Δευτέρα, 28 Μαΐου 2018

Αν θες να γίνεις γονέας …


Αν θες να γίνεις γονέας, επειδή σου λένε οι άλλοι ότι πρέπει να γίνεις… 
μην το κάνεις.
Αν θέλεις να γίνεις γονέας, επειδή οι γονείς σου θέλουν εγγονάκια… 
Μην το κάνεις.
Αν θέλεις να γίνεις γονέας, επειδή θέλεις να αποδείξεις ότι μπορείς… 
μην το κάνεις…
Αν θέλεις να γίνεις γονέας, για να σώσεις τη σχέση σου… 
μην το κάνεις.
Αν θέλεις να γίνεις γονέας, για να αποκτήσει νόημα η ζωή σου, 
μην το κάνεις.

Το παιδί δεν έρχεται ως λύση ενός προβλήματος, ως το νόημα που δεν είχες βρει μέχρι τώρα, ως απόδειξη των δυνατοτήτων σου, ως συγχωροχάρτι της ζωής που έχεις επιλέξει μέχρι τώρα, ως δώρο προς τους γονείς σου, η ως ασχολία στις ελεύθερές σου ώρες.

Ένα μωρό έρχεται ως δώρο, ένα μωρό έρχεται ως ευλογία, ένα μωρό σηματοδοτεί την δυνατότητα αλλαγής αυτού του κόσμου.
Έτσι λοιπόν, αντί να σκέφτεσαι το τι θα σου δώσει ένα μωρό… Σκέψου σοβαρά το τι έχεις εσύ να του δώσεις…

Τα παιδιά θέλουν αγάπη, φροντίδα, σταθερότητα, παιχνίδι.

Αν νιώθεις πως δε τα έχεις μέσα σου, πως δε τα έχεις χορτάσει, πως δε τα έχεις βρει… πριν κάνεις ένα μωρό, φρόντισε τον εαυτό σου ως μωρό… Και μετά θα μπορείς να τα προσφέρεις απλόχερα.

Deepak Chopra: Που βρίσκεται η αληθινή αγάπη;


Ο πιο αγνός από τους ιππότες που βρίσκονταν στην υπηρεσία του Αρθούρου ήταν ο Γκάλαχαντ, που είχε κάτι κοινό με το βασιλιά: ήταν και οι δύο νόθοι. Κανένα στίγμα δεν συνόδευε το γεγονός ότι ο Γκάλαχαντ ήταν νόθος γιος του Λάνσελοτ, κι όμως, όταν ήρθε η ώρα να γίνει ιππότης κάποιας αρχόντισσας της αυλής, ο Αρθούρος κούνησε αρνητικά το κεφάλι και το πρόσωπό του σκοτείνιασε.

«Δεν θα επιτρέψω να γίνεις ιππότης καμιάς αρχόντισσας» δήλωσε ο Αρθούρος. Ο Γκάλαχαντ έγινε κατακόκκινος από την ντροπή του και ψέλλισε: «Μα, άρχοντά μου, κάθε ιππότης πρέπει να υπηρετεί κάποια αρχόντισσα, μέσα από την αγνότητα της αγάπης του». «Και τι ξέρεις εσύ από αγάπη;» ρώτησε ο Αρθούρος, με τόσο έντονο ύφος, που το πρόσωπο του Γκάλαχαντ κοκκίνισε ακόμα πιο πολύ.

«Αφού θέλεις τόσο πολύ να υπερασπιστείς μια κυρία, θα σου δείξω τρεις για να διαλέξεις». Αμέσως, ο βασιλιάς διέταξε να φέρουν στην αίθουσα την Μάργκαρετ, μια γριά καθαρίστρια με γκρίζα μαλλιά και κρεατοελιές στη μύτη. «Θα την υπηρετούσες από αγάπη, καλέ μου ιππότη;» τον ρώτησε ο Αρθούρος.

Ο Γκάλαχαντ τά ‘χασε. «Δεν καταλαβαίνω, άρχοντά μου» μουρμούρισε σαστισμένος. Ο Αρθούρος τον κοίταξε με έντονο βλέμμα και έδιωξε τη γερόντισσα.

