Ενσυναίσθηση: Η άγνωστη δύναμη των γονέων

Ημερομηνία δημοσίευσης άρθρου: Ιανουαρίου 13, 2016 Συγγραφέας: KidsGo Κατηγορία: Ψυχολογία

Ενσυναίσθηση… Μία λέξη που σίγουρα έχουν συναντήσει όσοι έχουν διαβάσει έστω και ελάχιστα για τη συναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών. Τι σημαίνει όμως; Είναι κάτι έμφυτο ή μία ιδιότητα που μπορούμε να καλλιεργήσουμε; Δείχνω ενσυναίσθηση θα πει συμπάσχω ή μήπως όχι;

Στα λεξικά ο όρος εξηγείται ως εξής: Η ενεργή κατανόηση των συναισθημάτων του άλλου, να μπαίνεις στη θέση του άλλου. Ναι, αλλά πώς γίνεται αυτό;

Όλοι γνωρίζουμε πόσο εξαιρετικά δύσκολο, και ενίοτε βασανιστικό, μπορεί να είναι το να περιγράψουμε με λέξεις όχι αυτό που σκεφτόμαστε, αλλά αυτό που νιώθουμε. Πόσο μάλλον για τα παιδιά που ακόμη δεν έχουν κατακτήσει τη γλώσσα και δεν μπορούν να εκφραστούν.

Ένα ενδεικτικό παράδειγμα είναι η μητέρα που εξοργίζεται με το γιο της επειδή τελευταία στιγμή της λέει ότι δεν θέλει να πάει στο θέατρο (με θέμα έναν μυθικό ήρωα της Αρχαίας Ελλάδας) για το οποίο είχαν ήδη συζητήσει εδώ και καιρό και είχαν προαγοράσει τα εισιτήρια. Η μητέρα, θεωρώντας ότι πρόκειται για παραξενιά και καπρίτσιο του παιδιού προσπαθεί να συγκρατήσει τα νεύρα της και να εφαρμόσει όσα της έχουν υποδείξει για την επιβολή ορίων. Εάν όμως, συζητούσε λίγο με το παιδί, εάν έδειχνε ενσυναίσθηση αγνοώντας τη δική της συναισθηματική ορμή, τότε ίσως καταλάβαινε ότι ο 4χρονος γιος της είχε τρομάξει με όσα άκουσε για τα μυθικά τέρατα και απλώς… φοβόταν.

Δείχνοντας ενσυναίσθηση, οι γονείς όχι μόνο αποφεύγουν τα λάθη, αλλά έχουν και τη δυνατότητα να μάθουν στα παιδιά να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους. Αξιοποιούν τις στιγμές εκείνες που το παιδί μιλά για το πώς νιώθει για να δείξουν ενσυναίσθηση (δηλαδή να το ακούσουν ενεργά και να μπουν στη θέση του), για να το βοηθήσουν να χειριστεί τα συναισθήματά του και να επιλύσει τα προβλήματά του.

Τι δεν είναι ενσυναίσθηση

Αν και είναι παρεμφερής, η έννοια «συμπάσχω» δεν είναι συνώνυμη της ενσυναίσθησης. Ένα άτομο μπορεί να συμπάσχει βιώνοντας, για παράδειγμα, τον ψυχικό πόνο του άλλου, αλλά μπορεί κάλλιστα να μην αντιλαμβάνεται τα συναισθήματα που προκαλούν αυτόν τον πόνο ή απορρέουν από αυτόν. Αντίθετα, ένα άτομο που διακρίνεται για την ενσυναίσθησή του μπορεί πιο εύκολα και να συμπάσχει την ίδια στιγμή, βιώνοντας όχι μόνο τα συναισθήματα αλλά και την ψυχική οδύνη που σχετίζεται με αυτά.

Η ενσυναίσθηση δεν είναι έκφραση καλοσύνης. Μπορεί κάποιος να δείχνει γενικά καλοσύνη προς τους άλλους, χωρίς όμως να κάνει την προσπάθεια να καταλάβει τα συναισθήματά τους. Η ενσυναίσθηση μπορεί να μας βοηθήσει να αιτιολογήσουμε όχι όμως και να δικαιολογήσουμε τις πράξεις των άλλων. Προσπαθώντας να βιώσουμε τα συναισθήματα του άλλου μπορούμε να καταλάβουμε πώς οδηγήθηκε σε συγκεκριμένες πράξεις. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι πρέπει να συμφωνήσουμε με αυτές τις πράξεις.

