, μπορεί να δεχτεί ακόμα και αρνητικά χάδια με ευχαρίστηση απέναντι στον κίνδυνο να μην δεχτεί τίποτα. Πραγματικά για τον Berne ορισμένες περιπτώσεις μη λειτουργικών συμπεριφορών βασίζονται στην πείνα για αναγνώριση και στην ανάγκη για την κάλυψή της και η αλλαγή αυτών των συμπεριφορών σε πιο λειτουργικά μοντέλα  μπορεί να επιτευχθεί όταν αλλάζει ο τρόπος της αναζήτησης των χαδιών.

Ο καθένας από μας ανάλογα με το περιβάλλον και την κουλτούρα που έχει μεγαλώσει έχει το δικό του ξεχωριστό «προφίλ χαδιών». Υπάρχουν άνθρωποι που δυσκολεύονται να δεχτούν ή να δώσουν χάδια, άλλοι που προτιμούν περισσότερο τα αρνητικά από τα θετικά, κάποιοι που συνηθίζουν να ξεκινούν την κουβέντα τους με ευχάριστες φιλοφρονήσεις και την τελειώνουν με το ακριβώς αντίθετο ενώ αρκετοί έχουν μεγάλη ευκολία στο να μοιράζουν κομπλιμέντα. Επίσης ανάλογη προτίμηση μπορεί να υπάρχει στα λεκτικά ή μη λεκτικά και στα εξαρτημένα ή μη εξαρτημένα. Μέσα μας έχει διαμορφωθεί ένα «φίλτρο χαδιών» που εξετάζει το καθένα από αυτά που εισπράττουμε και ανάλογος του δίνει την απαραίτητη βαρύτητα ή το προσπερνάει. Ένα φίλτρο που είναι πολύ σημαντικό βοήθημα απέναντι στην πληθώρα των ερεθισμάτων που δεχόμαστε καθημερινά από τον κοινωνικό περίγυρο, που όμως σε περιπτώσει που κλείσει τελείως, εμποδίζοντας το οποιοδήποτε χάδι από όπου και αν προέρχεται να περάσει,  μπορεί να φέρει την κοινωνική απομόνωση και την απομάκρυνση.

Έτσι λοιπόν, κατά τη συναλλακτική προσέγγιση τα χάδια είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της αναγνώρισης μας σαν ύπαρξη. Μπορούν να μοιραστούν απλόχερα, να ζητηθούν χωρίς να χάσουν την αξία τους, να δοθούν σαν δώρο από εμάς τους ίδιους στον εαυτό μας, απλά μιλώντας με υπερηφάνεια για μας και τα επιτεύγματα μας, ακόμα μπορούν και να απορριφθούν όταν δεν τα χρειαζόμαστε ή δεν πληρούν το προφίλ που έχουμε διαμορφώσει για αυτά.

Άρα ποσό σημαντικό είναι ένα κούνημα του χεριού, μια απάντηση στην ερώτηση ενός περαστικού στο δρόμο, ένα like στο Facebook; Μπορεί και καθόλου μπορεί και πάρα πολύ. Εξαρτάται από το προφίλ χαδιών του ανθρώπου που δίνει το ερέθισμα και την ανάγκη του εκείνη τι στιγμή να κάνει αισθητή την παρουσία του και να αναγνωριστεί σαν ύπαρξη.



____________________

Πηγές: Stewart I., Joines V. (2006) Η Συναλλακτική Ανάλυση σήμερα: Μια νέα εισαγωγή στη Συναλλακτική Ανάλυση. Εκδ. Π. Ασημάκης.

  ~ maxmag.gr

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Η ζεστασιά της πατρικής αγάπης…


Η ζεστασιά της πατρικής αγάπης έχει ιδιαίτερη επιρροή στους νέους, και τους κάνει να αισθάνονται αισιόδοξοι και αποφασισμένοι να αγωνιστούν για τους στόχους τους. Επίσης, ενισχύει τους βαθμούς στα μαθηματικά των έφηβων κοριτσιών καθώς και την γλωσσική ικανότητα των αγοριών, λέει η Dr. Marie-Anne Suizzo του Πανεπιστημίου του Τέξας, σε ένα άρθρο στο περιοδικό Sex Roles.

