Νεύρα, πολλά νεύρα.

Published Αυγούστου 3, 2015 by sofiaathanasiadou

Πριν γίνω μαμά, έβλεπα καμιά φορά παιδιά να τσιρίζουν σε δημόσιους χώρους, να πέφτουν κάτω και να χτυπιούνται σε πάρκα, παιδικές χαρές, καταστήματα παιχνιδιών. Γονείς να τα σέρνουν από τα χέρια μέχρι το αυτοκίνητο, φωνές και κλάματα για κάτι που ήθελαν και δεν ικανοποιήθηκε.
Τότε ανυποψίαστη, έλεγα πως, αν ποτέ αποκτούσα παιδιά, δεν θα επέτρεπα τέτοιες συμπεριφορές. Ήμουν σίγουρη πως τα παιδιά μου, δεν θα τα μεγάλωνα «έτσι» και πως σε κάθε περίπτωση, θα ήξερα κάθε φορά, πως να αντιμετωπίσω μια τέτοια κατάσταση, γιατί θα ήξερα μάλλον κάτι περισσότερο από τις υπόλοιπες μαμάδες.
Μέχρι που απέκτησα παιδιά και μάλιστα αγόρια.
Και είναι ο ένας δύο ετών και ο άλλος 3,5 (η μικρή ακόμα είναι πολύ μικρή για τέτοια και είναι και κορίτσι-ίσως τη γλυτώσουμε από κει).
Η τακτική μου είναι σχεδόν πάντα η ίδια, αδιαφορία και συζήτηση αργότερα, αφού θα έχουν ηρεμήσει. Έχω παρατηρήσει ότι, την ώρα του θυμού τους οι κουβέντες και οι συμβουλές μάλλον ρίχνουν λάδι στη φωτιά. Αν δε, χάσεις την ψυχραιμία σου και αρχίσεις και εσύ τις φωνές, τότε είναι που θα γίνουν όλα χειρότερα.
Πόση όμως αδιαφορία μπορείς να δείξεις όταν αρνείται να κατέβει από το αμάξι και εσύ έχεις του κόσμου τις δουλειές? Πόση αδιαφορία μπορείς να δείξεις αν κάτσει πεισματικά και τσιρίζει στην άκρη του δρόμου ή και στο πεζοδρόμιο? Πόση αδιαφορία μπορείς να δείξεις αν είσαι στην ουρά της τράπεζας ή προσπαθείς να του κρατήσεις το χέρι μέσα στη λαϊκή για να μην χαθείτε; Η ασφάλειά τους σε κάθε περίπτωση δεν πρέπει να διακυβεύεται.

Διατηρήστε την ψυχραιμία σας

Έχω καταλήξει πάντως με σιγουριά πως όταν τα παιδιά ξεσπούν, τις περισσότερες φορές (όλες μάλλον, αλλά ας μην είμαι απόλυτη), φταίμε εμείς, οι γονείς. Μην σας φαίνεται παράξενο. Ό,τι πάει και ό,τι δεν πάει καλά σε μια μέρα, όλα ξεκινάνε από εμάς. Κάτι δεν θα κάναμε καλά. Προσέξτε πως τις μέρες που τα παιδιά μας δεν είναι καλά και έχουν μια γενικότερη γκρίνια, είμαστε εμείς ή λίγο άρρωστες, ή λίγο αγχωμένες, ή ο χρόνος μας πιέζει λίγο για να προλάβουμε κάτι ή έχουμε τα νεύρα μας, ή αποφασίσαμε να τους βγάλουμε έξω μαζί μας για δουλειές, ενώ ξέρουμε ότι είναι η ώρα του ύπνου ή του φαγητού τους.
Αν έπρεπε να καταλήξω παρόλα αυτά, σε κάποια σημεία προσοχής και αντιμετώπισης τέτοιων καταστάσεων θα έλεγα τα εξής:

• Ψυχραιμία

Παιδιά είναι, ας ξεσπάσουν και αυτά μια στο τόσο. Εμείς δηλαδή είμαστε καλύτερες που ξεσπάμε στο κομμωτήριο ή στα μαγαζιά ή όταν βγαίνουμε μια βόλτα χωρίς τα παιδιά «έτσι για να ξεσκάσουμε λίγο»; Αυτά δεν το έχουν ανάγκη; Ας μπούμε λίγο στη θέση τους και να σκεφτούμε πώς είναι να σε πηγαίνουν κάπου που δεν θες όταν είσαι κουρασμένος, όταν θέλεις κάτι να φας και απλά προτιμούσες να μείνεις στο σπίτι για παιδικό ή να πας στον φίλο σου τον Γιώργο για παιχνίδι. Τι να κάνουμε τώρα, η τράπεζα δεν είναι και στις πρώτες σου επιλογές.