Δείτε το εξαιρετικά ενδιαφέρον βίντεο για να γίνει αντιληπτό τι είναι και τι δεν είναι ενσυναίσθηση. Για να διαπιστώσετε τα λάθη που κάνουμε στην καθημερινή μας επικοινωνία με μικρούς, αλλά και μεγάλους.

Πηγή: www.letsfamily.gr

Κρίση και Εφηβεία

Η εφηβεία αποτελεί ένα ιδιαίτερο μεταβατικό κομμάτι του ψυχισμού, ένα πέρασμα από την παιδική ηλικία στην ενήλικη ζωή. Πρόκειται για μια προσπάθεια απογαλακτισμού από τις γονεϊκές φιγούρες και απόκτησης μιας αυτόνομης προσωπικότητας. Η αγωνιώδης πορεία κατανόησης του Εγώ θέτει στον έφηβο υπαρξιακά ζητήματα: πώς μπορεί να υπάρξει ως μια ξεχωριστή οντότητα, μη εξαρτημένος από την οικογενειακή προστασία, ποιές είναι οι επιθυμίες του, πώς εκφράζει λόγο. Η εγκόλπωση αλλεπάλληλων αλλαγών, ψυχικών και σωματικών βιώνεται με μεγάλο άγχος. 

Ο έφηβος έρχεται αντιμέτωπος με ορμές και επιθυμίες πρωτόγνωρες και μη διαχειρίσιμες, με πιο ορατές τις αλλαγές στο σώμα αλλά και με μια αδιόρατη ανάγκη προσδιορισμού- διαμόρφωσης ταυτότητας, η οποία επιλύεται με τη διαδικασία της ταύτισης και της εξιδανίκευσης. Η ανακάλυψη καινούριων προτύπων που καθρεφτίζουν τις πτυχές του εαυτού του έως ότου συγκροτήσει τη δική του ταυτότητα ανακουφίζει την αίσθηση απειλής και κινδύνου που ενέχει η αποκοπή από την οικογενειακή προστασία.

Όταν το αίσθημα απειλής είναι μη διαχειρίσιμο από τον έφηβο πολλές φορές εκτονώνεται με δυσπροσαρμοστικούς τρόπους (αλκοόλ, ναρκωτικά, απομόνωση) ή/και εκφράζεται με ψυχοσωματική συμπτωματολογία. Χρειάζεται μια αντικειμενική και ψύχραιμη φιγούρα στην οποία θα εναποθέσει όλες τις αγωνίες του. Αγωνίες που θα μπορέσουν να ακουμπήσουν σε κάποιον που θα τις αντέξει, ώστε σταδιακά να αποδεχτεί και ο έφηβος τον εαυτό του και να περάσει υγιώς στον ενήλικο κόσμο.

Όμως, είναι πολλές οι δυσλειτουργίες σε σχέση με την εύρεση υγιών προτύπων και τη μετάβαση σε έναν αυτόνομο εαυτό. Με τις δεδομένες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες, υπάρχει η αντίφαση του να πρέπει να ξαναγεννηθείς σε μια κοινωνία κρίσης που αργοπεθαίνει. Του να γίνεται το σώμα του εφήβου ικανό για αναπαραγωγή σε ένα «στείρο» περιβάλλον.

Πώς μπορεί να επιλυθεί η αγωνία του για το αβέβαιο μέλλον από ένα κοινωνικό γίγνεσθαι γεμάτο αβεβαιότητα και απογοήτευση; Η συγκρότηση του εαυτού του μέσω της επενέργειας στο περιβάλλον (το βίωμα ότι μπορώ να διαμορφώσω, να δράσω και να υπάρχει αντίκτυπος) δεν έχει βάση σε μια στάσιμη και ακινητοποιημένη κοινωνία. Η προσδοκία οράματος, η ονειροπόληση, η ανακάλυψη αναγκών και επιθυμιών (διαχωρισμένων από τις επιθυμίες των γονιών) δεν βρίσκει αντίκτυπο σε μια κοινωνία που διαρκώς οπισθοχωρεί. Η ανάγκη για εξιδανίκευση, για πρότυπα που θα τον εμπνεύσουν δεν ανακουφίζεται με μια καταθλιπτική κοινωνία και αποσυρμένους ανθρώπους που παρακολουθούν αντί να δρουν.