Οι έφηβοι που προέρχονται από οικογένειες με χαμηλό εισόδημα είναι πιο πιθανό να εγκαταλείπουν το σχολείο από ό, τι οι συνομήλικοι τους που προέρχονται από τη μεσαία τάξη. Μελέτες έχουν δείξει, ωστόσο, ότι μια θετική στάση απέναντι στη σχολική εργασία και η υποστήριξη και ενθάρρυνση από τους γονείς τους, μπορεί να βοηθήσει τους νέους να ξεπεράσουν τα οικονομικά εμπόδια και την έλλειψη πόρων που αντιμετωπίζουν. Τα περισσότερα από τα στοιχεία σχετικά με τις επιπτώσεις της γονικής εμπλοκής προέρχεται από έρευνα για τις μητέρες. Μέχρι στιγμής δεν υπήρχαν σχετικές πληροφορίες σχετικά με το πώς οι έφηβοι βιώνουν τη ζεστασιά των πατεράδων τους  και πώς οι πεποιθήσεις και οι συμπεριφορές εκείνων τους επηρεάζουν.
Αυτή η νέα μελέτη είναι μέρος μιας μεγαλύτερης, που εστιάζει σε μαθητές που προέρχονται από οικογένειες με χαμηλά εισοδήματα και οικογένειες εθνοτικών μειονοτήτων και διεξάγεται σε 4 σχολεία στις νοτιοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες. Τα δεδομένα αναλύθηκαν από ερωτηματολόγια που συμπληρώθηκαν από 183 μαθητές έκτης δημοτικού σχετικά με το πόσο αισιόδοξοι είναι, τι κίνητρα έχουν και βίωσαν τους πατεράδες τους. Μαζί με τα ερωτηματολόγια οι ερευνητές έλαβαν υπόψιν τους και τους βαθμούς των μαθητών στα μαθηματικά, τη γλώσσα, και τα καλλιτεχνικά.

10+10 λόγοι που οι μπαμπάδες είναι καλύτεροι από τις μαμάδες

Τα ευρήματα δείχνουν πως οι πατεράδες  μπορούν να υποστηρίξουν τους εφήβους με τρόπους που οδηγούν σε μεγαλύτερη αισιοδοξία, αυτο-αποτελεσματικότητα, και, τελικά, υψηλότερες επιδόσεις στο σχολείο. Αυτό ισχύει ακόμα και για τους μπαμπάδες με χαμηλά επίπεδα εκπαίδευσης ή εκείνους που δεν είναι αρκετά καλοί στα αγγλικά ώστε να βοηθήσουν τα παιδιά τους με τις εργασίες τους.
«Οι μπαμπάδες με χαμηλό εισόδημα επηρεάζουν τις πεποιθήσεις των εφήβων σχετικά με τον εαυτό τους και το μέλλον τους, και αυτές οι πεποιθήσεις επηρεάζουν την επίτευξή των στόχων τους, αυξάνοντας την αποφασιστικότητά τους να επιμείνουν για το σχολείο και στα καθήκοντά τους», λέει η Suizzo.
Αυτές οι θετικές επιπτώσεις επηρεάζουν εξίσου τα αγόρια και τα κορίτσια, αν και με διαφορετικούς τρόπους. «Η ζεστασιά του πατέρα προς τα κορίτσια, αρχικά βελτιώνει την αυτοπεποίθηση και την αισιοδοξία τους και μετέπειτα επηρεάζει και τις σχολικές τους επιδόσεις». Αυτό με τη σειρά του οδηγεί σε καλύτερους βαθμούς στα μαθηματικά.
Όσον αφορά τα αγόρια, υπάρχει μια πιο άμεση σχέση μεταξύ της συμμετοχής των πατεράδων και την αυτοπεποίθηση των μαθητών σχετικά με την ακαδημαϊκή τους επιτυχία. Αυτή η αυξημένη αυτοπεποίθηση οδήγησε μετέπειτα σε επιτυχία των αγοριών στα αγγλικά και τα καλλιτεχνικά.
Η Suizzo προτείνει ότι οι σύμβουλοι και οι εκπαιδευτικοί θα πρέπει να ενθαρρύνουν τους πατεράδες των παιδιών να επικοινωνούν με τα παιδιά τους και να τους προσφέρουν ζεστασιά και αποδοχή!
Μετάφραση για το babyradio: Θωμαΐδου Ευθυμία Ζωή

