Το να ακούμε τον άλλο είναι πράξη αγάπης

Υπάρχουν φορές στη ζωή μας που αντιμετωπίζουμε μια πολύ δύσκολη κατάσταση και θέλουμε έναν άνθρωπο να μιλήσουμε. Σε τέτοιες στιγμές, τι είδους άνθρωπο επιλέγετε; Έναν φίλο που είναι ευφυέστερος και πιο εύγλωττος; Ή κάποιον που θα σας συμπαρασταθεί και θα σας ακούσει ειλικρινά; Προσωπικά θα επέλεγα το δεύτερο.

Συζητώντας με ενσυναίσθηση

Βεβαίως, η συζήτηση με κάποιον που είναι περισσότερο νοήμων από εμένα μπορεί όντως να αποδειχθεί χρήσιμη, γιατί θα προσεγγίσει το θέμα με αντικειμενικότητα. Όσο πιο δύσκολο όμως είναι το πρόβλημα, τόσο περισσότερες είναι οι πιθανότητες να απογοητευτώ από μια ψυχρά ορθολογική συμβουλή, όσο συνετή κι αν είναι. Πιθανότατα να θελήσω να μιλήσω με έναν προσηνή και στοργικό άνθρωπο, ο οποίος θα σκούσει τη βασανισμένη μου καρδιά και θα δείξει ενσυναίσθηση.

Είναι φορές που αναρωτιέμαι γιατί μένουμε άγρυπνοι μέχρι αργά, αναρτώντας φωτογραφίες και μηνύματα στο Facebook, στο Twitter, στο Instagram... Κανείς δεν μας εξαναγκάζει να το κάνουμε.

Ο λόγος είναι ότι θέλουμε να μοιραστούμε με άλλους ό,τι έχουμε κάνει μέσα στην ημέρα, τις σκέψεις μας, τις φωτογραφίες που τραβήξαμε... Νομίζω ότι αυτή η διαδικασία συνδέεται με το ότι θέλουμε κάποιος να ακούσει αυτά που έχουμε να πούμε, έστω κι αν αυτός ο κάποιος είναι ο απρόσωπος κόσμος του διαδικτύου. Γιατί μόνο τότε αισθανόμαστε ότι οι πράξεις μας έχουν νόημα και ότι ύπαρξή μας έχει αξία.

Αν δεν υπήρχαν άνθρωποι να στρέψουν την προσοχή τους σ' εμάς, η ζωή μας θα ήταν κενή, σαν να είμαστε μόνοι μας επί σκηνής χωρίς κοινό. Με αυτό κατά νου, παροτρύνω συχνά τους ανθρώπους να διερωτώνται κατά καιρούς μήπως κάποιοι φίλοι τους ή συγγενείς τους περνούν μια δύσκολη φάση στη ζωή τους.

Ακόμα κι αν εμείς δεν είμαστε σε θέση να προτείνουμε λύσεις για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν αυτοί θα νιώσουν πολύ καλύτερα γνωρίζοντας ότι είμαστε διατεθειμένοι να ακούσουμε με προσοχή όσα μας πουν.

Πιστεύω ότι η διαδικασία της θεραπείας ξεκινά όταν ανοίγουμε την καρδιά μας και ακούμε με ενσυναίσθηση. Μπορούμε να βοηθήσουμε τους συνανθρώπους μας, όχι επειδή έχουμε τη λύση στο πρόβλημά τους, αλλά επειδή νοιαζόμαστε τόσο ώστε να τους ακούσουμε.

Γνωρίζοντας ότι κι άλλοι έχουν βιώσει ανάλογες δυσκολίες, θα μπορέσουν να αντιμετωπίσουν καλύτερα τις δικές τους.

Όταν λέμε σε κάποιον τα προβλήματά μας, τις περισσότερες φορές δεν περιμένουμε να ακούσουμε «τη σωστή κουβέντα» από τα χείλη του. Περιμένουμε απλώς να μας ακούσουν.

Όταν λοιπόν κάποιος θέλει να μιλήσει μαζί σας, μη βιαστείτε να του δώσετε συμβουλές. Φροντίστε πρώτα να τον ακούσετε προσεκτικά.

Αποδεχόμενοι τις διαφωνίες

Αντί να προσπαθείτε να κάνετε κάποιον καλύτερο, μπορείτε να γίνετε ο καθρέφτης στον οποίο αυτός θα δει το είδωλό του, δίχως ίχνος κριτικής. Αν θέλετε αυτός ο άνθρωπος να βελτιωθεί, πάψτε να τον βλέπετε με τον τρόπο που τον βλέπετε, γιατί παρατηρείτε μόνο τα ελαττώματά του, αποτιμώντας τα με τα δικά σας υποκειμενικά κριτήρια.

Η γνήσια αγάπη φαίνεται να έχει αδυναμία στην έκφραση «παρά το ότι...». Είναι φυσικά εύκολο να αγαπάμε στον άλλο αυτά με τα οποία συμφωνούμε. Όταν όμως μάθουμε να αποδεχόμαστε αυτά με τα οποία διαφωνούμε, τότε η συμπάθεια μετατρέπεται σε αγάπη.

Δεν υπάρχει τίποτα κακό στη διαφωνία. Αλλά όταν διαφωνούμε, θα πρέπει να λέμε «η γνώμη μου διαφέρει από τη δική σου», κι όχι ότι είναι λανθασμένη. Εδώ υπάρχει μια τεράστια διαφορά. Προσπαθήστε να έρθετε στη θέση του άλλου. Πώς θα νιώθατε αν σας έλεγαν ότι κάνετε λάθος μόνο και μόνο επειδή έχετε διαφορετική άποψη;

Ο καθένας μας έχει τη δική του μοναδική οπτική. Και βλέποντας τα πράγματα από τη δική του οπτική γωνία, ο καθένας μας φαίνεται να έχει δίκιο. Αν όμως θέλουμε να καταλήξουμε σε μια συμφωνία, και όχι να επιβεβαιώσουμε τη δική μας οπτική, είναι απαραίτητο να πούμε: «Η τοποθέτησή σου μου αποκαλύπτει κάτι που δεν γνώριζα. Πες μου περισσότερα, γιατί θέλω να καταλάβω».

Αντί λοιπόν να αγωνιζόμαστε να πείσουμε τον άλλο, θα πρέπει πρώτα να προσπαθήσουμε να τον κατανοήσουμε.

Όταν νομίζουμε ότι γνωρίζουμε κάποιον καλά, παύουμε να προσπαθούμε να τον γνωρίσουμε καλύτερα. Ενώ όταν δεν ξέρουμε κάποιον, κάνουμε προσπάθεια να τον γνωρίσουμε. Η αγάπη είναι μια κατάσταση στην οποία δεν γνωρίζουμε και θέλουμε να μάθουμε περισσότερα. Σκεφτείτε κατά πόσο νομίζετε ότι γνωρίζετε τα αγαπημένα σας πρόσωπα. Αν νομίζετε, ίσως αδυνατείτε να τα δείτε όπως πραγματικά είναι αυτή τη στιγμή και τα βλέπετε κάτω από το πρίσμα απόψεων και εντυπώσεων του παρελθόντος.

Το παρόν άρθρο αποτελεί αδειοδοτημένο απόσπασμα από το βιβλίο «Αγάπη για το λιγότερο τέλειο» των εκδόσεων Πεδίο,

Συγγραφή - Επιμέλεια Άρθρου

Χρύσα Πράντζαλου

Τμήμα Σύνταξης της Πύλης Ψυχολογίας Psychology.gr
Επιμέλεια και συγγραφή άρθρων, μετάφραση & απόδοση ξενόγλωσσων άρθρων.
Επικοινωνία: editorial @psychology.gr

https://www.psychology.gr/

Αποτελεσματικοί τρόποι επικοινωνίας με το παιδί

 

Συχνά οι γονείς παραπονούνται: «Mερικές φορές, φαίνεται ότι τα λόγια μας είναι για τα παιδιά μας εντελώς περιττά. Για να κάνουν κάτι, πρέπει να το επαναλάβουμε πολλές φορές. Mας δίνουν την εντύπωση ότι δεν ακούν. Mιλάμε, μιλάμε, και εκείνα απτόητα συνεχίζουν το παιχνίδι τους…».
Άραγε, γιατί συμβαίνει αυτό; Είναι έλλειψη προσοχής, ανυπακοή, απουσία ενδιαφέροντος γι’ αυτά που τους λέτε ή κάτι άλλο; Έχετε άραγε σκεφτεί τον τρόπο με τον οποίο απευθύνεστε στα παιδιά;

Μήπως δηλαδή, την ώρα που είστε μαζί, τους κάνετε διαρκώς υποδείξεις, παρατηρήσεις ή τους αναθέτετε δουλειές; «Πλύνε, παιδί μου, τα χέρια σου» – «Γιατί δεν έβαλες στη θέση τους τα παπούτσια σου;» – ή «Έλα να φας επιτέλους!» – «Ακόμη να διαβάσεις;» είναι μερικά απ’ όσα τους λέτε. Πόσες φορές επαναλαμβάνετε αυτές τις φράσεις; Μήπως, μάλιστα, αφού τα έχετε πει αμέτρητες φορές, κατόπιν εκνευρίζεστε που το παιδί σας συνεχίζει απτόητο το παιχνίδι του και, τελικά, κάνετε εσείς αυτά που πρέπει να έχει κάνει το ίδιο; Όπως φαίνεται, δεν επικοινωνείτε σωστά, με αποτέλεσμα να μην εισακούγονται τα λόγια σας.