• Καμία ντροπή

Αν το παιδί σου χτυπιέται στην παιδική χαρά ή στο λούνα παρκ, μην αρχίσεις να σκέφτεσαι πως σε κοιτάνε όλοι σαν την πιο αποτυχημένη μάνα, πως είσαι η μόνη που δεν μπορείς να ελέγξεις την κατάσταση, πώς γίνεσαι ρεζίλι και άλλα συναφή. Αυτή είσαι και αυτό εκεί που χτυπιέται είναι το παιδί σου και σε έχει ανάγκη εκείνη τη στιγμή. Αγκάλιασέ το αν μπορείς, προστάτεψέ το αν κινδυνεύει να χτυπήσει και αν είναι δυνατό απομάκρυνέ το από βλέμματα τρίτων. Θα νιώσει καλύτερα, θα ηρεμήσει γρηγορότερα και θα του δώσετε την σωστή εικόνα πως ότι και να κάνει, εσείς είστε μια ομάδα. Όλοι οι υπόλοιποι είναι αδιάφοροι και να κοιτάνε την δουλειά τους.

• Πρόγραμμα, πρόγραμμα, πρόγραμμα

Τα παιδιά χρειάζονται πρόγραμμα. Αν δεν μπορείς να το αποφύγεις και πρέπει να τους χαλάσεις το πρόγραμμα, βρες τρόπους για να το περάσουν ομαλά. Πάρε μαζί σου ένα σνακ για να το φάνε μέσα στο αμάξι, να έχεις σίγουρα μαζί σου νερό και κάτι γλυκό, αν πρέπει να ταλαιπωρηθούν αρκετή ώρα. Μια γκοφρέτα ή μία σοκολάτα με έχει βοηθήσει εμένα πολλλές φορές. Ετοίμασε ένα μικρό τσαντάκι που θα έχει μέσα παιχνίδια, μπλοκ ζωγραφικής, μολύβια και ό,τι άλλο σκεφτείς που μπορεί να τους απασχολήσει. Βρες τρόπο λίγο να κοιμηθούν αν θελήσουν, όπου και αν βρίσκεσαι. Δεν πειράζει αν σου βγει η μέση μετά για να τους κουβαλήσεις στο αμάξι.

• Διάλεξε αν θα δώσεις τη μάχη ή όχι

Κάποιες μάχες πρέπει να τις αποφεύγουμε, για χάρη της οικογενειακής γαλήνης και ηρεμίας. Για παράδειγμα, δεν είναι και υψίστης σημασίας το ότι επιμένει να φορέσει το κόκκινο μπουφάν ενώ το μανίκι της φτάνει μέχρι τον αγκώνα, ούτε το ότι θέλει να φορέσει εξ αρχής το μπουφάν ενώ έξω σκάει ο τζίτζικας. Ας το φορέσει. Πού θα πάει, θα σκάσει και θα το βγάλει. Άσε που και εμείς θα πούμε και μια κουβέντα με τον γείτονα και λίγο θα γελάσουμε για την μικρή αστοχία του παιδιού μας.

. Αναγνωρίστε την αιτία

• Μην ενδώσεις, ΠΟΤΕ

Ό,τι και να γίνει, όση ώρα και να χρειαστεί για να ηρεμήσει, μην ενδώσετε σε παράλογες απαιτήσεις του παιδιού σας. Έχετε χάσει το παιχνίδι και έχετε να περιμένετε ακόμα πολλά ξεσπάσματα θυμού και απαιτήσεων. Κρατήστε την ψυχραιμία σας και περιμένετε να ηρεμήσει. Μιλήστε μετά στο σπίτι που θα είναι όλοι ήρεμοι και εξηγήστε ότι είναι φυσιολογικό να θυμώνουμε μερικές φορές απλά ο τρόπος που εκφραζόμαστε πρέπει να έχει κάποια όρια, ειδικότερα αν είμαστε κάπου έξω.

• Παιχνίδι

Μην το υποτιμάτε καθόλου! Βάλτε στο καθημερινό σας πρόγραμμα κάποια ώρα παιχνιδιού που να περιλαμβάνει τρέξιμο, κυνηγητό, φωνές και γέλια. Κάντε μια βόλτα μέχρι την παιδική χαρά ή την πλατεία, κάντε ποδήλατο ή παίξτε λίγη μπάλα. Αν είναι καταχείμωνο, μας κάνει και το σαλόνι για λίγο κυνηγητό, οι ντουλάπες για κρυφτό και τα μαξιλάρια για λίγο πόλεμο. Αν έχετε μεγαλύτερα παιδιά, η δυνατή μουσική και το τραγούδι τύπου ποιος θα ακουστεί πιο πολύ από όλους στο σπίτι, είναι θαυματουργά. Όλοι κάπου πρέπει να ξεδίνουμε.