Αυτογνωσία

christen_kobke_-_view_of_osterbro_from_dosseringen

Ας είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας. Έχουμε διαισθήσεις, υποψίες, προαισθήματα, ασαφείς στοχασμούς και αλλόκοτα ανάμεικτα συναισθήματα, που στο σύνολό τους δεν μπορούν να οριστούν με απλό τρόπο. Βιώνουμε αλλαγές στη διάθεσή μας, αν και ουσιαστικά δεν τις κατανοούμε. Και ξαφνικά, περιστασιακά, συναντάμε έργα τέχνης που μοιάζουν να εκφράζουν κάτι που έχουμε νιώσει κι εμείς αλλά δεν το έχουμε αναγνωρίσει ξεκάθαρα ως τώρα. Ο Αλεξάντερ Πόουπ προσδιόρισε ως βασική λειτουργία της ποίησης το να παίρνει ημιτελείς σκέψεις και να τις εκφράζει με καθαρότητα: κάτι που «συχνά αποτέλεσε αντικείμενο σκέψης αλλά ποτέ δεν είχε διατυπωθεί τόσο καθαρά». Με άλλα λόγια, ένα εφήμερο και απροσδιόριστο κομμάτι της σκέψης μας, της εμπειρίας μας, λαμβάνεται, υπόκειται σε επεξεργασία και μας επιστρέφεται πιο ολοκληρωμένο, με αποτέλεσμα να αισθανόμαστε ότι επιτέλους γνωρίζουμε πιο ξεκάθαρα τον εαυτό μας.
Η τέχνη ενισχύει την αυτογνωσία και αποτελεί εξαιρετικό μέσο προκειμένου να μεταδώσουμε στους άλλους τους καρπούς που προκύπτουν. Γνωρίζουμε πόσο εξαιρετικά δύσκολο είναι να μοιραστούμε τις εμπειρίες μας με τους άλλους∙ οι λέξεις αποδεικνύονται αδέξιες. Σκεφτείτε ότι προσπαθείτε να περιγράψετε έναν περίπατο κατά μήκος μίας λίμνης ένα ήρεμο απόγευμα, χωρίς τη βοήθεια κάποιας εικόνας. Η ανεπιτήδευτη απεικόνιση ενός απογεύματος σε κάποιο προάστιο της Κοπεγχάγης από τον Κρίστεν Κέμπκε αναδεικνύει εκείνες ακριβώς τις πτυχές της εμπειρίας που δυσκολευόμαστε να αρθρώσουμε. Το φως στον πίνακα είναι εξαιρετικά σημαντικό, παρόλο που δύσκολα ορίζει κανείς τη σημασία του. Ο θεατής αισθάνεται την ανάγκη να δείξει τον πίνακα και να πει «έτσι νιώθω κι εγώ με αυτό το φως». Ο Κέμπκε έχει δημιουργήσει μία εικόνα ερωτευμένη με την απουσία συμβάντων. Το παιδί κρέμεται από την κουπαστή, ο άντρας με το ψηλό καπέλο παρατηρεί καθώς ο φίλος του κάνει κάποιες διευθετήσεις στη βάση του μαζεμένου ιστίου. Οι γυναίκες κάτι λένε μεταξύ τους. Η ζωή συνεχίζεται, όμως δεν υπάρχει τίποτα το δραματικό, καμία προσδοκία αποτελέσματος, καμία αίσθηση κατάληξης. Ωστόσο, αντί να παραπέμπει σε μία κατάσταση ανίας ή απογοήτευσης, η αίσθηση είναι απόλυτα σωστή. Κυριαρχεί η γαλήνη, και όχι η κούραση. Η απόλυτη ηρεμία, και όχι η αδράνεια. Με κάποιον περίεργο τρόπο, ο πίνακας αποπνέει μία αίσθηση τέρψης για τη ζωή, η οποία εκφράζεται ήρεμα. Το ελκυστικό δεν είναι το φως καθαυτό αλλά η ψυχική κατάσταση που εκφράζει. Ο πίνακας αποτυπώνει ένα τμήμα του εαυτού μας – τμήμα που δεν εκφράζεται εύκολα με λέξεις. Θα μπορούσατε να δείξετε τον πίνακα και να πείτε «κατά στιγμές, έτσι είμαι κι εγώ∙ μακάρι να μου συνέβαινε συχνότερα». Σε περίπτωση που κάποιος άλλος έχει την ίδια αίσθηση, ίσως να μιλάμε για την αρχή μίας σημαντικής φιλίας.
Τα αντικείμενα τέχνης δεν μας αρέσουν απλώς – σε ορισμένες διακριτές περιπτώσεις, είμαστε λιγάκι σαν αυτά. Είναι τα μέσα διά των οποίων καταλήγουμε να γνωρίζουμε τον εαυτό μας και να δείχνουμε στους άλλους ορισμένες πτυχές του αληθινού μας εαυτού.

Alain de Botton, John Armstrong, Η τέχνη ως θεραπεία (απόσπασμα από το πρώτο μέρος, Οι επτά χρήσεις της τέχνης: Αυτογνωσία), εκδ. Πατάκη.
Πίνακας: Christen Købke, Άποψη του Ούστεμπρο από το Ντοσσέρινγκεν (1838).