«Φέρτε μου την επόμενη» διέταξε. Αυτή τη φορά, έφεραν στην αίθουσα ένα νεογέννητο κοριτσάκι. «Αφού η Μάργκαρετ σου φάνηκε πολύ γριά και πολύ άσχημη για να γίνεις ο υπερασπιστής της, πώς σου φαίνεται τούτη εδώ η κυρία; Προέρχεται από οικογένεια ευγενών και πρέπει να παραδεχτείς ότι είναι πανέμορφη». Το μωρό ήταν στ’ αλήθεια όμορφο, αλλά ο Γκάλαχαντ μπερδεύτηκε ακόμα πιο πολύ. Κούνησε το κεφάλι του αρνητικά.
«Πολύ δύσκολος αφέντης φαίνεται αυτή η αγάπη για την οποία μιλάς» είπε ο Αρθούρος. Για τρίτη φορά, έστειλε να φέρουν μια κυρία και, σε λίγο, μπήκε στην αίθουσα η Άραμπελ, ένα γλυκύτατο δωδεκάχρονο κορίτσι. Ο Γκάλαχαντ την κοίταξε και προσπάθησε να συγκρατήσει το θυμό του. «Άρχοντά μου, είναι μικρό κορίτσι και ετεροθαλής αδελφή μου», είπε.

«Ζήτησες μια κυρία για να γίνεις ο υπερασπιστής της» είπε ο Αρθούρος, «και εγώ ήμουν αρκετά γενναιόδωρος για να σου παρουσιάσω τρεις. Τώρα πρέπει να αποφασίσεις». Ο Γκάλαχαντ τα είχε εντελώς χαμένα. «Γιατί με κοροϊδεύεις, άρχοντά μου;» ρώτησε. Ο Αρθούρος έκανε ένα νεύμα και μονομιάς η αίθουσα άδειασε, έμειναν μόνο οι δυο τους. «Δε σε κοροϊδεύω», είπε. «Προσπαθώ να σου δείξω κάτι που μου έμαθε ο δάσκαλός μου, ο Μέρλιν».

Ο Γκάλαχαντ σήκωσε τα μάτια και είδε ότι το πρόσωπο του βασιλιά είχε γλυκάνει. «Οι ιππότες μου λένε ότι γίνονται υπερασπιστές των κυριών από αγάπη» συνέχισε ο Αρθούρος, «και παρά τους όρκους τους για αγνή αγάπη, πολύ συχνά αυτό που νιώθουν για τις προστατευόμενές τους είναι πάθος, έτσι δεν είναι;» Ο Γκάλαχαντ έγνεψε καταφατικά.

«Και όσο πιο παθιασμένα αγκιστρώνονται σ’ αυτές τις αρχόντισσες, τόσο μεγαλώνει ο ζήλος τους να τις υπερασπιστούν, συμφωνείς;» Και πάλι ο Γκάλαχαντ έγνεψε καταφατικά. «Ο Μέρλιν μου δίδαξε ένα άλλο είδος αγάπης», συνέχισε ο Αρθούρος. «Αναλογίσου τη γερόντισσα, το βρέφος και το κοριτσάκι που είναι αδελφή σου. Και οι τρεις τους είναι εκφράσεις του θηλυκού και καθώς οι μορφές τους αλλάζουν, αλλάζει μαζί και αυτό που εσύ αποκαλείς αγάπη.

Όταν λες ότι είσαι ερωτευμένος, αυτό που εννοείς είναι ότι έχει ικανοποιηθεί μια εικόνα που έχεις φτιάξει μέσα σου και την περιφέρεις. Έτσι ξεκινάει η προσκόλληση, με την προσκόλληση σε μιαν εικόνα. Ισχυρίζεσαι ότι αγαπάς μια γυναίκα, αλλά αν αυτή η γυναίκα σε προδώσει και πάει με άλλον άντρα, η αγάπη σου θα μετατραπεί σε μίσος. Γιατί; Επειδή η εσωτερική σου εικόνα έχει κηλιδωθεί και αφού αυτή η εικόνα ήταν που είχες αγαπήσει από την αρχή, η προδοσία της σε εξοργίζει».