Μαμάδες χωρίς παιδιά. Γυναίκες που ακόμα δεν τις φώναξαν «μαμά»!

Published Αυγούστου 3, 2015 by sofiaathanasiadou

Η ιστορία της Ντίνας: «Δεν αντέχω άλλη προσπάθεια. Τα παιδιά μου είναι στην αγκαλιά Του Θεού»
Περσυ την ημερα της γιορτης της μητερας πηγαιναμε Αθηνα για την τελευταια εξωσωματικη που εκανα.. την εβδομη . Στο τρενο ειπα στον αντρα μου που αγαπω οσο τιποτα αλλο..  » πες μου Χρονια πολλα!» Με κοιταξε με απορια …»γιατι » μου λεει » δεν ειμαι γιος σου..»  του απαντω «Εγω ειμαι μαμα ομως πιο πολυ απο αυτες που οντως ειναι το νιωθω μεσα μου..ειμαι μαμα!»  Μου απανταει » το ξερω εισαι .. Χρονια  πολλα!». Η εβδομη εξωσωματική εγινε, εμεινα εγκυος και μετα από λιγες μερες απεβαλα ξανά…ο πονος  εσπασε την καρδια την εκανε κομματια.. το ενιωσα. Η δυναμη μου εφυγε. Δεν αντεχω αλλη προσπαθεια.. τα παιδια μου ειναι στην αγκαλια του Θεου… τα εχει εκεινος! Τον ευχαριστω και Τον αγαπω γιαυτο! Και Του ζητω συγγνωμη ..δεν αντεχει η καρδια μου αλλο πονο…
Ντίνα

Η ιστορία της Ειρήνης: «Έχασα το μωρό μου την ημέρα που κηδεύτηκε ο σύντροφός μου…»
Ειμαι η Ειρήνη 24 ετων. Ήμουν μαζι με τον συντροφο μου 3 χρονια…μια ζωη με.δυσκολιες αλλα πολυ υπεροχες στιγμες..τον Μαρτιο εμεινα εγκυος οταν το εμαθα ήμασταν και οι δυο τοσο πολυ ευτυχισμενοι πετουσαμε στα συννεφα…στις 11 Μαΐου χτυπησε το τηλεφωνο και μου ειπαν πως ο φίλος μου σκοτωθηκε. Όλα μαυρισαν μεσα μου…μολις τον αντικρισα για τελευταια φορα δεν αντεξα…ξυπνησα στο νοσοκομειο απο πανω μου ο γιατρος και η νοσοκομα…ειχα χασει το μωρο απο το σοκ μου. Ξαφνικά έχασα τα πάντα, μέσα σε μια στιγμή, έχασα το μωρο μου και τον σύντροφό μου.  Μπορει να μην καταφερα να γεννησω αυτο το μωρο αλλα ποναω πολυ.»
Ειρήνη

Η ιστορία της Χριστιάνας: «Ακόμα και η εκκλησία θεωρεί ότι φταίει η γυναίκα που αποβάλλει;»
Είμαι 38. Πρώτη φορά έμεινα έγκυος στα 31.Εύκολα, τόσο που δεν το πίστευα.Όταν παλλινδρόμησε νόμιζα οτι θα πεθάνω. Δεν πεθανα όμως….τουλάχιστον όχι κατευθείαν….Από τότε μένω έγκυος κάθε ενάμιση περίπου χρόνο.Και πεθαίνω λίγο λίγο μετά από κάθε αποβολή. Και μαζί με μένα κι ο άντρας μου που με βλέπει να βουλιάζω και νιώθει οτι δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Χειρουργεία αρκετά, εξωσωματικές,όχι μια και δύο, φάρμακα……απογοήτευση σε κάθε αρνητικό αποτέλεσμα….ελπίδα σε κάθε νέα προσπάθεια….κι αγκαλιά ακόμα άδεια.
Λαχταράμε κι οι 2 τόσο πολύ ένα παιδί.Είπαμε να κάνουμε αίτηση για υιοθεσία. Σκέφτηκα πως αν το κάνω θα είναι σαν να παραδέχομαι οτι δεν θα τα καταφέρω ποτέ…Κι οι γύρω μας; Θα το αγαπάνε; Μετά όμως είπα δεν πειράζει, θα το αγαπάμε εμείς για όλο τον κόσμο!
Κάποια στιγμή του είπα να φύγει. Ένιωθα ενοχές οτι φταίω εγώ που αποβάλλω.Όταν επισκεφθήκαμε κάποια φορά έναν ιερέα, με ρώτησε αν μου είχαν διαβάσει κάτι μετά την πρόσφατη αποβολή μου. Έπαθα σοκ, ακόμα κι η εκκλησία θεωρεί οτι φταίει η γυναίκα;  Η ευχή  που μου διάβασε αναφερόταν σε τερματισμό κύησης, εκούσια ή ακούσια…..μα είναι δυνατόν είπα;
Είχα ενοχές για καιρό.Ευτυχώς το ξεπέρασα. Όχι μόνη μου, με τη βοήθεια ειδικού.