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

Η Δύναμη της Αγάπης

Αρθρογράφος: Μίνα Μπουλέκου

Η αγάπη είναι μια λέξη τόσο απλή και τόσο μεγαλειώδης. Αποτελεί το μεγαλύτερο κεφάλαιο της εξελικτικής μας πορείας, συνυφασμένο μέσα από μια σειρά πολλαπλών συναισθημάτων. Περιγράφεται ως ένα ισχυρό συναίσθημα, που περικλείει με ένα μοναδικό τρόπο την αυταπάρνηση και την ανιδιοτέλεια. Στις σχέσεις των ανθρώπων, ορίζεται μέσα από εκδηλώσεις στοργής, αφοσίωσης, συμπόνιας και θυσίας πολλές φορές.
Θεωρείται ως η σημαντικότερη πτυχή της ζωής που εκφράζει την ανθρώπινη ύπαρξη σε κάθε στάδιο αλλά και σε κάθε βήμα . Ο Γάλλος κληρικός Jean-Baptiste Henri Lacordaire (1802-1861) μας δίνει έναν μοναδικό ορισμό στην αξία της «Η αγάπη είναι στην αρχή, στη μέση και στο τέλος όλων των πραγμάτων».
Η αληθινή αγάπη δεν περιέχει κανένα ίχνος εγωισμού. Είναι απαλλαγμένη από κάθε είδους μνησικακία. Η δύναμη της είναι τόσο καταλυτική, που διαμορφώνει και καθορίζει κάθε είδους σχέση προσωπική, οικογενειακή και κοινωνική. Είναι εκείνη η δύναμη που μας οδηγεί στην πίστη και στην θέληση για την ίδια την ζωή.
Είναι η εφαλτήριος δύναμη, που οδηγεί στην ευτυχία και στην αρμονική συνύπαρξη των ανθρώπων. Το αίσθημα της ψυχικής ευφορίας είναι βάλσαμο για κάθε ψυχή που παλεύει να βρει το δικό της φως, το δικό της μονοπάτι.
Θεωρείται δε απαραίτητο συστατικό για την σωματική, ψυχική και πνευματική μας ευεξία. Έχει ευεργετικές ιδιότητες σε όλα τα επίπεδα. Είναι ο θεμέλιος λίθος που δρα θεραπευτικά  ενάντια στην θλίψη που βιώνει ο κάθε άνθρωπος, λειτουργεί δε σαν αντίβαρο, όταν ο κάθε άνθρωπος παλεύει έχοντας να αντιμετωπίσει τις δικές του προκλήσεις και αντιξοότητες που εμφανίζονται στην ζωή του και να δώσει λύσεις στα προβλήματα που τον ταλανίζουν.
Καλλιεργώντας την αγάπη στην ζωή μας, μας κάνει σίγουρα καλύτερους ανθρώπους και κατά συνέπεια ζούμε πληρέστερα. Οι σχέσεις των ανθρώπων γίνονται πιο βαθιές και πιο ουσιαστικές.
Ωστόσο, πολλοί άνθρωποι περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους κρύβοντας τα αληθινά τους συναισθήματα, γιατί φοβούνται να μοιραστούν, φοβούνται να πληγωθούν, φοβούνται τον κίνδυνο της απόρριψης, το θεωρούν αδυναμία να επιτρέψουν στους άλλους να δουν την δική τους ευάλωτη πλευρά, καθιστώντας τους σε εκείνη την θέση, όπου η μοναχικότητα και η δυστυχία είναι απόρροια της δικής τους συνειδητής στάσης και αντίληψης για την ίδια τους την ζωή.
Αποτέλεσε σύμβολο πηγαίας έμπνευσης των μεγαλύτερων δημιουργών στις τέχνες και στα γράμματα, ως γενεσιουργός αιτία, επηρέασε βαθιά όλα τα φιλοσοφικά και λογοτεχνικά ρεύματα και μέσα από αυτήν γεννήθηκαν, ατόφιες ιδέες που συνέθεσαν έναν πολιτισμό με άξονα ανθρωποκεντρικό.
Ο Νίκος Καζαντζάκης μας λέει: “Τι είναι η αγάπη; Δεν είναι συμπόνια μήτε καλοσύνη. Στη συμπόνια είναι δύο, αυτός που πονάει κι αυτός που συμπονάει. Στην καλοσύνη είναι δύο, αυτός που δίνει κι αυτός που δέχεται. Μα στην αγάπη είναι ένας. Σμίγουν οι δύο και γίνονται ένα. Δεν ξεχωρίζουν. Το εγώ κι εσύ αφανίζονται. ΑΓΑΠΩ ΘΑ ΠΕΙ ΧΑΝΟΜΑΙ”. Προϋποθέτει κατά συνέπεια ένα πολύ δύσκολο αγώνα, έναν ανηφορικό δρόμο, επώδυνο πολλές φορές ενάντια στο Εγώ του κάθε ανθρώπου.
Στην φιλοσοφία αντιπροσωπεύει μία από τις ύψιστες αρετές, που εκπροσωπεί την ανθρώπινη ευγένεια και την γενναιοδωρία ψυχής που αρμόζει σε κάθε ανθρώπινη υπόσταση.
Στην χριστιανική μας θρησκεία ορίζεται ως «ὁ θεòς ἀγάπη ἐστίν» μια ανεξάντλητη πηγή ουράνιου φωτός, και τα λόγια του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού «Αγαπάτε Αλλήλους», ένας σπόρος που βλάστησε στις ψυχές των χριστιανών και που με την σταυρική του θυσία απέδειξε ποσό κοντά είναι στα πλάσματα της γης που δημιούργησε δείχνοντας μας, τον δρόμο της μετανοίας, της συγχώρεσης και της Απόλυτης Αγάπης Του προς εμάς.
Αυτή η ενέργεια της αγάπης,  αυτή η δύναμη της αγάπης,  η οποία είναι η ίδια η ενέργεια της ίδιας της δημιουργίας του κόσμου, συμπυκνώνεται στα λόγια του Χριστού πού έμαθε στους μαθητές του,  "Αγαπάτε τους εχθρούς σας" , εξαλείφοντας κάθε ίχνος κακίας, φθόνου, μίσους, απληστίας και αλαζονείας που θα φωλιάζει σαν αγκάθι στις ψυχές μας.