Για το πέρασμα προς την ενηλικίωση οι έφηβοι είναι αναγκαίο να επανασυστηθούν με το περιβάλλον τους απεκδυόμενοι την αίσθηση παντοδυναμίας που προσφέρει η ψευδαίσθηση της αιώνιας προστασίας από τους γονείς.

Πώς μπορεί αλήθεια να πραγματοποιηθεί η διαδικασία αποχωρισμού από τους γονείς όταν υπόκεινται σε μια αναγκαστική οικονομική εξάρτηση (επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης) που τους κρατά αιωνίως παιδιά- μη μπορώντας να πραγματώσουν μια ενήλικη σχέση μαζί τους.
Όταν οι περισσότεροι ενήλικες έχουν καθηλωθεί εξαιτίας μια αίσθησης κινδύνου και ανεπάρκειας και δεν είναι σε θέση να αντέξουν και έπειτα να ανακουφίσουν την αγωνία του εφήβου; Ο έφηβος μένει μαιταίωρος, έκθετος, δεν υπάρχει ένα σταθερό και συγκροτημένο Εγώ για να τον κρατήσει σε ένα ετοιμόρροπο κοινωνικό περιβάλλον.

Αναρτήθηκε από Αγγελική Κουτελιά 

http://psychology-foryou.blogspot.gr/

Είμαστε αυτό που μας βγάζει το απέναντί μας!

Της Άννας Ιωαννίδου

Ναι, είπαμε, να είσαι ο εαυτός σου. Αλλά. Είναι και το τι εαυτό, μαγικά και αβίαστα, σου βγάζει ο κάθε ένας άνθρωπος ξεχωριστά. Είναι απίστευτο το πώς αλλάζει, πώς διαφοροποιείται ο εαυτός μας, πώς παίρνει άλλη μορφή, άλλο αέρα, άλλη ιδιότητα (κι ας μην το συνειδητοποιούμε εκείνη τη στιγμή) κάθε φορά που βρίσκεται πλάι μας, απέναντί μας, εντός, εκτός και επί τα αυτά μας, ο κάθε ένας άλλος άνθρωπος που «έπρεπε» να συναντηθεί με τον εαυτό μας.

Δεν σας έτυχε φορές-φορές να βιώσετε έναν απρόσμενα όμορφο εαυτό, όντας δίπλα από κάποιο άτομο; Και να πείτε το all-time-classic: “it feels like home”; Υπέρτατο συναίσθημα. Σας έτυχε να νιώθετε πως «αυτός ο άνθρωπος, μου ανεβάζει το αίμα στο κεφάλι»; Και πως ο άλλος, μου προκαλεί τέτοια νύστα, που από το πολύ χασμουρητό κοντεύει να μετακινηθεί η άνω γνάθος; Σας έτυχε. Σίγουρα σας έτυχε.
Υπάρχουν κι αυτοί, που σου ξυπνούν κάτι ένστικτα, από κείνα που ήταν πολύ καλά κλειδωμένα μέσα σου. Αυτοί, που σου γεννούν κάτι συναισθήματα, που ούτε εσύ ο ίδιος καλά-καλά δεν ήξερες ότι υπήρχαν.

Άλλοι πάλι, σε κάνουν να παλαβώνεις από ασφάλεια και θαυμασμό, να περνάς κάθε φορά και καλύτερα, και να λες, «τώρα κατανοώ τι εννοούν στα αεροπλάνα με το «προσδεθείτε, ξαπλώστε πίσω στο κάθισμα και απολαύστε»! Αλλά ακόμη και μόνοι μας όταν είμαστε, πάντοτε θα στέκεται απέναντι μας το γύρω μας. Κι αυτό το γύρω μας, ερέθισμα και πρόκληση είναι για τον εαυτό μας. Η φύση, η ύλη, όλα αυτά που έφτιαξαν η ανώτερη και η εγκόσμια δύναμη.