Tι θα πρέπει να γνωρίζετε

Για τα παιδιά είναι σημαντικός ο τρόπος που τους απευθύνεστε, το ύφος που έχετε όταν τους μιλάτε, το βλέμμα σας, οι κινήσεις σας, αλλά και ο τόνος της φωνής σας. Φυσικό επακόλουθο: οι αντιδράσεις τους είναι ανάλογες με αυτά που εισπράττουν.
Για να υπάρχει καλή επικοινωνία, το παιδί πρέπει να νιώθει ότι οι σκέψεις του, οι απόψεις του, τα συναισθήματά του «ακούγονται» και γίνονται αποδεκτά από σας.
Να τηρείτε ό,τι του λέτε. Για παράδειγμα, αν του πείτε «σταμάτα να σπρώχνεις τον αδελφό σου, διαφορετικά θα πας στο δωμάτιό σου» και έπειτα δεν το κάνετε, εκείνο θεωρεί ότι τα λόγια σας δεν έχουν καμία σημασία. Tο ίδιο ισχύει και για τις υποσχέσεις. Nα είστε, λοιπόν, όσο το δυνατόν πιο σαφείς.
Aν θέλετε το παιδί σας να κάνει εκείνο που του λέτε, αναρωτηθείτε: «Έκανα ό,τι ήταν δυνατόν για να του δώσω να καταλάβει;».
Όταν μιλάτε στο παιδί, ο τόνος της φωνής σας θα πρέπει να είναι στοργικός και τρυφερός, γιατί αυτό σημαίνει φιλικότητα. Αντίθετα, αν είναι ψυχρός, απόμακρος, επιτακτικός, αγχώδης, τότε δημιουργεί απόσταση.
Kοιτάζετε το παιδί στα μάτια, όταν θέλετε να του πείτε κάτι. Η βλεμματική επαφή βοηθάει ακόμα και ένα πολύ μικρό παιδί να καταλάβει ότι μιλάτε σοβαρά.
Βρίσκετε χρόνο για συζήτηση με κάθε ευκαιρία, κατά την ώρα του φαγητού ή κάποια άλλη στιγμή που είναι χαλαρό. Mην παραμελείτε τα προβλήματα αλλά και μη μιλάτε με το παιδί διαρκώς γι’ αυτά. Καλό είναι να συζητάτε πολλά και διάφορα θέματα.
Ρωτήστε το για τους φίλους του, τις ανησυχίες του, για τα καινούρια πράγματα που έμαθε στο σχολείο. Ωστόσο, δεν θα πρέπει να το πιέζετε, αν δεν θέλει να τα μοιραστεί. Όταν δείχνετε διαθέσιμοι για το παιδί, είναι πολύ πιο πιθανό να θέλει να σας εκμυστηρευτεί πράγματα που το απασχολούν.
Επιδιώκετε να περνάτε χρόνο μαζί του καθημερινά και οι δυο γονείς, έστω και για λίγο, προκειμένου να παίξετε, να ζωγραφίσετε, να δείτε μια ταινία ή να διαβάσετε ένα βιβλίο. Αν μπορείτε, βάλτε στο πρόγραμμά σας κάποια κοινή δραστηριότητα μία φορά την εβδομάδα.
Αποφύγετε τις αρνητικές εκφράσεις που περιέχουν τις λέξεις «μη» και «όχι». Αντί να πείτε π.χ. «μην πετάς τα παιχνίδια σου κάτω», πείτε «αν πετάς τα παιχνίδια σου, μπορεί να καταστραφούν».
Μην τονίζετε τα αρνητικά στοιχεία του παιδιού, ειδικά αποφύγετε να του αποδώσετε «μόνιμους» χαρακτηρισμούς του στυλ «μια ζωή τεμπέλης θα ’σαι» κ.ο.κ. Προσπαθήστε να εστιάζετε και να ενισχύετε τα θετικά του χαρακτηριστικά. Αν πιστεύει ότι έχετε άσχημη γνώμη γι’ αυτό, δεν βλέπει καν τον λόγο να κάνει ό,τι του ζητάτε.

Απόσπασμα

https://akappatou.gr/

Αν μπορείς να οραματιστείς την καλύτερη εκδοχή για τη ζωή σου, μπορείς και να την ζήσεις!

 

Είναι γεγονός ότι αυτό που πιστεύουμε για τον εαυτό μας, αυτό ακριβώς γινόμαστε. Αν σκέφτεσαι τον εαυτό σου ως ένα βαρετό άνθρωπο, αυτή η σκέψη είναι ικανή να γίνει η πραγματικότητά σου. Από την άλλη πλευρά, βλέπουμε πρωταθλητές όπως ο Αντετοκούμπο, που αμέσως μετά την νίκη του δήλωσε ότι ήδη σκέφτεται την επόμενη νίκη. Μάλιστα στη συνέντευξη τύπου είπε ότι δεν γνωρίζει αν θα κερδίσει του χρόνου ή σε πέντε χρόνια αλλά γνωρίζει ότι θα κερδίσει ξανά. Μιλάει με τόση αυτοπεποίθηση για την νίκη που φαίνεται να μην υπάρχει η αποτυχία στο μυαλό του

Τι είναι αυτό που τον κάνει να σκέφτεται με τόση σιγουριά για το μέλλον

Εδώ και πολλά χρόνια ψυχολόγοι, αλλά και αθλητές μεγάλου βεληνεκούς, χρησιμοποιούν το εργαλείο του οραματισμού ώστε να βελτιώσουν τις επιδόσεις τους και να επιτύχουν τους στόχους τους. Με άλλα λόγια είναι η μέθοδος ώστε να επηρεάζεις τον εξωτερικό σου κόσμο με το να αλλάζεις τις σκέψεις σου χρησιμοποιώντας την φαντασία σου για να ζήσεις νέες εμπειρίες.

Παρακάτω θα σου εξηγήσω πώς μπορείς και εσύ να ακολουθήσεις αυτή την μέθοδο και να αλλάξεις τις σκέψεις σου!

Αν παρατηρήσεις τον κόσμο γύρω σου θα δεις ότι ό,τι έχει φτιάξει ο άνθρωπος προϋπήρχε στο μυαλό και στη φαντασία του και αυτό είναι αδιαμφισβήτητο. Η μέθοδος του οραματισμού λοιπόν, βασίζεται στο ότι εάν είσαι ικανός/ή να φανταστείς κάτι, τότε αυξάνεις τις ευκαιρίες να το κάνεις στην πραγματικότητα. Οι πρωταθλητές επικεντρώνονται στον ενθουσιασμό της επιτυχίας, προετοιμάζουν και ελέγχουν το τι λένε στους εαυτούς τους και πιστεύουν πραγματικά στα όνειρα τους.

Επιπλέον, το μυαλό σου ήδη χρησιμοποιεί το εργαλείο του οραματισμού αλλά αυτή η διαδικασία είναι τόσο αυτόματη που πολλές φορές δεν τη συνειδητοποιούμε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που αναπνέουμε. Με αυτό τον τρόπο το μυαλό σου προσομοιώνει μελλοντικές σου εμπειρίες. Αλήθεια, δεν έχεις πιάσει ποτέ τον εαυτό σου να σκέφτεται κάτι για το μέλλον; Το θέμα είναι ότι αυτά που σκέφτεσαι δεν είναι πάντα βοηθητικά για να βελτιώσεις τους στόχους σου και για αυτό χρειάζεται να αναγνωρίσεις αυτή την μέθοδο και να εξασκηθείς.