Αν πραγματικά μπορούσαμε σε κάθε λεπτό της ζωής μας να ζούμε ενάρετοι, απαλλαγμένοι από τα ανθρώπινα πάθη, που κυβερνούν αδυσώπητα την εποχή μας, όπου οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν αλλοτριωθεί σε μεγάλο βαθμό και οι άνθρωποι έχουν κλειστεί στον εαυτό τους, ζώντας σε μια απέραντη ερημιά, τότε πραγματικά θα ξανακερδίζαμε τον χαμένο παράδεισο που μας εμπιστεύθηκε ο Θεός, εκεί που δεν υπάρχει γήρας, ασθένεια και θάνατος.
Η Αγάπη είναι το μεγαλύτερο δώρο που χάρισε ο Θεός στους ανθρώπους. Μια φλόγα άσβηστη που πρέπει να κρατήσουμε στις παγωμένες καρδιές μας.
Ένας πολύτιμος θησαυρός, γιατί όποιος ζει χωρίς αυτήν είναι πραγματικά φτωχός. Ο Χαλίλ Γκιμπράν (Λιβανοαμερικανός ποιητής & φιλόσοφος-1883-1931) έλεγε: «Ζωή χωρίς αγάπη είναι σαν δέντρο χωρίς άνθη και καρπούς».

Επιτρέψτε στους εαυτούς σας, να βιώσετε αυτή την χαρά της ζωής.  Να αγαπήσετε και να αγαπηθείτε βαθιά και ολοκληρωτικά.


Τη γυναίκα να τη διεκδικείς κι ας την έχεις ήδη κερδίσει.