Η θάλασσα, η καταιγίδα, ο πρωινός ήλιος, το σούρουπο, το φεγγάρι της νύκτας. Πανταχού παρόντες, σε μια προσπάθεια να κάνουν κάθε εαυτό ομορφότερο. Εμένα πάντως, όταν ο εαυτός μου βρεθεί αντιμέτωπος με εκείνο το απογευματινό ηλιοβασίλεμα, είναι στα καλύτερά του! Να είσαι ο εαυτός σου λοιπόν. Ή μάλλον καλύτερα, να είσαι ο καλύτερος εαυτός που σου βγάζει, το κάθε απέναντί σου.

site enallaktiki drasi

http://xidaras.gr

«Παιδί μου, θέλω σε μένα να λες τα πάντα» – είσαι σίγουρη ότι το αντέχεις;

Κλαίρη Τζωρτζάκη

Έλεγα λοιπόν, (όχι, δεν έχετε χάσει επεισόδια, μόνη μου τα έλεγα) ότι θα επέτρεπα πολλά πράγματα σε μία μητέρα:

Θα της επέτρεπα, για παράδειγμα, να φοβηθεί. Να στεναχωρηθεί, να χαρεί, να νιώσει περήφανη. Θα της επέτρεπα να κλάψει, να γελάσει μέχρι δακρύων, να απογοητευθεί, ακόμα και να απελπιστεί (για λίγο) ή να παραιτηθεί (για ακόμα λιγότερο).

Θα της επέτρεπα  να θυμώσει, να τσιρίξει, να τραβήξει τα μαλλιά της (μόνο τα δικά της),  να βρίσει τους πάντες (σχεδόν), να χτυπήσει το χέρι της στο τραπέζι, να παρακαλέσει, να ζητήσει συγγνώμη, να ευχαριστήσει τον Θεό ή να του ζητήσει τον λόγο.

Ένα μόνο πράγμα δεν θα της επέτρεπα:

Να απορρίψει το παιδί της.

Για οτιδήποτε μάθει, ακούσει από πρώτο χέρι, δει ή διαπιστώσει. Και θα σου πω γιατί.

Γιατί η απόρριψη είναι μια αθέτηση υπόσχεσης. Της υπόσχεσης που δίνουμε, χωρίς να το καταλάβουμε, όταν τους λέμε: «Σε εμένα μπορείς να λες τα πάντα». «Μπορείς να βασίζεσαι επάνω μου». «Ό,τι κι αν συμβεί θα είμαι δίπλα σου».  Ή ακόμα και το πιο ανώδυνο, που λέμε στα μικρά: «Πες στη μανούλα τι έγινε και δεν θα σε μαλώσει».

Και έρχεται, λοιπόν, το άλλο πρωί το βλαστάρι σου και γέρνοντας το κεφάλι του στον ώμο σου, το ακούς να σου εξομολογείται:

«Μαμά, παίρνω ναρκωτικά».

«Μαμά, είμαι έγκυος».

«Μαμά, είμαι ομοφυλόφιλος(η)». (Αυτό ελπίζω να εξαιρείται, πια, από τα σοκ των μαμάδων).

«Μαμά, έχω κονδυλώματα». (Κι αυτό επίσης).

«Μαμά έκλεψα, μαμά σκότωσα, μαμά με έχουν συλλάβει, μαμά ζεις;»

Ε, μαμά; Ζεις;

Ναι. Είναι πολύ δύσκολο. Το ξέρω. Σε κάποιες περιπτώσεις αφόρητο, σε άλλες απάνθρωπο, αλλά είναι. Μπορεί να συμβεί. Ένα από αυτά ή όλα μαζί. Εσύ ήσουν, άλλωστε, αυτή που υποσχόταν τον »παράδεισο» της μαμάς. Και πολύ καλά έκανες. Και μπράβο σου.

Γιατί το πρώτο βήμα έγινε.

Στο είπε.

Κι αυτό το βήμα, για να το κάνει ένα παιδί χρειάζεται πολύ περισσότερο θάρρος από αυτό που θα χρειαστεί σε εσένα. Για να συμβουλέψεις, να παρηγορήσεις, να μαλώσεις, να διορθώσεις, να επέμβεις.

Είμαι μαμά εδώ και είκοσι χρόνια. Έχω ακούσει, ουκ ολίγα. Αν έχω σοκαριστεί; Φυσικά. Πολύ. Αλλά όταν μένω μόνη μου. Αλλιώς θα τρόμαζαν. Μπροστά τους, έκανα όλα τα άλλα που σου έλεγα στην αρχή. Θύμωνα, φώναζα, χτύπαγα το χέρι, μπορεί και να ντρεπόμουν. Ο Θεός με βοήθησε σε κάποιες στιγμές να μην πέσω ξερή. Αλλά ήμουν εκεί γιατί τους το είχα υποσχεθεί: Ότι σε εμένα θα μπορούσαν να πουν τα πάντα. Μπορεί να μετάνιωσα για χίλια δυο, γι αυτό όμως δεν μετάνιωσα.