Επομένως, αν παραδείγματος χάρη σκεφτώ ότι πετυχαίνω ένα καλάθι, μπορώ να αυξήσω τις πιθανότητες να τα καταφέρω;

Δεν αρκεί μόνο η σκέψη αλλά χρειάζονται και κάποιες προϋποθέσεις ώστε να βοηθήσουν το κίνητρό σου και να αυξήσεις την πεποίθησή σου ότι μπορείς να τα επιτύχεις τους στόχους σου. Συγκεκριμένα, χρειάζεσαι να είσαι λεπτομερής στην περιγραφή σου. Δηλαδή, αν σου περάσει η σκέψη ότι θέλεις να φας ένα παγωτό, μπορεί μετά από λίγα λεπτά να το ξεχάσεις. Αν όμως, σκεφτείς ένα παγωτό χωνάκι με επικάλυψη σοκολάτας και οραματιστείς ότι χρησιμοποιείς όλες σου τις αισθήσεις για να το γευτείς και να νιώσεις ακριβώς πως είναι να το τρως, τότε είναι πιθανόν όχι να μην ξεχάσεις αυτή την σκέψη αλλά να θες να πας τρέχοντας στο περίπτερο να το αγοράσεις. Βλέπεις, ότι είναι στη φύση του μυαλού σου ο οραματισμός και αυτόματα σκέφτεσαι το πλάνο ώστε να αποκτήσεις αυτό που θέλεις. Επομένως, προσθέτεις λεπτομέρειες μέχρι η διαδικασία να αρχίσει να σου φαίνεται σαν να την ζεις πραγματικά!

Δώσε συναίσθημα στον όραμά σου!

Γνωρίζουμε ήδη από τον κόσμο της γνωσιακής επιστήμης ότι το συναίσθημα προηγείται της σκέψης μας. Επομένως, όταν νιώθεις κάτι βαθύ, έχεις ήδη καταφέρει να έχεις ένα επίπεδο αυτής της πεποίθησης που είναι συσχετισμένο με αυτό. Μπορεί να μην μας προκαλούνται συναισθήματα από κάτι που γνωρίζουμε ότι δεν είναι πραγματικό. Αλλά από την στιγμή που πιστέψουμε ότι κάτι είναι αληθές, αυτόματα έχει μεγάλη συναισθηματική επίδραση πάνω μας! Όταν αυτή η σκέψη λοιπόν φτάσει στο επίπεδο της συναισθηματικής φόρτισης, οδηγείσαι προς την δράση. Μία στρατηγική που αυξάνει το συναίσθημα είναι να ακούς το είδος μουσικής που ταιριάζει στη συναισθηματική κατάσταση που θέλεις να φτάσεις ώστε να οραματιστείς την επιθυμητή μελλοντική σου εμπειρία.

Εκθέσου σε ερεθίσματα που θα σε φέρουν πιο κοντά στο στόχο σου!

Από την στιγμή που ό,τι δημιουργούμε στο κεφάλι μας, προέρχεται αποκλειστικά από αυτά που ήδη υπάρχουν εκεί, φαίνεται να είναι δύσκολο να σκεφτούμε κάτι με λεπτομέρεια που δεν έχουμε βιώσει ακόμα! Παραδείγματος χάρη, είναι πιο εύκολο να οραματιστούμε με κάθε λεπτομέρεια ότι βρισκόμαστε στον καναπέ μας παρά ότι είμαστε στον Άρη. Με τον ίδιο τρόπο, όταν θέλεις να ξεκινήσεις ένα καινούριο χόμπι όπως η ορειβασία. Είναι δύσκολο να ονειρευτείς ότι ανεβαίνεις ένα βουνό με λεπτομέρειες αν δεν το έχεις ξανά κάνει. Χρειάζεται να εκθέσεις τον εαυτό σου σε αυτή την εμπειρία, να διαβάσεις βιβλία, να δεις βίντεο, να μιλήσεις με ανθρώπους που έχουν βιώσει αυτή την εμπειρία! Όλες αυτές οι πληροφορίες θα σε βοηθήσουν να φτιάξεις την δική σου προσομοίωση.

Εάν λοιπόν, καταφέρεις να οραματιστείς κάτι και να κάνεις το μυαλό σου τον καλύτερό σου φίλο, μπορείς να είσαι έτοιμος για τον επόμενο αγώνα σου ή για την συνέντευξη που έχεις την επόμενη εβδομάδα ή ακόμα και για να ζήσεις μία καλύτερη ζωή! Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να δημιουργήσεις νέες πεποιθήσεις που θα τις ενστερνιστείς τόσο έντονα σαν να είναι πραγματικές! Άπαξ και το καταφέρεις αυτό, η έννοια της αποτυχίας δεν θα περνάει από το μυαλό σου! Μία δοκιμή θα σε πείσει!

MSc Business Psychology

Πιστοποιημένη Life Coach,

Παναγιώτα Γιδοπούλου

https://www.ergoyourego.com/

21 Συμβουλές από ψυχολόγους που αλλάζουν τον τρόπο σκέψης μας και μας κάνουν ευτυχισμένους

 

Είναι πολύ εμφανές. Είτε θα είσαι ευτυχισμένος ή θα είσαι δυστυχισμένος. Φαίνεται πως αυτό είναι μια στάση ζωής που υιοθετεί κάποιος.

Όμως όπως θα δείτε, μπορείτε να μάθετε να είστε ευτυχισμένοι! Πρέπει απλά να έχετε την θέληση να αποκτήσετε κάποιες θετικές συνήθειες.

Το 2004, ο Martin Seligman, ο πατέρας της ‘θετικής ψυχολογίας’, διατύπωσε τρεις τύπους τρόπου ζωής που φέρνουν ευτυχία: Ζώντας χωρίς να σας πιέζει ο χρόνος, γεμίζοντας τη ζωή σας με όσο περισσότερο ευχάριστα συναισθήματα. Κάνοντας μια ζωή με δέσμευση για φροντίδα, βρίσκοντας την ευτυχία στην εργασία, στην ανατροφή των παιδιών, στην αγάπη και μια χαλάρωση που την αξίζετε.

Προσπαθώντας για να γεμίσει η ζωή σας με νόημα ανακαλύπτοντας τις δυνάμεις σας που τις χρησιμοποιείτε για να αρχίσετε να ζείτε για κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό σας. Στην έρευνα που έκανε ο Seligman με τίτλο ‘Αυτό που κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται πιο ικανοποιημένοι με τη ζωή’, ο Seligman ανακάλυψε ότι η επιδίωξη της ευτυχίας δεν έχει καμιά σχέση με την επίτευξη της αληθινής ευτυχίας. Ο ηδονισμός είναι απλώς το κερασάκι στην τούρτα της οποίας τα κύρια συστατικά είναι πάντα μια αίσθηση δέσμευσης ή ενός νοήματος.

Ο Martin Selingman, σας δίνει ένα κατάλογο με 21 συνήθειες που έχουν οι ευτυχισμένοι άνθρωποι.

1. Περιβάλλονται από άλλους χαρούμενους ανθρώπους

Η χαρά είναι μεταδοτική. Οι ερευνητές από την μελέτη Framingham Heart Study, έχουν διαπιστώσει ότι το να περιβάλλεται κάποιος από χαρούμενους ανθρώπους, τον κάνει να έχει περισσότερες πιθανότητες να βρει την ευτυχία στο μέλλον. Ακούγεται λογικό να ξεφορτωθείτε μερικούς από τους θλιβερούς παλιούς φίλους σας για κάποιους νέους και χαρούμενους.

2. Χαμογελάνε πολύ

Χαμογελάστε με μια σκέψη που θα κάνετε. Ακόμη και όταν δεν είστε χαρούμενοι, σκεφθείτε κάτι που θα σας κάνει να χαμογελάσετε. Αυτό θα σας βοηθήσει πραγματικά. Είναι όμως σημαντικό να μην προσποιείστε ότι είστε χαρούμενοι, χαμογελώντας ενώ σκέφτεστε δυσάρεστα πράγματα. Θα κάνετε τα πράγματα χειρότερα.