Της Ασημίνας Μάνου.
Δύο χέρια σφιχτά πιασμένα, λόγια τρυφερά κρεμασμένα σαν λαμπερό σκουλαρίκι στο αυτί της, λαμπερό όσο είναι και η αγάπη της. Μια αγκαλιά τόσο θερμή που να θυμίζει καλοκαίρι μέσα στους χειμώνες της ζωής της. Κι ένα γλυκό φιλί, σαν αυτά που μπορούν να σταματήσουν τον χρόνο με το πάθος και την δύναμη που εκπέμπουν. Κάπως έτσι φαντάζει ο έρωτας για τη γυναίκα. Αυτά τα μικρά όμως ουσιαστικά πράγματα είναι αρκετά για να την κάνουν ευτυχισμένη.
Η γυναίκα ονειρεύεται κάθε μέρα να ζει ξανά και ξανά το πρώτο της ραντεβού. Εύχεται η σχέση της να μένει έτσι όπως ήταν τον πρώτο καιρό, τότε που ο έρωτας και η αγάπη έσταζαν αδιάκοπα, χρωματίζοντας την καθημερινότητα της με ένα έντονο κόκκινο χρώμα. Το μόνο που ζητά κι επιθυμεί είναι να την διεκδικεί συνέχεια ο αγαπημένος της διατηρώντας την σχέση τους άφθαρτη και αναλλοίωτη στον χρόνο.
Αυτή η επιμονή της, να της επιβεβαιώνουν συνεχώς πως είναι σημαντική καμία φορά στους περισσότερους άντρες φαίνεται εξωφρενική έως και παράλογη, καθώς πολλοί πιστεύουν πως έχουν αποδείξει ήδη αρκετές φορές με τις αμέτρητες πράξεις τους σε εκείνη την αγάπη τους.Έτσι, έχοντας ως μότο την παραπάνω δικαιολογία επαναπαύονται και οδηγούν τη σχέση τους σε μια ρουτίνα.
Και κάπως έτσι γεννιούνται και οι ανασφάλειες της γυναικάς, καθώς βλέποντας την αδιαφορία του αγαπημένου της αρχίζει να νιώθει ότι χάνει το στέμμα της πριγκίπισσας και ότι μεταμορφώνεται στα μάτια του σαν μια «συνηθισμένη» κι «άχρωμη» γυναίκα. Και κάπου μέσα σε όλα αυτά εμφανίζεται και η γνωστή γκρίνια, που την χαρακτηρίζει.
Η γυναίκα όμως θέλει καθημερινή απόδειξη και ενδιαφέρον, δεν της αρέσει να γίνεται δεδομένη, θέλει διαρκώς να την πολιορκούν και να της δείχνουν πόσο σημαντική είναι. Όσα τρυφερά λόγια κι αν της πεις, όσα πανέμορφα τριαντάφυλλα και δώρα να της χαρίσεις, όσο γλύκα «σ’ αγαπώ» να της ψιθυρίσεις, δεν θα της είναι ποτέ αρκετά, γιατί εκείνη όταν ερωτεύεται και δίνεται πραγματικά διψάει συνεχώς για αγάπη.
Θέλει αδιάκοπα να προσπαθείς για εκείνη και να μη χαλαρώνεις. Δεν είναι ότι δεν σε εμπιστεύεται, δεν είναι ότι δεν έχει πειστεί από την αγάπη σου και θέλει να σε βασανίζει, απλά έτσι είναι η φύση της. Θέλει η αγάπη της να μένει ζωντανή και το ίδιο κόκκινη στο χρόνο και να μην ξεβάφει με τις βροχές. Η μπογιά με την οποία έχει βάψει την ψυχή της θέλει να μένει πάντα ανεξίτηλη.
Κάτι που για έναν άντρα μπορεί να είναι δεδομένο, για εκείνη μπορεί να είναι επιθυμίες. Έτσι η γυναίκα θέλει ο αγαπημένος της να είναι το ίδιο γλυκός και προσεκτικός μαζί της, όπως στην αρχή που προσπαθούσε να κερδίσει την καρδιά της. Θέλει να είναι το ίδιο απρόβλεπτος και πρωτοπόρος, τότε που οι ιδέες του κατέβαιναν σαν βροχή και την άφηναν έκπληκτη κάθε φορά. Μόνο αυτή τη βροχή θέλει η γυναίκα, καμία άλλη. Θέλει όσα την συνεπήραν στον αγαπημένο της να τα βλέπει και να τα αισθάνεται διαρκώς.
Σε καμία περίπτωση δεν είναι εγωίστρια, απλά είναι ένα τρυφερό πλάσμα γεμάτη ρομαντισμό κι έχει ανάγκη από την συνεχή προσοχή. Όταν ερωτεύεται αφήνεται και δίνεται ολοκληρωτικά και το μόνο που θέλει είναι να την αγαπούν κι εκείνη απαράμιλλα.
Αυτά τα απλά αλλά ουσιαστικά μικροπράγματα, είναι αρκετά για να είναι χαρούμενη και να πετάει στα σύννεφα. Δεν χρειάζεται παλάτια και στέμματα για να νιώθει όμορφα. Έναν σωστό πρίγκιπα χρειάζεται μόνο, έναν πρίγκιπα που να μάχεται κάθε μέρα για να κερδίσει την αγάπη της, έναν πρίγκιπα που να την προστατεύει και να την ησυχάζει λέγοντάς της κάθε μέρα και κάθε νύχτα, πως θα’ ναι εκεί για πάντα να την προσέχει και να την αγαπά.
Γι’ αυτό τη γυναίκα να τη διεκδικείς κι ας ξέρεις πως ήδη την έχεις κερδίσει.