«Και τι μπορεί να γίνει με αυτό;» ρώτησε ο Γκάλαχαντ.

«Κοίτα πέρα από τα συναισθήματά σου, που πάντοτε θα αλλάζουν, και αναρωτήσου τι υπάρχει πίσω από την εικόνα. Οι εικόνες είναι φαντασιώσεις. Οι φαντασιώσεις υπάρχουν για να μας προστατεύουν από κάτι που δεν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε. Σε αυτή την περίπτωση, είναι η αίσθηση του κενού. Επειδή δεν αγαπάς τον εαυτό σου, δημιουργείς μια εικόνα για να καλύψεις το κενό. Γι’ αυτό η προδοσία ή η απόρριψη στον έρωτα προκαλεί τόσο πόνο, επειδή βγαίνει στο φως η ανοιχτή πληγή της δικής σου ανάγκης».

«Η αγάπη θεωρείται κάτι υπέροχο και έχει εξυμνηθεί τόσο πολύ», είπε θλιμμένα ο Γκάλαχαντ, «αλλά εσύ την κάνεις να μοιάζει απαίσια». Ο Αρθούρος χαμογέλασε. «Αυτό που συνήθως περνάει για αγάπη μπορεί πράγματι να έχει απαίσιες συνέπειες, αλλά δεν είναι αυτό το τέλος της ιστορίας. Υπάρχει ένα μυστικό για την αγάπη. Ο Μέρλιν μου το εμπιστεύθηκε πριν από πολλά χρόνια και τώρα το εμπιστεύομαι εγώ σε εσένα:

Όταν μπορείς να αγαπάς μια γερόντισσα, ένα βρέφος και ένα κοριτσάκι με τον ίδιο τρόπο, τότε είσαι ελεύθερος να αγαπήσεις πέρα από τον περιορισμό της μορφής. Τότε η ουσία της αγάπης, που είναι μια συμπαντική δύναμη, θα αποδεσμευτεί μέσα σου και θα πλημμυρίσει την καρδιά σου. Δεν θα έχεις πια προσκολλήσεις, κι αυτό είναι το σιωπηλό κάλεσμα στο οποίο η αγάπη υπακούει πάντα».

«Ο δρόμος του μάγου» Deepak Chopra εκδόσεις Η Δυναμική της Επιτυχίας


«Αγαπημένε μου πρωτότοκε, είσαι το σπουδαίο μου πείραμα»

Η συγγραφέας Wendy Wisner σε μια ανάρτησή της στο Facebook γράφει μια φανταστική αλλά συγκινητική επιστολή προς το μεγαλύτερο γιο της.