3. Αναπτύσσουν την ικανότητα να συνέρχονται

Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι έχουν την ικανότητα να συνέρχονται από άσχημα νέα και αυτό είναι το αντίδοτο για να μην πέσουν στην κατάθλιψη. Γνωρίζουν πως να το ξεπεράσουν. Βασικά, όπως λένε οι ψυχολόγοι, αυτή είναι η φυσική άμυνα του ανθρώπου για όλα αυτά τα άσχημα που αντιμετωπίζει σε όλη του την ζωή. ‘Πέσε εφτά φορές και σήκω οκτώ’ λέει μια ιαπωνική παροιμία.

4. Προσπαθούν να είναι χαρούμενοι

Όσο απλό και αν ακούγεται η προσπάθεια για να είστε χαρούμενοι, αυξάνει την συναισθηματική ευεξία σας.

5. Προσέχουν τις μικρές νίκες τους

Οι χαρούμενοι άνθρωποι γιορτάζουν κάθε μικρή νίκη τους και όχι μόνο κάτι μεγάλο και σημαντικό. Όταν σταματά κανείς και προσέχει τα μικρά θετικά βήματα που έχει κάνει, του δίνεται η ευκαιρία να είναι χαρούμενος όλη την ημέρα.

6. Εκτιμούν τις απλές χαρές της ζωής

Οι χαρούμενοι άνθρωποι ξέρουν να εκτιμούν ασήμαντα αλλά ευχάριστα πράγματα όπως ένα παγωτό, ένα χάδι σε κάποιον σκύλο ή το ουράνιο τόξο. Δεν κοστίζει και τίποτα. Αυτή η ικανότητα να βρουν λόγους για χαρά στα μικρά πράγματα και να αισθάνονται ευγνώμονες για ό, τι έχουν, είναι άμεσα συνδεδεμένη με το να γίνουν ένα ευτυχισμένο και ολοκληρωμένο άτομο.

7. Αφιερώνουν μέρος του χρόνου τους για να δώσουν Δεν έχει σημασία πόσο φορτωμένο είναι το καθημερινό πρόγραμμα τους.

Οι θετικά σκεπτόμενοι άνθρωποι, βρίσκουν πάντα λίγο διαθέσιμο χρόνο για να κάνουν μια καλή πράξη. Αυτές τελικά οι πράξεις όμως γυρίζουν στους ίδιους με την μορφή μιας ευεργετικής επίδρασης. Είτε πρόκειται για εθελοντική εργασία ή απλές πράξεις καλοσύνης, μια τέτοια δραστηριότητα επιδρά στη σωματική και ψυχική κατάσταση του ατόμου. Το κυριότερο είναι ότι λειτουργεί σαν μια καλή άμυνα κατά της κατάθλιψης. Είναι κάτι σαν φάρμακο που προκαλεί ευδαιμονία. Κατά κάποιο τρόπο, αυτό μπορεί να συγκριθεί έτσι: η φιλανθρωπική συμπεριφορά πυροδοτεί την έκκριση της ντοπαμίνης, η οποία μας δίνει τα συναισθήματα της έξαρσης και της ευφορίας.

8. Επιτρέπουν στον εαυτό τους να χάσουν την αίσθηση του χρόνου

Κάθε φορά που είμαστε βυθισμένοι σε κάτι πολύ περίπλοκο, που μας εμπνέει και έχει νόημα, βιώνουμε μια μοναδική κατάσταση γνωστή σαν ‘Ροή’. Χρόνια οι άνθρωποι υποσυνείδητα αναζητούν δραστηριότητες που τους επιτρέπουν να δοκιμάσουν τις ικανότητές και τα κίνητρά τους για την επιδίωξη κάποιου μεγάλου και καλά καθορισμένου στόχου. Οι χαρούμενοι άνθρωποι επιδιώκουν ενεργά την ‘Ροή’, γνωρίζοντας ότι θα τους συμπαρασύρει προς την επιτυχία!

9. Προτιμούν συζητήσεις με νόημα παρά ανούσιες κουβέντες

Δεν είναι κακό να συζητάτε για ελαφρά θέματα με του φίλους σας αλλά μόνο οι βαθιές και ουσιαστικές συζητήσεις μπορεί να σας βοηθήσουν να βρείτε νόημα στην ζωή σας. Για να το θέσουμε απλά, μια σωστή συζήτηση είναι πολύ πιο αποδοτική από ό, τι τα ανόητα ‘μπλα-μπλα-μπλα’. Ένα από τα πράγματα για το οποίο μετανιώνουν οι άνθρωποι στα τελευταία τους είναι, τότε που μπορούσαν, να μιλούσαν περισσότερο για τα σημαντικά πράγματα που γέμιζαν την καρδιά τους παρά τις κουβέντες για τον καιρό. Μια οδυνηρή απόδειξη του γεγονότος ότι ξοδεύουμε πάρα πολύ χρόνο κουβεντιάζοντας για τον καιρό, ενώ παραλείπουμε να εκφράσουμε τα πραγματικά σημαντικά πράγματα που ξεχειλίζουν την καρδιά μας.

10. Ξοδεύουν χρήματα για τους άλλους

Τα χρήματα μπορούν να σας δώσουν ευτυχία όταν δεν τα ξοδεύετε μόνο για τον εαυτό σας αλλά και σε άλλους ανθρώπους. Το να δίνεις είναι καλύτερο από το να παίρνεις.

11. Ξέρουν να ακούν

Όταν ακούτε τον άλλον, μπορείτε να πάρετε νέες γνώσεις. Όταν μιλάτε, κλείνετε το μυαλό σας. Αποδεικνύοντας την ικανότητά σας να ακούσετε, δείχνετε την αυτοπεποίθηση σας και τον σεβασμό σας προς τον ομιλητή. Αυτό κάνει αναπόφευκτα τους ανθρώπους να σας εκτιμούν, που με τη σειρά τους, θα σας κάνουν να αισθανθείτε πιο ευτυχισμένοι.Η ικανότητα να ακούμε είναι μια ικανότητα που ενισχύει τις σχέσεις.

12. Κρατούν επαφή

Όταν πρόκειται για επικοινωνία, η αποστολή ενός SMS μηνύματος ή δημοσιεύοντας κάτι στο διαδίκτυο, είναι η πιο γρήγορη και απλή επιλογή. Ωστόσο, καμία από αυτές δεν μπορεί να νικήσει το να διασχίσετε την μισή χώρα με αεροπλάνο για να κάνετε μια επίσκεψη στον καλύτερο φίλο σας. Όλοι μας πρέπει να αισθανόμαστε συνδεδεμένοι με τους άλλους ανθρώπους. Πρέπει να επικοινωνούμε με κοντινά και αγαπημένα μας πρόσωπα και αυτό δεν σημαίνει ότι θα χρησιμοποιούμε τα κοινωνικά δίκτυα. Δεν μπορείτε να αγκαλιάσετε κάποιον μέσω του Facebook. Από καιρό έχει αποδειχθεί ότι, για τους ανθρώπους, το άγγιγμα είναι ψηλά στη λίστα των πραγμάτων που αυξάνουν την αίσθηση της ευτυχίας και της άνεσης.

13. Έχουν αισιοδοξία

Η αισιοδοξία είναι ευεργετική για την υγεία σας: λιγότερο άγχος σημαίνει λιγότερα προβλήματα στην καρδιά και μεγαλύτερη ανοχή στον πόνο. Επιλέγοντας να βλέπετε σκόπιμα το καλό σε όλα όσα συμβαίνουν, αναμφίβολα επιλέγετε την υγεία και την ευτυχία! Σε ένα από τα βιβλία του, ο Seligman δίνει τον χαρακτηρισμό του αισιόδοξου και του απαισιόδοξου χαρακτήρα: ‘Το καθοριστικό χαρακτηριστικό των απαισιόδοξων είναι η πεποίθησή τους ότι οι κακές στιγμές θα διαρκέσουν πολύ, ότι θα καταστραφεί κάθε τι που έχει επιτευχθεί και ότι όλα αυτά είναι δικό τους σφάλμα. Τώρα, οι αισιόδοξοι έχουν να αντιμετωπίσουν ακριβώς τα ίδια είδη των δυσκολιών της ζωής, αλλά έχουν την τάση να σκέφτονται με τον αντίθετο τρόπο. Πιστεύουν ότι όλες οι κακοτυχίες είναι προσωρινές, ότι καμία από αυτές δεν είναι δικό τους σφάλμα. Τέτοιοι άνθρωποι δεν ανησυχούν από την ήττα. Αντιλαμβάνονται τα προβλήματα που τους περικυκλώνουν σαν προκλήσεις και απλά προσπαθούν σκληρότερα.’