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

Να είσαι αυτό που θα ήθελες να βλέπεις στους άλλους

ουδέτερο σκέψη τοπίο

Γράφει ο ψυχολόγος Νικόλαος Βακόνδιος

Να είσαι αυτό που θα ήθελες να βλέπεις στους άλλους.,
Να είσαι η αλλαγή που θα ήθελες να δεις στον κόσμο…
Μέρες γιορτινές στο Παρίσι, χριστουγεννιάτικες, και από το κρύο πάγωνε η μύτη σου. Όμως η Μαρία έπρεπε να βρίσκεται στο συνέδριο εκπροσωπώντας την εταιρεία της, αφήνοντας πίσω την οικογένειά της…Μέσα της έλεγε χίλιαδυο ονόματα για την ατυχία της να στείλουν αυτή τέτοιες μέρες στο εξωτερικό. Αυτά σκεφτόταν και σηκώθηκε βαριεστημένα από την καρέκλα της, βγήκε από την αίθουσα και πήγε προς το μπαρ να πάρει ένα καφέ …
Περιμένοντας την σειρά της, δεν μπόρεσε να μην προσέξει ότι ο σερβιτόρος έφτιαχνε έναν καφέ σε έναν ηλικιωμένο κύριο και μάλιστα, γελούσαν και οι δύο. «Που την βρήκαν την καλή διάθεση τόσο χάλια μέρα »; αναρωτήθηκε…

Προς έκπληξή της ξαφνικά, ο σερβιτόρος βγαίνει έξω από το μπαρ, για να βοηθήσει τον κύριο να μεταφέρει και τα ποτήρια με το νερό ενώ ο ηλικιωμένος του έλεγε ότι δεν χρειάζεται…
«Απίστευτο, αυτό δεν είναι στα καθήκοντά του, και καμία από τις μέρες του συνεδρίου, δεν το έκανε για μένα», σκέφτηκε η Μαρία. Η αλήθεια είναι ότι ζήλεψε λιγάκι αυτή την ιδιαίτερη μεταχείριση…Δεν μπορεί, θα είναι «κάποιος» είπε μέσα της…
Βρήκε ως αφορμή την ερώτηση που ο ηλικιωμένος κύριος είχε κάνει μέσα στο συνέδριο, σχετικά με την μετατροπή της ανθρώπινης σκέψης σε ηλεκτροχημική δραστηριότητα…
– «Καλησπέρα σας», είπε η Μαρία, «άκουσα την παρέμβασή σας στην ομιλία του καθηγητού, είστε ιατρός»;
– «Όχι» απαντά εκείνος, «μα…, παρακαλώ…, καθίστε…»
Γνήσιο χαμόγελο, σκέφτηκε εκείνη, χαμογελούν και τα μάτια του…
– «Μα γιατί υποθέσατε ότι είμαι ιατρός”; την πρόλαβε εκείνος πρώτος, δείχνοντας να διασκεδάζει την κουβέντα τους.
– « Είδα ότι ήταν εξαιρετικά ευγενικός ο σερβιτόρος απέναντί σας».. απάντησε εκείνη…
– «Ίσως…» είπε ο ηλικιωμένος κύριος, να κέρδισα τον σεβασμό του κάπως αλλιώς» και τα μάτια του πετούσαν σπίθες ικανοποίησης…
– «Δηλαδή»; ρώτησε η Μαρία…

« Ας πούμε» απάντησε εκείνος, «ότι φέρθηκα στον σερβιτόρο όπως θα ήθελα να μου φερθεί κάποιος, αν ήμουν εγώ στην θέση του, ως ίσο. «Όταν επαινείς κάποιον, είναι σα να δηλώνεις ότι θεωρείς τον εαυτό σου ισάξιο μ’ εκείνον» δεν έλεγε ο Γκαίτε; Τα λόγια μας ξέρετε έχουν εκπληκτική δύναμη προς τον άνθρωπο προς τον οποίον τα στέλνουμε, δίνοντάς του αναγνώριση, δύναμη, αισιοδοξία. Δεν έχετε ακούσει ότι ακόμη και τα λουλούδια ανθίζουν αν ακούνε κλασική μουσική;
Έτσι και στον άνθρωπο δημιουργούν σκέψεις και συναισθήματα, και όπως είπαμε στην αίθουσα, οι σκέψεις και τα συναισθήματα επηρεάζουν μέσω του νευρικού συστήματος ακόμη και την άμυνα του οργανισμού μας. Επηρεάζουμε δηλαδή την συμπεριφορά ενός ανθρώπου, την ημέρα του, ίσως την ζωή του, και τον οργανισμό του… πού ξέρετε για πόσο καιρό θα θυμόμαστε κάποια λόγια που μας άγγιξαν; Ίσως και χρόνια, δεκαετίες, μια ζωή…
Εξάλλου είναι οι τίτλοι που μας κάνουν αυτό που είμαστε; Αυτά είναι κουτάκια που χρησιμοποιεί το μυαλό μας για να κατηγοριοποιεί τους ανθρώπους με ταχύτητα και να φερόμαστε ανάλογα. Και το πιο σημαντικό, αν εγώ έδειχνα έπαρση απέναντί του, όχι μόνο εγώ θα όριζα τον εαυτό μου λανθασμένα ως ανώτερο, αλλά θα το πρόβαλα στον άλλον και θα με αντιπαθούσε γι αυτό… Ότι λάμβανα ως συμπεριφορά του, θα το είχα προκαλέσει εγώ. Μετά, η ενόχλησή του θα χαλούσε την δική μου διάθεση…Φανταστείτε, μπορεί μέσα μου από πάνω, να τον έλεγα και κακοπροαίρετο και παράξενο. Κι ο καθένας μας θα πίστευε ότι είχε και δίκιο.
Το φτιάχνουμε το περιβάλλον μας νεαρή μου κυρία, διότι αυτό είναι τα άγνωστα πρόσωπα που βλέπουμε συνέχεια περπατώντας στον δρόμο…Συνδεόμαστε αναπόφευκτα!» είπε ο ηλικιωμένος κύριος, και τα μάτια του σπινθηροβολούσαν ξανά συνοδευόμενα από ένα ζεστό χαμόγελο, σα να είχε μόλις ανακαλύψει χρυσό και ένιωθε πλούσιος…
«Πω…πω» είπε η Μαρία… «πραγματικά, αλλά που βρίσκετε τόσο καλή διάθεση και μάλιστα σε μια γκρίζα εποχή »;