Είναι εύκολο, βλέπεις, να διορθωθεί ένα στραβοπάτημα ή οι συνέπειές του.

Αρκεί να το μάθεις εγκαίρως.

Και ο μόνος τρόπος για να το πετύχεις είναι να κρατήσεις απλώς μια υπόσχεση.

http://www.themamagers.gr

Στο παιδί σου αξίζει ο καλύτερος εαυτός σου, όχι ό,τι έχει απομείνει από σένα

The Mamagers Team

Κουρασμένη από τη δουλειά, από μια σκληρή καθημερινότητα, τηλεφωνήματα, μια ζωή στη διεκπεραίωση «τι θα φτιάξω σήμερα για φαγητό;», «τα τζάμια είναι βρώμικα», «πρέπει να πληρώσω τη ΔΕΗ θα μας την κόψουν», «τον ΕΝΦΙΑ», «να περάσω από το σχολείο να ρωτήσω τους δασκάλους, Νοέμβρης μπαίνει και δεν τους έχω δει στο πρόσωπο»…

Μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα καθημερινά, σε αυτό τον στίβο ψυχολογικής εξόντωσης κρατάς ένα χώρο για το παιδί.  Όπως όταν τρως ένα γεύμα και λες «να κρατήσω λίγο χώρο για το γλυκό». Αυτό το «γλυκό» είναι το παιδί, που στην τρυφερή ηλικία των 3, των 4, των 5 το μυαλό του είναι γεμάτο «μαμά» και «παιχνίδι». Τα ζόρια σου, οι αγωνίες σου και όλα αυτά που σε τεντώνουν σαν σκοινί όλο το 24ωρο δεν το αφορούν και ευτυχώς.

Ξέρω, είναι δύσκολο να τα βάλεις στην άκρη, να ξεχορταριάσεις μέσα σε 10 λεπτά τη μέρα και να κρατήσεις ένα μικρό ξέφωτο λουσμένο στον ήλιο μόνο γι αυτό, αλλά πρέπει να το κάνεις. Γιατί στο παιδί σου αξίζει ο καλύτερός σου εαυτός και όχι ό,τι έχει απομείνει από σένα.

Και αν κάθε μέρα που το βλέπεις, αντικρίζει σε σένα την χειρότερη εκδοχή σου, αυτή τη «σκόνη» που άφησε ακόμα μια δύσκολη μέρα πάνω σου, δεν είναι ότι θα σε αγαπάει λιγότερο, αλλά θα νομίζει ότι ίσως εσύ δεν το αγαπάς τόσο πολύ. Γιατί μέσα του, το βασικό του ένστικτο του λέει πως δεν γίνεται μια μαμά που αγαπάει, να μην θέλει να παίξει, να μην θέλει να πει παραμύθι, να μην έχει υπομονή επειδή δεν φαγώθηκε ένα φρούτο, λερώθηκε ένα τραπεζομάντιλο ή έσπασε μια κούπα. Μια μαμά είναι αγκαλιά, τραγουδάκια, παλαμάκια και χιλιάδες άλλα πράγματα που τελειώνουν μόνο σε –άκι και –ούλι. Γιατί αυτό είναι η μαμά. Στον δικό του κόσμο, που τώρα πλάθεται, που τώρα αποκτά χρώματα, εικόνες, λέξεις και συναισθήματα αυτό που θέλει για τα πρώτα χρόνια της ζωής του, είναι να είσαι η μαμά του παραμυθιού, γιατί τα μικρά παιδιά από ένστικτο και μόνο μπορούν να δουν ακόμα και μέσα από τόσες δα χαραμάδες αυτά που προσπαθείς με κόπο να κρύψεις.

Δεν είναι απλό, αλλά πρέπει να το κάνεις. Να το κάνω, να το κάνουμε.

Και δεν θα κρατήσει πολύ.