14. Εκτιμούν την καλή μουσική

Υπάρχει δύναμη στη μουσική και είναι τόσο ισχυρή που μπορεί να ανταγωνιστεί την δύναμη του μασάζ. Επιλέγοντας την κατάλληλη μουσική είναι ένας σημαντικός παράγοντας – χαρούμενα ή λυπητερά τραγούδια μπορεί να επηρεάσουν την αντίληψη μας για τον κόσμο. Σε μια μελέτη, οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να καθορίσουν από φωτογραφίες αν οι άνθρωποι που απεικονίζονται σε αυτές είναι χαρούμενοι ή όχι. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι απαντήσεις τους φάνηκαν να έχουν σχέση με τη διάθεση της μουσικής που τα υποκείμενα του πειράματος άκουγαν την στιγμή που τα φωτογράφιζαν. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να προσπαθήσετε να ακούτε πιο χαρούμενες μελωδίες!

15. Ξέρουν πότε να αποσυνδεθούν

Η εκπληκτική τεχνολογία,οι συνεχείς ενημερώσεις ειδήσεων, η απόλυτη αφθονία των πληροφοριών – τίποτα από αυτά δεν θα χαθούν για σας, για πάντα, μόνο και μόνο επειδή έχετε επιλέξει να εγκαταλείψετε προσωρινά τον υπολογιστή, το tablet ή το smartphone! Το ψηφιακό detox δίνει στο μυαλό σας την ευκαιρία να επαναφορτιστεί και να χαλαρώσει.

16. Ασκούν πνευματικές πρακτικές

Κάθε θρησκεία έχει την έννοια της ευγνωμοσύνης, της συμπάθειας και της συμπόνιας. Το να ασχολούμαστε με τα ‘μεγάλα ερωτήματα’, δίνει στην ζωή μας ένα νόημα και ένα πλαίσιο. Το 2009, μια μελέτη που διεξήχθη έδειξε ότι τα παιδιά που πιστεύουν ότι η ζωή τους έχει ένα σκοπό και έναν υψηλότερο προορισμό, είναι πιο ευτυχισμένα από ό, τι εκείνα, μεταξύ των συνομηλίκων τους, που ζουν για τη στιγμή. Δεν είναι μόνο η θρησκεία, φυσικά. Το ίδιο ισχύει και για όλες τις πνευματικές πρακτικές. Όλα τα είδη των ‘ιερών τελετουργιών’ είναι σημαντικά. Ο διαλογισμός,η προσευχή ή απλά να σταθούμε και να προβληματιστούμε σχετικά με το που βρισκόμαστε μέσα στον κόσμο. Δεν έχει τόση σημασία αν θα το κάνουμε σε καθημερινή, εβδομαδιαία ή μηνιαία βάση. Αυτό που πραγματικά μετράει είναι να έχουμε κάποιο είδος πνευματικής άγκυρας που θα δώσει την ισορροπία της ζωής σας και το νόημα και θα σας βοηθήσει να αντεπεξέλθετε στην καθημερινή συναναστροφή σας με τους άλλους.

17. Ασκούνται τακτικά

Η σωματική άσκηση κάνει το σώμα μας να παράγει ενδορφίνες – μια χημική ουσία που μας κάνει να αισθανόμαστε ευτυχείς. Οι ειδικές χημικές αντιδράσεις στον εγκέφαλο μας, βοηθούν στην ανακούφιση των συμπτωμάτων πολλών ψυχολογικών καταστάσεων, συμπεριλαμβανομένης της κατάθλιψης, του άγχους και της μελαγχολίας. Επιπλέον, μας δίνουν την ευκαιρία να εκτιμήσουμε το σώμα μας, που αποτελεί σημαντικό μέρος μιας θετικής νοοτροπίας. Το ενδιαφέρον είναι ότι, ακόμη και στις περιπτώσεις που η άσκηση αποτυγχάνει να μας βοηθήσει να χάσουμε βάρος ή να αποκτήσουμε εντυπωσιακό μυϊκό σύστημα, εξακολουθούμε να καταλήγουμε με περισσότερους λόγους για να αισθανόμαστε καλά για τον εαυτό μας!

18. Κάνουν περίπατο

Η φύση είναι καύσιμο για την ψυχή. Ακόμη και μια βόλτα 20 λεπτών με τα πόδια στον καθαρό αέρα μπορεί να κάνει πολλά καλά για την υγεία σας. Κάθε φορά που αισθανόμαστε νωθροί,βάζουμε να πιούμε ένα φλιτζάνι καφέ. Ωστόσο, μπορούμε να κάνουμε κάτι πολύ καλύτερο. Απλά βγείτε έξω για μια βόλτα και αφήστε την Μητέρα Φύση να επαναφορτίσει τις μπαταρίες μας!

19. Δεν πετάγονται αμέσως από το κρεβάτι

Όταν ξυπνάνε το πρωί, σηκώνονται σταδιακά,αφήνοντας στον εαυτό τους χρόνο για να διπλώσουν το σώμα και να τεντωθούν. Ξυπνώντας, αυτό είναι ζωτικής σημασίας για την εξασφάλιση της ευημερίας σας κατά τη διάρκεια της ημέρας. Οι γιατροί συμβουλεύουν να μην πηδάτε από το κρεβάτι για να ξεκινήσετε το πρωί τις δουλειές σας. Φυσικά, βεβαιωθείτε ότι κοιμάστε αρκετά.

20. Γελάνε πολύ

Το έχετε ακούσει εκατό φορές: το γέλιο είναι το καλύτερο φάρμακο. Το γέλιο προκαλεί την παραγωγή των ορμονών στον εγκέφαλο που μας κάνουν να νιώθουμε πιο ευτυχισμένοι και μειώνει την ευαισθησία στον πόνο και το άγχος. Είναι σημαντικό να γελάτε συχνά. Πιστεύεται ότι ο εγκέφαλος ανταποκρίνεται στο συχνές γέλιο με τον ίδιο τρόπο όπως και το υπόλοιπο σώμα με την τακτική άσκηση.

21. Περπατούν με μεγάλα βήματα

Είναι αλήθεια! Οι χαρούμενοι άνθρωποι περπατούν με έναν ελεύθερο, ανέμελο τρόπο, κάνοντας μεγαλύτερα βήματα. Τέτοιου είδους περπάτημα, προκαλεί μια ορισμένη αλυσιδωτή αντίδραση στον εγκέφαλό μας. Αυτό μπορεί να ακούγεται παράδοξο, αλλά όσο πιο ελεύθερα περπατάτε τόσο πιο ευτυχισμένοι είστε. Ακόμα δεν μας πιστεύετε; Δοκιμάστε να περπατήσετε λίγα μέτρα με μικρά ακανόνιστα βήματα, κρατώντας τα μάτια σας στο έδαφος. Λοιπόν; Σας έκανε αυτό να αισθάνεστε καλύτερα;Σίγουρα όχι!

Πηγές: tilestwra.com , psifaros.blogspot.com

ΠΩΣ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΩΤΙΕΣ

 

Σήμερα ξύπνησα από ένα κακό όνειρο: είδα ότι μια φίλη μου με ειδοποίησε ότι η περιοχή που ζω είχε πιάσει φωτιά. Ανοίγοντας τα μάτια μου διαπίστωσα το ψυχολογικό πέρασμα από το αίσθημα του φόβου σε αυτό της ασφαλείας. Με μια τεράστια δόση στεναχώριες για όσα συμβαίνουν γύρω μας. Και αυτά στο πλαίσιο του ότι είμαι ψυχολόγος και ψυχοθεραπεύτρια, πιστοποιημένη τραυματοθεραπεύτρια στη μέθοδο EMDR και με πολλά-πολλά χρόνια εμπειρίας στον χώρο της ψυχοθεραπείας.

Και σκέφτομαι όλα τα παιδιά που είδαν την περιοχή ή και το ίδιο τους το σπίτι να καίγεται, τα παιδιά που αναγκάστηκαν να φύγουν από τα σπίτια τους ή που άκουσαν για συγγενείς και φίλους που επηρεάστηκαν άμεσα από τη φωτιά, ή για τα παιδιά των πυροσβεστών, που ξέρουν ότι ένας γονιός τους είναι κυριολεκτικά στην πρώτη γραμμή του πυρός και μάχεται λυσσαλέα για να σώσει τη ζωή άλλων παιδιών, ενηλίκων, ζώων, φυτών, αλλά και άψυχων οικοδομημάτων.