Αγαπημένο μου παιδί,
Αρχικά, μια προειδοποίηση. Θα ακουστώ κάπως μελό. Αν διαβάζεις αυτές τις γραμμές, πιθανότατα θα πάρεις μια έκφραση υπεροψίας, θα βγάλεις έναν ψεύτικο αναστεναγμό περιφρόνησης και θα στρέψεις το θέμα της συζήτησης στα ηλεκτρονικά παιχνίδια.
Αλλά κάποιες φορές μια μαμά νιώθει την ανάγκη να γράψει ένα γράμμα στο γιο της, το οποίο εκείνος θα διαβάσει κάποτε στο μέλλον –σε ένα μακρινό μέλλον, χρόνια ή ακόμα και δεκαετίες μετά– αποκαλύπτοντας τις σκέψεις που είχε κρυμμένες στην καρδιά της ενώ, σκυμμένη πάνω από τον πάγκο της κουζίνας, του έφτιαχνε ένα ακόμα σάντουιτς.
Πάμε λοιπόν.
Θα αρχίσω μιλώντας σου για την αγάπη, την αγάπη μιας μητέρας. Όταν σε εναπόθεσαν για πρώτη φορά στην αγκαλιά μου, ένιωσα μια αγάπη πιο δυνατή από ό,τι είχα νιώσει ποτέ. Με σκλάβωσε η ομορφιά σου, η απόλυτη τελειότητά σου, αλλά και η τεράστια ευθύνη μου να σε προστατεύσω. Το βάρος της αγάπης μου για σένα με συνέτριψε, ενώ ταυτόχρονα με έκανε να νιώσω ολοκληρωμένη.
Πλέον όμως είσαι 8, σχεδόν 9. Προτού καλά καλά το καταλάβω, πέρασε μία δεκαετία.Αυτή η τρελή αγάπη, γεμάτη από ορμόνες και στέρηση ύπνου τότε, τώρα είναι λιγότερο εξαντλητική για μένα. Ωστόσο, τα πάντα γύρω από εσένα παραμένουν εξίσου έντονα. Όπως πιστεύω ότι θα είναι πάντα.
Τα πάντα γύρω από εσένα είναι μια πρωτιά. Το πρώτο παιδί. Το πρώτο δόντι. Το πρώτο νηπιακό ξέσπασμα. Η πρώτη μέρα στο σχολείο. Κάθε δική σου πρωτιά είναι και δική μου.
Μπορώ να καταλάβω πόσο διαφορετικά σε μεγαλώνω από το μικρό σου αδερφό. Με τον αδερφό σου, όλα τα έχω ξανακάνει. Ήξερα ότι όσο συχνά κι αν ξυπνούσε όταν ήταν μωρό, κάποτε θα κοιμόταν σε όλη τη διάρκεια της νύχτας. Ότι όσο προσκολλημένος κι αν ήταν στο θηλασμό, κάποτε θα αποθήλαζε. Ότι όσο κι αν επέμενε να παραμείνει στην πάνα, κάποτε θα εκπαιδευόταν στην τουαλέτα.
Με εσένα, τα πάντα ήταν και παραμένουν ένα μυστήριο. Ποτέ στο παρελθόν δεν υπήρξα μητέρα ενός παιδιού 8 ετών, 9 μηνών και 13 ημερών.
Σήμερα, την ώρα που πήγα να σου δώσω ένα φιλί για καληνύχτα, έφτυσες στο πιγούνι μου. Δεν ήξερα αν έπρεπε να γελάσω (το έκανα) ή να σου μιλήσω σοβαρά για το σεβασμό. Το περασμένο φθινόπωρο, όταν μου είπες ότι ήθελες να σταματήσεις να αθλείσαι και να μην κάνεις τίποτα μετά το σχολείο, δεν ήξερα αν έπρεπε να σε πιέσω να κάνεις κάτι ή να ακούσω την επιθυμία σου (την άκουσα).