Τα χρόνια που θα μπορείς να πεις «είμαι κουρασμένη τώρα», «δεν μπορώ αυτή τη στιγμή» και αυτό που θα λαμβάνεις από απέναντι θα είναι κατανόηση, δεν είναι μακριά. Και τότε, θα νιώθεις λιγότερες ενοχές που δεν θα «μπορείς» όλες τις φορές. Γιατί ήταν αμέτρητες εκείνες που μπόρεσες, όταν οποιοσδήποτε άλλος στη θέση σου θα τα είχε παρατήσει.

Γράφει η Αποστολία Καζάζη

http://www.themamagers.gr

Πως μπορούμε να μιλήσουμε στα παιδιά μας για τις δύσκολες μέρες που διανύουμε;

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΑΠΟ BABYRADIO.GR

Η κατάσταση στην Ελλάδα είναι κρίσιμη, με ένα οικονομικό αδιέξοδο που αγχώνει όλους τους γονείς και με τα ΜΜΕ να την προβάλουν συνεχώς.

Από αυτή τη διαδικασία δεν έχουν μείνει έξω ούτε τα παιδιά, που στις περισσότερες περιπτώσεις παρακολουθούν τα γεγονότα χωρίς να καταλαβαίνουν τι συμβαίνει και κυρίως χωρίς να τους εξηγεί κανείς, με αποτέλεσμα να βρίσκονται μπερδεμένα και αγχωμένα. Όσο κι αν το άγχος είναι φυσική απόρροια της κατάστασης που βιώνουμε όλοι οι Έλληνες πολίτες, καλό θα ήταν να υπάρχει ψυχραιμία και οι γονείς να μην μεταδίδουν την ανασφάλεια στα παιδιά τους. Συγκεκριμένα, ακολουθούν μερικές συμβουλές σχετικά με το ποια είναι η στάση που θα πρέπει να ακολουθήσουν οι γονείς σχετικά με τα παιδιά τους.

1. Πολλοί είναι οι γονείς που στην προσπάθειά τους να προστατεύσουν τα παιδιά τους αποφεύγουν να συζητήσουν μαζί τους για όλα όσα συμβαίνουν. Παρ’ ολ’ αυτά, τα παιδιά στις μέρες μας, ακόμα και σε μικρή ηλικία, έχουν πρόσβαση στην πληροφορία, με αποτέλεσμα να λαμβάνουν μηνύματα από τηλεοράσεις, το ίντερνετ αλλά και συζητήσεις που ακούν. Το καλύτερο που μπορείτε να κάνετε είναι να τους μιλήσετε ανοιχτά για αυτό που συμβαίνει με ψυχραιμία, καθώς και για τους προβληματισμούς σας.

2. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να τους δώσετε φρούδες ελπίδες. Μην φοβηθείτε να μοιραστείτε μαζί τους τους προβληματισμούς ή τις ανησυχίες σας (πάντοτε με ψυχραιμία). Τα παιδιά ούτως ή άλλως μπορούν να τα αντιληφθούν, οπότε μία ειλικρινής συζήτηση θα τα εξοπλίσει με ασφάλεια και σιγουριά.

3. Ανεξάρτητα με την οποιαδήποτε γνώμη που μπορείτε να έχετε, μην κάνετε μπροστά στα παιδιά συζητήσεις που καλλιεργούν το μίσος και προβάλλουν έντονη οργή και θυμό που μπορεί να έχετε. Μην αφήσετε τα παιδιά σας να φανατίζονται και να υιοθετούν ακραίες θέσεις.

4. Δείτε αυτή την ατυχή συγκυρία ως μία ευκαιρία να κλείσετε την τηλεόραση και να περάσετε χρόνο με τα παιδιά σας. Πρόκειται για μία κίνηση που θα είναι ευεργετική, τόσο για εσάς τους ίδιους που θα καταφέρετε να αποσυμπιεστείτε από το άγχος, όσο και για τα ίδια τα παιδιά που θα καταφέρουν να χαλαρώσουν.

5. Ακραίες προτάσεις όπως «δεν θα έχουμε να φάμε» ή «δεν έχουμε λεφτά», το μόνο που θα κάνουν είναι να δημιουργήσουν ανασφάλεια και έντονο άγχος στα παιδιά.

6. Αν και οι συγκυρίες είναι ατυχείς, είναι μία ευκαιρία για να τονίσετε στα παιδιά σας ότι τα υλικά αγαθά και τα χρήματα μπορεί να έχουν σημασία, αλλά μεγαλύτερη σημασία έχει το γεγονός ότι είστε υγιείς και είστε μία ενωμένη οικογένεια που στηρίζετε ο ένας τον άλλον.