ΔΕΝ μπορούμε να παραστήσουμε ότι δεν τρέχει τίποτα. ΔΕΝ μπορούμε να αποκρύψουμε από τα παιδιά την αλήθεια. Μπορούμε όμως να τα ενημερώσουμε και παράλληλα να τα βοηθήσουμε να επεξεργαστούν τις πληροφορίες για την παρούσα κατάσταση.

Σοκ, στεναχώρια, θλίψη, αγανάκτηση, θυμός, είναι μερικά από τα συναισθήματα για όσα συμβαίνουν γύρω μας καθώς βλέπουμε τις φλόγες της φωτιάς να καταστρέφουν την πατρίδα μας. Τα παιδιά είναι δίπλα μας και βλέπουν. Βλέπουν εικόνες φρίκης στην τηλεόραση αλλά και ακούνε τις συζητήσεις και τις αντιδράσεις των ενηλίκων γύρω τους.

Πολλών γονιών το ένστικτο είναι να μην πουν απολύτως τίποτα στα παιδιά τους, ειδικά αν είναι κάτω των 6 ετών, θεωρώντας ότι έτσι τα προστατεύουν. Άλλοι γονείς πάλι έχουν την τηλεόραση διαρκώς ανοιχτή για τη συνεχή ενημέρωση τους, αφήνοντας τις εικόνες φρίκης να βομβαρδίζουν όλη την οικογένεια, επηρεάζοντας κυρίως τα παιδιά.

ΠΩΣ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΩΤΙΕΣ

* Δώστε προσοχή στη λέξη «μιλήσουμε»! Ρόλος των γονιών είναι να συζητήσουν με τα παιδιά για το τι συμβαίνει και όχι να τα αφήσουν απλώς να βλέπουν τηλεόραση.

* Δώστε στα παιδιά ειλικρινείς και μετριοπαθείς εξηγήσεις. Μην πείτε ψέματα γιατί τα παιδιά πάντα βρίσκουν τον τρόπο να μάθουν και μετά θα χάσετε την αξιοπιστία σας και το παιδί σας δε θα σας εμπιστεύεται.

* Μην αφήνετε την τηλεόραση να παίζει συνέχεια, σαν μουσική επένδυση στην καθημερινότητα σας. Περιορίσετε τις εικόνες φρίκης στις οποίες εκτίθενται τα παιδιά.

* Συζητήστε για τις καταστροφές και πόσο αυτές επηρεάζουν όχι μόνο τους ανθρώπους και τις περιουσίες τους, αλλά και τη φύση και το κλίμα.

* Περιορίστε τις άκριτες εκδηλώσεις θυμού, τα ξεσπάσματα, τις βρισιές και τον κακό τρόπο ως αντίδραση σε αυτά που συμβαίνουν. Τα παιδιά βλέπουν πώς μιλάνε και πώς φέρονται οι γονείς και κάνουν τα ίδια.

* Διατηρείστε ήρεμη και ψύχραιμη στάση.

* Μιλήστε στα παιδιά για όλους αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους, τους εθελοντές, οργανωμένους ή μη και το πώς έσπευσαν να συντρέξουν τους συμπολίτες τους και να βοηθήσουν.

* Αν έχετε τη δυνατότητα να βοηθήσετε, σκεφτείτε να πάτε στο παιδί σας σε κάποιο κέντρο συγκέντρωσης ειδών πρώτης ανάγκης για τους πυροπαθείς και συμβάλετε κι εσείς, προσφέροντας ακόμα και ένα μπουκαλάκι νερό. Κάθε τι μετράει.

* Ακούστε με προσοχή κάθε απορία και ερώτηση του παιδιού. Δώστε σημάδια και αξία σε αυτά που σκέφτεται, που νιώθει και που το προβληματίζουν.

* ΠΟΤΕ μην ακυρώνετε τα συναισθήματα του λέγοντας «δεν πρέπει να φοβάσαι/να στεναχωριέσαι/να αγχώνεσαι», κλπ. Το παιδί έχει δικαίωμα να νιώθει όπως νιώθει. Χρειάζεται να το βοηθήσουμε να αντέξει το συναίσθημα του και να το διαχειριστεί.

* ΜΗ δώσετε στα παιδιά ψευδείς διαβεβαιώσεις ότι εσείς δεν κινδυνεύετε και ότι ποτέ δε θα πάθετε τίποτα. Είναι προτιμότερο να πείτε την αλήθεια «προς το παρόν είμαστε ασφαλείς» και «κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας για να είναι καλά η οικογένεια μας».

* Βοηθήστε το παιδί να βρει τρόπους να εκφράσει τα συναισθηματά του. Προτείνετε στο παιδί να κάνει μια ζωγραφιά, να γράψει ένα ποίημα ή να παίξει με τα παιχνίδια του πχ, στήνοντας κάποια σκηνή διάσωσης - είναι καλοί τρόποι να εκφράσει και να επεξεργαστεί τα συναισθήματα του σε συμβολικό επίπεδο.

* Εξηγήστε τι σημαίνει εμπρησμός και πόσο κακή πράξη είναι. Εξηγήστε ότι όσο θυμωμένος και να είναι κανείς ή να έχει διαφορετική άποψη για τα πράγματα, σε καμία περίπτωση δεν επιτρέπεται να βάζει φωτιά. Είναι εγκληματική ενέργεια.

* Εξηγήστε επίσης ότι υπάρχουν φωτιές σε όλον τον πλανήτη, κάτι που είναι αποτέλεσμα της κλιματικής αλλαγής που συντελείται παγκοσμίως. Αυτό είναι συνέπεια του ότι δε φροντίζουμε και δεν προστατεύουμε το περιβάλλον.

* Δώστε στο παιδί ελπίδα και αισιοδοξία για το μέλλον. Θυμίστε του ότι η ζωή είναι πολύτιμο δώρο και κάνετε κάτι όμορφο μαζί- ίσως μια ζέστη, ασφαλή, καθησυχαστική αγκαλιά!

Δρ. Λίζα Βάρβογλη

Γονεϊκή Aποδοχή: Μία βασική προϋπόθεση της αγάπης

«Τα παιδιά σας δεν είναι παιδιά σας, είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τον εαυτό της. Δημιουργούνται μέσω, αλλά όχι από εσάς. Κι αν βρίσκονται μαζί σας δεν ανήκουν ωστόσο σε σας. Ίσως τους δίνετε την αγάπη σας, αλλά όχι τις σκέψεις σας, Γιατί αυτά έχουν τις δικές τους σκέψεις. Μπορεί να στεγάζετε τα σώματά τους, αλλά όχι τις ψυχές τους, γιατί οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο, που εσείς δεν μπορείτε να επισκεφθείτε, ούτε ακόμη στα όνειρά σας. Ίσως να παλεύετε να τους μοιάζετε, αλλά μην αναζητήσετε να τα κάνετε να σας μοιάσουν. Γιατί η ζωή δεν πάει προς τα πίσω, ούτε χρονοτριβεί με το χθες.» -Χαλίλ Γκιμπράν «Ο προφήτης»

 

Ήφαιστος: παιδί μη αποδεκτό της Ήρας, που τον πέταξε στη θάλασσα. Τον βρήκαν η Ευρυνόμη και η Θέτις και τον ανέθρεψαν κρυφά σε ένα σπήλαιο. Ένας από τους δημιουργικότερους θεούς...

Η αποδοχή είναι ένας από τους τρεις βασικότερους πυλώνες της αγάπης.

Όταν δεν μας αποδέχονται στην ολότητά μας, όταν εμείς δεν αποδεχόμαστε τον άλλο όπως είναι, δεν μπορούμε να μιλήσουμε για αγάπη.

Δυστυχώς, αν και θεωρείται δεδομένη η αγάπη των γονιών προς τα παιδιά, και το αντίστροφο δεν είναι πάντα αληθές. Αγαπάμε όπως έχουμε μάθει να αγαπιόμαστε. Κι αν αυτός ο τρόπος ήταν ελειμματικός, ή στρεβλώθηκε, το ίδιο θα αναπαράγουμε.