Θέλω να ξέρεις ότι πολλές φορές μαζί σου ένιωσα να πλημμυρίζω από αμφιβολίες και φόβο. Ακόμα και πρόσφατα –εκείνο το απόγευμα που ξάπλωσες στο πάτωμα και άρχισες να κλαις γιατί έπρεπε να διαβάσεις για το σχολείο προτού δεις τηλεόραση– ήμουν σίγουρη ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με εσένα (ή εμένα) γιατί ήσουν ένα μεγάλο παιδί που ξεσπούσες σαν 2χρονο.
Σε βλέπω να μπαινοβγαίνεις σε διάφορες φάσεις αλλά πρέπει να θυμάμαι πως τα περισσότερα από τα πράγματα που με ανησυχούν είναι απλώς σημάδια ότι μεγαλώνεις και αλλάζεις. Όταν με τσιγκλάς, δοκιμάζεις τα δικά σου όρια. Εξερευνάς το βάθος των συναισθημάτων σου που αλλάζουν διαρκώς – συναισθήματα που ακόμα και εσύ ο ίδιος μετά βίας κατανοείς.
Αν υπάρχει ένα πράγμα στον κόσμο που θέλω να σου διδάξω, αυτό είναι ότι όσο τρομακτικά και αλλόκοτα και άγρια κι αν σου φαίνονται κάποιες φορές τα συναισθήματά σου, μπορείς πάντα να τα μοιραστείς μαζί μου. Θέλω να ξέρεις ότι σε αγαπάω όταν είσαι αναστατωμένος, όταν είσαι νευριασμένος. Κάποιες φορές πρέπει να βάλω όρια, αλλά ελπίζω ότι δεν σε έχω κάνει ποτέ να νιώσεις ντροπή για τα συναισθήματά σου.
Σίγουρα έχω κάνει λάθη. Μεγάλα. Αλλά θέλω να ξέρεις ότι προσπάθησα, ότι όλα όσα έκανα, τα έκανα από αγάπη.
Ως πρωτότοκός μου, είσαι το σπουδαίο μου πείραμα. Μπορώ να σε καθοδηγήσω χωρίς να σε πνίγω; Τα λάθη που κάνω μπορούν να συγχωρεθούν; Έχω το κουράγιο να σε αφήσω να είσαι ο εαυτός σου, όποιος κι αν είναι αυτός και όπως κι αν αλλάζει στη διάρκεια των χρόνων;
Σιγά σιγά, σε αφήνω να προχωρήσεις. Ακόμα δεν το βλέπεις και, βασικά, ούτε εγώ. Αλλά ο χρόνος που μοιραζόμαστε είναι πεπερασμένος. Οι νύχτες που ξαπλώνουμε παρέα στο κρεβατάκι σου στο τέλος της ημέρας, όταν μου λες τι συνέβη στο σχολείο και μου μιλάς για τις ελπίδες και τους φόβους σου – ακόμα και αυτές οι νύχτες κάποτε θα τελειώσουν.
Όταν σκέφτομαι ότι είσαι σχεδόν στα μέσα της διαδρομής για τα 18 χρόνια, θέλω να κλάψω. Ναι, εν μέρει φταίει το ότι φοβάμαι την προοπτική να φύγεις από το σπίτι μια μέρα. Αλλά θέλω να κλάψω κι από χαρά. Εξακολουθώ να σε κοιτάω με δέος – δεν μπορώ να το πιστέψω ότι εγώ σε δημιούργησα, ότι βγήκες από το σώμα μου, ότι είσαι δικός μου. Και δεν έχω ιδέα πώς μεταμορφώθηκες από μικρό παιδί σε μεγάλο παιδί και πώς σύντομα θα είσαι έφηβος.
Αισθάνομαι ευλογημένη που σε έχω και θέλω να το ξέρεις.
Αυτά είχα να πω λοιπόν, παιδί μου. Είσαι ελεύθερος τώρα. Σε ευχαριστώ που με άκουσες. Και σου υπόσχομαι ότι θα είμαι όλη αυτιά στην επόμενη διάλεξή σου για το Minecraft ή το Super Mario Bros, ή τουλάχιστον θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ. Σε αγαπάω.
Με αγάπη,
Η μαμά