Ο ηλικιωμένος κύριος χαμογέλασε ξανά… «Μα παίρνω και δίνω ενέργεια από τον κάθε άνθρωπο που συναντάω. Ξέρω ότι κανένα τριαντάφυλλο δεν ανθίζει εκεί όπου τα άλλα μαραίνονται. Και να ανθίσει, χρειάζεται τα άλλα να ανθίσουν κι εκείνα, για να μοιραστεί την χαρά του. Αλλιώς θα βρει μοναξιά. Κι αν αυτό ανθίσει πιο πολύ απ ότι ανθίσουν τα άλλα, θα νιώθει μοναξιά από τον φθόνο τους…άσχημο πράγμα ο φθόνος… Σε ποιον αρέσει αυτό;
Αν περπατούσατε στο Λονδίνο του 1843, κρατώντας μια γαλοπούλα, εκεί θα καταλαβαίνατε πόσο σημαντικό είναι η τροφή να φτάνει σε όλους τους ανθρώπους…
– «1843»; ρώτησε με απορία η Μαρία διακόπτοντας τον ηλικιωμένο… «Συγγνώμη τόση ώρα σας μιλώ και δεν συστήθηκα, με λένε Μαρία»
– «Εμπενίζερ», κυρία μου, η τιμή μου είναι όλη δική μου που σας γνωρίζω, είπε ο κύριος φιλώντας το χέρι της Μαρίας…
– «Ω!» είστε πολύ ευγενικός είπε η Μαρία…και προφανώς γνωρίζετε πολύ καλή ιστορία για να μιλάτε για κάτι τόσο πολύ παλιό»
– «Μην το λέτε κυρία μου, απλά ήταν μία χρονιά πολύ σημαντική καθώς ενέπνευσε έναν πολύ σημαντικό συγγραφέα να μιλήσει για το πώς μία δύσκολη εμπειρία μπορεί να αλλάξει την προσωπικότητα ενός ανθρώπου και να γίνει καλύτερος…αφήνοντας πίσω την τσιγγουνιά των συναισθημάτων του…,Κάρολο Ντίκενς τον έλεγαν… «Ω! Μα συγγνώμη» είπε, κοιτάζοντας το ρολόι του, «είναι αργά και πρέπει να είμαι στο Λονδίνο αύριο»…Σηκώθηκε με δυσκολία, μα άρχισε να περπατάει γρήγορα προς την έξοδο…Η Μαρία αφηρημένη, κοιτούσε το πάτωμα σκεπτόμενη… «Εμπενίζερ…Εμπενίζερ» μα πού το είχε ξανακούσει το όνομα αυτό; Και αυτός ο Ντίκενς, γνωστό όνομα αλλά που του ήρθε του κυρίου να το αναφέρει. Ξάφνου μια σκέψη την έκανε να νιώσει σα να διαπερνούσε το σώμα της ηλεκτρικό ρεύμα….
«Σκρουτζ», ψιθύρισε…. «Εμπενίζερ Σκρουτζ…αυτό είναι…» είπε και τινάχτηκε όρθια από την καρέκλα της κοιτώντας προς την έξοδο…Μα δεν ήταν κανείς εκεί πια…
«Ένα κομπλιμέντο είναι κάτι σαν φιλί μέσα από βέλο». Βίκτωρ Ουγκώ