Η έλλειψη αποδοχής του παιδιού από τον γονιό, φαίνεται να είναι, βάση της κλινικής μου εμπειρίας, η πιο σημαντική αιτία ενδογενούς κατάθλιψης στην ενήλικη ζωή. Μοιάζει σαν ένα κομμάτι του εαυτού να ταυτίζεται με τον απορριπτικό γονιό και να λειτουργεί πάντα εις βάρος της ζωής. Από την άλλη, φαίνεται τα παιδιά που δεν έγιναν αποδεκτά κατά την παιδική ηλικία να επιλέγουν συντρόφους αργότερα οι οποίοι τους απορρίπτουν ή δεν τους δέχονται όπως πραγματικά είναι.

Συνέπεια της μη αποδοχής είναι συνήθως η συμμόρφωση και ο αυτοευνουχισμός-δηλαδή το «κόψιμο» μέσω του μηχανισμού της μόνωσης, των στοιχείων που δεν γίνονται αποδεκτά, με αποτέλεσμα την εγκατάσταση της δυσφορίας, της οποίας σπάνια γίνονται αντιληπτά τα αίτια, και της στενο-χώριας. Η δυσφορία εκφράζεται ήδη από την παιδική ηλικία με διάφορους τρόπους-πχ. Πρόκληση, γκρίνια, κακοτροπία και κορυφώνεται στην εφηβεία με μεγαλύτερη ένταση. Το αίσθημα του πνιξίματος και της πίεσης μπορούν επίσης να οδηγήσουν και στην ανάπτυξη ψυχοσωματικών εκδηλώσεων, αφού το παιδί δεν έχει τα λεκτικά εργαλεία ακόμη για να μπορέσει να επεξεργαστεί επαρκώς αυτά τα συναισθήματα, τα οποία ήρθαν από την οικογένεια για να εγκατασταθούν για πάντα, αν δεν καταφέρει να τα συνειδητοποιήσει και να τα επεξεργαστεί ως ενήλικας.

Μια σχέση αγάπης είναι σαν ένα ευρύχωρο σπίτι, μέσα στο οποίο μπορεί κάποιος να αισθάνεται άνετα αφού είναι ο εαυτός του, τον αποδέχονται, τον κατανοούν, τον εμπιστεύονται και τον σέβονται ως πολύτιμη ύπαρξη.

Πόσες φορές έχουμε ακούσει ότι ο σύντροφος δεν είναι όπως θα θέλαμε αλλά «μπορεί να αλλάξει με τον καιρό». Τι σημαίνει αυτό αν όχι την επιθυμία, να πετσοκόψει στοιχεία της ταυτότητάς του και να αποκτήσει νέα, αυτά που επιθυμούμε; Φυσικά το ιδανικό δεν υπάρχει στην πράξη παρά μόνο ως ιδέα. Γι αυτό και δεν υπάρχουν ιδανικά παιδιά, ούτε ιδανικοί άλλοι, παρά μόνο στη σφαίρα του φαντασιακού και του παραμυθιού.

Παλιά θεωρούσαν ότι το παιδί είναι μία λευκή σελίδα, tabula rasa, ένα ζυμάρι που πλάθεται και που δεν φέρει τίποτε το ατομικό. Ο Ρουσσό με το έργο του «Αιμίλιος» το 1762, προκάλεσε επανάσταση ανατρέποντας τις παλαιότερες ιδέες. Το παιδί δεν είναι ένας μικρός ενήλικας. Έχει δικές του ανάγκες σύμφωνα με το αναπτυξιακό του στάδιο, τη γονιδιακή ταυτότητα, τον προσωπικό ρυθμό και την προσωπικότητά του.

Η προσδοκία του γονιού εμφανίζεται πριν τη γέννηση του παιδιού. Τότε που το φαντασιώνει και το περιεχόμενο αυτής της φαντασίωσης εμπλέκεται στην παιδαγωγική που θα ακολουθήσει αργότερα. Φυσικά, δεν είναι επιβλαβές να φαντασιώνει κανείς το αγέννητο παιδί του, αλλά και ούτε αποφεύγεται. Από την άλλη, είναι πολύ θετική η φαντασίωση ενός καλού μέλλοντος για το παιδί.

Η επιθυμία του γονιού ιδιαίτερα από τα μικρά παιδιά γίνεται αντιληπτή ακόμη και χωρίς να ειπωθεί. Ήδη από την βρεφική ηλικία τα βρέφη αντιλαμβάνονται τις διαθέσεις των γονιών, ιδιαίτερα της μητέρας. Και ως την εφηβεία, τα παιδιά προσπαθούν να ικανοποιούν αυτές τις επιθυμίες.

Η αντίληψη της διαφορετικότητας του παιδιού, ως αυτόνομου ατόμου με τα δικά του χαρακτηριστικά, είναι δύκολη και προαπαιτεί την ψυχική ωριμότητα του γονιού.

Η μη αποδοχή κλιμακώνεται από την ολοκληρωτική απόρριψη, μέσω της γονεϊκής εγκατάλειψης, ως την άρνηση και μη αποδοχή μέρους του παιδιού. Τέτοια είναι η μη αποδοχή επιλογών του παιδιού τους, όπως ,του συντρόφου, του επαγγέλματος, του τρόπου ζωής, του θρησκεύματος και των πολιτικών πεποιθήσεων, αλλά και στοιχείων της προσωπικότητας. Οι γονείς αυτοί συνήθως παρεμβαίνουν κριτικά απέναντι στους φίλους που επιλέγει το παιδί, την επαγγελματική του επιλογή. Συνήθως, του επιβάλλουν, περισσότερο ή λιγότερο συνειδητά, να ακολουθήσει δρόμους που δεν ακολούθησαν εκείνοι γιατί κάποιος άλλος, ή η ζωή δεν τους το επέτρεψε. Βλέπουν το παιδί σαν προέκταση του εαυτού τους και ζουν μέσα από τη ζωή του. Δεν διακρίνουν την επιθυμία του, ή την αρνούνται.

Πολλές φορές το παιδί έρχεται στη ζωή πρόωρα και σε κακή εποχή για τους γονείς. Μπορεί να το θέλει μόνο ο ένας από τους δυο. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η μη αποδοχή ξεκινά ήδη από τη σύλληψη. Συνήθως οι άνθρωποι αυτοί που έχουν τέτοια προϊστορία αισθάνονται ότι δεν θα έπρεπε να υπάρχουν, ή ότι η ζωή τους είναι ένα λάθος. Δυσβάσταχτες σκέψεις!

Η ενηλικίωση αυτού του παιδιού θα αργήσει πολύ να έρθει. Γιατί, σε σχέση με ένα άλλο παιδί που το αποδέχονται, θα πρέπει να σπαταλήσει πολύτιμο χρόνο για να καταλάβει ότι έχει δικαίωμα να αισθάνεται και να επιθυμεί διαφορετικά από τους γονείς του. Θα προσπαθήσει πολλά χρόνια να τους πείσει να αποδεχθούν την ταυτότητά του, στην ουσία ζητώντας την αγάπη τους. Μερικές φορές αυτές οι προσπάθειες δεν σταματούν ποτέ, ως το θάνατο του γονέα.

Οι γονείς από την άλλη, αποδέχονται ευκολότερα ό,τι θεωρούν ως θετικές πλευρές του παιδιού τους και δυσκολότερα τις άλλες, ή τις μειονεξίες του.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ζευγάρι επιστημόνων με παιδί 10 χρονών με δυσλεξία, που προτιμούν να τον αποκαλούν «τεμπέλη» πλήττοντας την αυτοεκτίμηση και το ναρκισσισμό του, παρά να δεχθούν ότι το παιδί τους έχει μία νοητική ιδιαιτερότητα και χρήζει ιδιαίτερης αντιμετώπισης και λογοθεραπείας.

Ένα άλλο παράδειγμα είναι η διαγενεολογική συνέχεια του επαγγέλματος, που συνήθως είναι κερδοφόρο. Βλέπουμε λοιπόν συχνά γιατρούς ή δικηγόρους πολλών γενεών να κρατούν το ίδιο γραφείο για αιώνες. Το παιδί που θα σπάσει αυτή την αλυσίδα για να ακολουθήσει το δικό του δρόμο δεν μπορεί παρά να διακατέχεται από (το παράδοξο) αίσθημα ενοχής και προδοσίας απέναντι στη γενιά του. Μόνο αν οι γονείς το αγαπούν πραγματικά μπορούν να το βοηθήσουν να βρει τον δρόμο του-ο οποίος μπορεί ακόμη και να είναι και η συνέχεια της αλυσίδας, αλλά αυτό θα πρέπει να έχει προκύψει από την καθαρή επιθυμία του ίδιου.