Σε κάθε περίπτωση, καταστήστε τους σαφές ότι είστε κοντά τους ό,τι κι αν συμβεί και θα κάνετε ως οικογένεια ό,τι καλύτερο μπορείτε με βάση τις συνθήκες που επικρατούν.

Πηγή: huffingtonpost.gr

http://babyradio.gr

Αυτοί οι Άνθρωποι μου αρέσουν

 Εναλλακτική Δράση

 

 

Αυτοί που είναι τσαλακωμένοι ή που δεν φοβούνται να τσαλακώσουν το είναι τους. Οι άνθρωποι με σημάδια στο σώμα τους, με χαρακιές στη ψυχή τους.

Οι άνθρωποι που είναι πληγωμένοι, πονεμένοι, ραγισμένοι και απόκληροι απ’ τη ζωή αλλά παρόλες τις δυσκολίες και τις πίκρες τους, δεν εγκαταλείπουν την προσπάθεια της επιβίωσης. Ψήνονται μαζί με τις ανάγκες τους και γίνονται πιο δυνατοί. Συνεχίζουν να ζουν έχοντας το κεφάλι ψηλά και δεν βάζουν τη ψυχή τους στα πόδια.

Οι άνθρωποι που δεν φοβούνται να λυγίσουν και να κλάψουν. Ξέρουν ότι πάλι θα βγουν κερδισμένοι απ’ την πτώση και την εσωτερική ταπείνωση. Αυτοί που είναι μόνοι και μοναχικοί επειδή επέλεξαν τη μοναχικότητα τους ως την καλύτερη συντροφιά και μπορούν και μόνοι τους να είναι καλά.

Αυτοί που δεν φοβούνται ν’ αφεθούν και να φανερώσουν τα συναισθήματά τους και να επικοινωνήσουν δυνατά τις σκέψεις τους. Αυτοί που αφήνονται να δεθούν με το σύντροφο που έχουν δίπλα τους και δεν χτίζουν τείχη και δεν υψώνουν άμυνες.

Αυτοί που βλέπουν γέφυρες και όχι εμπόδια στις ανθρώπινες σχέσεις και θέλουν να εστιάζουν σ’ αυτά που τους ενώνουν και όχι σ’ αυτά που τους χωρίζουν με τους ανθρώπους. Αυτοί που αγκαλιάζουν τους φόβους και τις ανασφάλειες τους για να μπορέσουν έτσι να τις παλέψουν και να τις ξεπεράσουν.

Διαβάστε: Άνθρωποι με σπάνια ψυχή

Οι άνθρωποι που παραμένουν πιστοί στα πιστεύω τους και δεν κάνουν εκπτώσεις. Αυτοί που ρίχνουν λάδι στη φωτιά και ας καούν. Αυτοί που παίρνουν ρίσκα και δεν μένουν αδρανείς. Οι άνθρωποι που βγαίνουν δυνατά προς τα έξω, είναι στην πρώτη γραμμή και σπρώχνουν τα πράγματα μπροστά.

Αυτοί που δεν περιμένουν τις κατάλληλες συνθήκες για να ενεργήσουν, αλλά που δημιουργούν οι ίδιοι τις συνθήκες για να στρώσουν το έδαφος που θέλουν να πατήσουν και αναζητούν τις ευκαιρίες με πείσμα. Και αν δεν βρουν αυτές που τους ταιριάζουν, πάλι μόνοι τους θα τις δημιουργήσουν και θα βρουν τον τρόπο.

Αυτοί που είναι πολυμήχανοι και ευφάνταστοι και με την φαντασία τους σε πάνε παντού. Αυτοί που δεν πατούν στη γη, που χάνονται στα όνειρά τους και βλέπουν τον κόσμο από ψηλά. Αυτοί που πιστεύουν πως μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο.

Οι άνθρωποι που είναι επαναστάτες, καλλιτέχνες, αντιδραστικοί, ανυπάκουοι και αντισυμβατικοί. Αυτοί που δεν κουράζονται να ελπίζουν και επιμένουν και κάνουν ευχές.

Ελένη Πολυματίδου – www.thessalonikiartsandculture.gr

http://enallaktikidrasi.com/