www.childit.gr

Πέμπτη, 3 Μαΐου 2018

Η μαμά χρειάζεται ένα διάλειμμα… Πόσο δύσκολο είναι να το καταλάβετε;

Το να είσαι μαμά είναι κάτι παραπάνω από full-time δουλειά.

Η μαμά χρειάζεται ένα διάλειμμα… Πόσο δύσκολο είναι να το καταλάβετε;
Γιατί ακόμη και στις πιο σκληρές εργασιακές συνθήκες, παίρνεις μερικές ημέρες άδειας ή τουλάχιστον κάποιες ώρες.
Το να είσαι μητέρα όμως, δεν σε αφήνει λεπτό σε ησυχία, αφού ακόμα κι όταν δεν είσαι μαζί με το παιδί σου, σκέφτεσαι πώς η συμπεριφορά σου θα το επηρεάσει αργότερα. Αληθινό παράδειγμα σε αυτό είναι η αρθρογράφος του Scary Mommy, Jamie Johnson, η οποία παραδέχεται πως όταν είσαι μαμά τα πράγματα δυσκολεύουν. Τόσο, που μερικές φορές χρειάζεσαι όντως ένα διάλειμμα.
«Είχα γράψει τον τίτλο αυτού του άρθρου (“Η μαμά χρειάζεται ένα διάλειμμα”) όταν ήμουν στον ένατο μήνα της δεύτερης εγκυμοσύνης μου. Ήμουν τόσο κουρασμένη που κατάφερα να γράψω μόνο έναν τίτλο και αποκοιμήθηκα δίπλα στην οθόνη του υπολογιστή.
Πόσες φορές βρίσκουμε τους εαυτούς μας να αναστενάζουν μετά από την γκρίνια ενός τρίχρονου που ήπιε νερό από την μπλε κούπα αντί για την κόκκινη; “Θεέ μου χρειάζομαι ένα διάλειμμα”, σκέφτηκα. Όμως, οι γονείς δεν έχουν διαλείμματα. Δεν σκέφτονται να βάλουν τα παιδιά τους για ύπνο μισή ώρα νωρίτερα για να δουν ένα επεισόδιο της αγαπημένης τους σειράς, ούτε να τα αφήσουν στη γιαγιά τους για να απολαύσουν το δείπνο τους μόνοι. Διότι, αυτά δεν είναι διαλείμματα παρά μόνο άγχος, μέχρι να επιστρέψουν πίσω τα παιδιά μας.
Το διάλειμμα που έχω εγώ στο μυαλό μου, δεν έχει καμία σχέση με υποχρεώσεις για μια ολόκληρη εβδομάδα. Κανένα πλυντήριο ή καθάρισμα, ούτε καν τη βόλτα του σκύλου. Μια εβδομάδα όλη δική μου.
Σε αυτό το σημείο πρέπει να τονίσω πως αγαπώ τα παιδιά μου και θα έκανα τα πάντα για αυτά. Άνθρωποι είμαστε, προσπαθούμε να αποφύγουμε τις παρεξηγήσεις.
Την πρώτη φορά που εγώ και ο σύζυγός μου κάναμε ένα διάλειμμα από την έντονη καθημερινότητά μας ήταν αμέσως μετά τη γέννηση του πρώτου μας αγοριού. Νοικιάσαμε ένα δωμάτιο και για μια ολόκληρη εβδομάδα δεν κάναμε απολύτως τίποτα. Ήταν μαγικό.
Από τότε μέχρι σήμερα δεν έχουμε πάει κανένα ταξίδι χωρίς τα παιδιά μας. Κάθε χρόνο κανονίζουμε να ταξιδέψουμε σε ένα μέρος που διαλέγουμε όλοι μαζί και περνάμε υπέροχα. Όμως, αυτό σημαίνει και πρωινό ξύπνημα και συνεχές τρέξιμο πίσω από τα παιδιά μας.
Ξέρω πως δεν είμαι η μόνη μαμά που χρειάζεται αυτό το διάλειμμα. Ξέρω πως είμαστε πολλές. Όμως θέλω για μια εβδομάδα να κάνω μπάνιο όποτε θέλω, να κάθομαι στο σαλόνι μου χωρίς να μιλάω σε κανέναν, να μην ξαναδώ Minions στην τηλεόραση, να μη βάλω σε λειτουργία κανένα πλυντήριο και να χαλαρώσω χωρίς να χρειάζεται να αλλάξω την πάνα κανενός. Έχω την ανάγκη να συζητάω με τον σύζυγό μου σοβαρά, χωρίς να μας διακόπτει κάποιος ο οποίος ψάχνει τη φιγούρα του Captain America μέσα στο σπίτι.
Χρειάζομαι ένα διάλειμμα μιας εβδομάδας. Έτσι ώστε να γεμίσω τις μπαταρίες μου, για να μπορώ να αντέξω άλλο τόσο. Αποφάσισα λοιπόν, ότι μέσα στο 2018 θα πάρω το διάλειμμά μου. Θα κάνω ένα μικρό ταξίδι με τον άντρα μου και θα διαβάζω ήρεμα το βιβλίο μου δίπλα στη θάλασσα, γνωρίζοντας πως τα μικρά μου θα μου λείψουν από την πρώτη κιόλας ημέρα».