Αποδοχή σημαίνει επίσης και την ικανότητα αντίληψης της ιδιαίτερης αναπτυξιακής φάσης του παιδιού. Αυτό σημαίνει, ότι είναι θετικό να του δίνουμε ερεθίσματα, αλλά να μην το πιέζουμε « να φορέσει μεγαλύτερα παπούτσια» από την ηλικία του, δηλαδή να έχει επιτεύγματα μεγαλύτερης ηλικίας. Από την άλλη, μία καθυστέρηση σε έναν αναπτυξιακό τομέα,συνήθως σημαίνει ότι έχει άλλους ρυθμούς, και αν κάπου καθυστερεί σε κάτι άλλο θα υπερτερεί.

Ακόμη και στην περίπτωση σημαντικής νοητικής καθυστέρησης, η καθαρή αντίληψη και αποδοχή του γεγονότος από τον γονιό μπορεί να βοηθήσει σημαντικά στην εξέλιξη του παιδιού.

Παιδιά που έχουν γίνει αποδεκτά από τους γονείς θα έχουν ευτυχισμένες σχέσεις και θα ξέρουν να αγαπούν, αλλά και να αγαπιούνται.

 

από την Ψυχολόγο Δήμητρα Σταύρου

Πηγή: psyhismos

https://www.o-klooun.com/anadimosiefseis/goneiki-apodoxi-mia-vasiki-proipothesi-tis-agapis?fbclid=IwAR2eIDt7v1qjt1XDurYxp1gVbm8C-bTXSpaKKfOoqOBPAxt9Myoaq95Ejas

Τα θλιμμένα παιδιά της τηλεκπαίδευσης

Πολλά παιδιά σχολικής ηλικίας χάνουν την όρεξή τους για φαγητό, παραπονιούνται για πόνους στη μέση, εμφανίζουν συμπτώματα κλινικής κατάθλιψης (φωτ. SHUTTERSTOCK).

 

H τηλεκπαίδευση, αναγκαία την περίοδο της πανδημίας, έχει, όπως όλα, ένθερμους οπαδούς και ορκισμένους εχθρούς. Κάποια παιδιά λατρεύουν τη δυνατότητα που τους δίνεται να μαθαίνουν από το σπίτι και την προτιμούν από τη φυσική παρουσία στη σχολική αίθουσα. Για άλλα, η τηλεκπαίδευση αποτελεί ολοκληρωτική καταστροφή. Η μοναχική παραμονή τους, επί ώρες, μπροστά στην οθόνη, τους προκαλεί ψυχικό, διανοητικό, ακόμα και σωματικό πόνο.

Πολλά παιδιά σχολικής ηλικίας, εξαιτίας των εξελίξεων, χάνουν την όρεξή τους για φαγητό, παραπονιούνται για πόνους στη μέση και ερεθισμό στα μάτια και σταδιακά εμφανίζουν συμπτώματα κλινικής κατάθλιψης. Οι ειδικοί τονίζουν ότι αυτό δεν είναι διόλου απροσδόκητο, επισημαίνοντας ότι η κατάσταση θα επιδεινώνεται όσο τα σχολικά συγκροτήματα παραμένουν κλειστά.

«Η πίεση στα παιδιά είναι τεράστια», εξηγεί ο Μάθιου Μπίελ, επικεφαλής του τμήματος παιδικής και εφηβικής ψυχιατρικής στην ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Τζόρτζταουν. «Τα επτάχρονα θέλουν αναγνώριση όταν σηκώνουν το χέρι στην τάξη, κάτι που δεν είναι εφικτό μέσω Ζοοm. Θέλουν να μπορούν να σχολιάσουν, να αστειευθούν με τους συμμαθητές τους και τίποτα από αυτά δεν επιτρέπεται. Το παιδί θέλει να σηκωθεί και να κινηθεί στον χώρο, όμως και αυτό είναι αδύνατο, επειδή πρέπει να βλέπουμε στην οθόνη το πρόσωπό τους».

Αυτή η κατάσταση είναι απείρως δυσκολότερη για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες, αναπτυξιακή καθυστέρηση ή κοινωνικές δυσκολίες. Εξίσου δύσκολη είναι για τα παιδιά που απλά αποζητούν τη φιλία και την ηρεμία που τους προσδίδουν όλες οι «μικρές σχολικές τελετουργίες». Τα πιο μικρά παιδιά εκφράζουν τη δυσαρέσκεια και τη λύπη τους, με βίαια ξεσπάσματα και εκρήξεις θυμού. Οι γονείς κάνουν ό,τι μπορούν για να τα καθησυχάσουν, αλλά αδυνατούν να τους δώσουν τη μοναδική απάντηση που αποζητούν: πότε, επιτέλους θα τελειώσει η πανδημία.

«Ετσι είναι η ζωή σήμερα», υπογραμμίζει ο δρ Μπίελ. «Κανείς δεν μπορεί να πει στα παιδιά πότε θα τελειώσει αυτή η πλήρης ανατροπή της καθημερινότητάς τους. Κανείς, άλλωστε, δεν το γνωρίζει».

Χαρακτηριστικό για τα παιδιά που ζουν την τηλεκπαίδευση είναι το παράδειγμα της Κάρεν Τζέιμς και της επτάχρονης κόρης της, Ολίβια. Στην αρχή της σχολικής χρονιάς, κατέβαλλε κάθε δυνατή προσπάθεια να διατηρήσει τα πράγματα φυσιολογικά, όπως δηλαδή θα συνέβαιναν κάθε προηγούμενη χρονιά. Την πρώτη ημέρα του τηλε-σχολείου την έντυσε με όμορφα ρούχα και τράβηξε την «παραδοσιακή» φωτογραφία. Η Ολίβια, πάντα, την προκαθορισμένη ώρα, βρισκόταν στο «θρανίο» της, στην τραπεζαρία του οικογενειακού σπιτιού, στην Αλεξάνδρεια της Βιρτζίνια. Οσο περνούσε ο χρόνος, όμως, η Κάρεν ανακάλυπτε ότι υπήρχαν κενά που δεν μπορούσε να καλύψει, και συχνά ένιωθε τελείως αβοήθητη, καθώς προσπαθούσε να βοηθήσει την κόρη της και ταυτόχρονα να εκπληρώσει τα δικά της εργασιακά καθήκοντα, επίσης, από το σπίτι.

Τα παράπονα της Ολίβια ήταν πολλά και καθημερινά. Δεν αγαπούσε την τεχνολογία και δεν έβλεπε την ώρα να ξαναβρεθεί στον ίδιο χώρο με τις φίλες της. Ο θάνατος του Τζορτζ Φλόιντ, θύματος αστυνομικής βίας, ενέτεινε τη στενοχώρια της, καθώς είναι και η ίδια Αφροαμερικανίδα. Καθώς η μικρή παρακολουθούσε τις ειδήσεις, η μητέρα της αναγκάστηκε να της μιλήσει για τις αδικίες της ζωής, πολύ νωρίτερα από ό,τι επιθυμούσε. Ομως το πιο σκληρό πλήγμα ήταν ότι αναγκάστηκε να πει στη μικρή ότι ο παππούς της δεν θα ερχόταν για να γιορτάζει μαζί της τα γενέθλιά της. Η Ολίβια ξέσπασε σε λυγμούς. «Προσπαθώ να στηρίζω και να αγκαλιάζω το παιδί μου όσο πιο συχνά και όσο πιο σφιχτά μπορώ», λέει η Κάρεν.

«Είμαι βέβαιη ότι μακροπρόθεσμα η εξ αποστάσεως εκπαίδευση θα την επηρεάσει όχι μόνο συναισθηματικά αλλά και ακαδημαϊκά. Κάθε μέρα της επαναλαμβάνω ότι εμείς, όπως και όλοι οι Αμερικανοί, πρέπει να κάνουμε πλέον έτσι τα πράγματα. Δεν είμαι, βέβαια, εντελώς σίγουρη ότι με καταλαβαίνει. Ετσι, το μοναδικό όπλο που μου έχει μείνει είναι να της δείχνω πόσο την αγαπώ».

https://www.kathimerini.gr/society/561177115/ta-thlimmena-paidia-tis-tilekpaideysis/?fbclid=IwAR1MY51jiQd9g6e_1b8rKN1iyfxbbdkRVq2Aygf5AnykK8QIQdG0tvCc9dc