Κάποια άλλη στιγμή είπα τα παρατάω. Μετά όμως είπα πως δεν θέλω να ξυπνήσω μια μέρα στα 45 μου και να πω οτι δεν έκανα όσα περνούσαν απ το χέρι μου. Εξάλλου, το θέλω τόσο πολύ, που θέλει περισσότερη δύναμη για να πω οτι τα παρατάω παρά για να συνεχίσω….κι επειδή εγώ δεν είμαι τόσο δυνατή, ΣΥΝΕΧΙΖΩ!
Χριστιάνα

Η ιστορία της Νίκης: «Πρόλαβα να αντικρίσω τα 3 αγόρια μου μόνο για 10 μέρες…»
Καλησπερα ειμαι η Νίκη…πλησιάζω τα 35 ….πριν 4 χρονια γνώρισα τον σύντροφο της ζωης μου και αμέσως ζήτησα να κανω μαζι του μια μεγαλη οικογένεια….οσα πιο πολλα παιδια μοιάζανε σε εκείνον τοσο πιο ευτυχισμένη εγω θα γινόμουν…. Και καπως ετσι χθες την ημερα της γιορτής της μητέρας περίμενα και εγω να γιορτάσω….με τον ανδρα μου και τα παιδια μου…. Τα παιδια που προλαβα να αντικρίσω συνολικα 10 μονο μερες…. Τα τρια αγορια μου που η Παναγια επέλεξε να τα κρατήσει κοντα της…. Και ετσι ο Νικολας μας,ο Σπυρος μας και ο Νεκταριος μας χθες δεν ηταν κοντα μας για να σφίξουν με τις μικρές παλάμες τους τα δάχτυλα της Μαμας τους…. Περασαν μονο πέντε μηνες απο τη μερα που γεννησα αυτα τα τρια πλάσματα… Δύσκολοι μηνες δυσκολες βδομάδες και ακομα πιο δύσκολα τα λεπτά που κυλάνε…. Μανα δεν ειναι μονο αυτη που γεννάει….Μανα δεν ειναι μονο αυτη υιοθετεί ενα παιδι…. Μανα ειναι και αυτη που εχασε το παιδι της και δεν ξερει αν θα μπορέσει ποτε να γεμίσει ξανα την αγκαλιά της…. Το αφιερώνω στα παιδια μου και ορκίζομαι οτι παντα θα γιορτάζω στη γιορτής της μητέρας…. Γιατι αυτα τα παιδια υπήρξαν και εγω ειμαι η Μανα τους…..
Νίκη

….και η χαρούμενη ιστορία της Γωγώς: «Μην απελπίζεστε Ο Θεός έχει για όλους μας!»
Γεία σας ονομάζομαι Γωγώ και είμαι από Κύπρο.
Για εννέα ολόκληρα χρόνια που ήμουν παντρεμένη προσπαθούσαμε να κάνουμε παιδί αλλά τίποτα.
Γυρίσαμε πάρα πολλούς γιατρούς και όλοι μας έλεγαν πως δεν υπάρχει πρόβλημα σε κανένα από τους δύο μας αλλά μάταια προσπαθούσαμε.
Δοκιμάσαμε θεραπείες με ορμόνες, αναλύσεις, τοποθετήσεις σπέρματος και ένα σωρό άλλα αλλά δυστυχώς αν και κατάφερα να μείνω έγκυος δύο φορές τελικά απέβαλα στις αρχές.
Λόγω της απογοήτευσης μου σταμάτησα τα πάντα, δεν πήγα ξανά στο γιατρό για αρκετό διάστημα και αφέθηκα στο έλεος Του Θεού! Ο σύζυγος μου έκανε τάμα να πάει να ανάψει με τα πόδια από το σπίτι μας μια Παναγία αρκετά χιλιόμετρα μακρυά από το σπίτι μας αν έμενα τελικά έγκυος.
Τελικά μετά από παρότρυνση της μητέρας μου αποφάσισα να δοκιμάσω την τελευταία «λύση» που δεν είχα δοκιμάσει ως τώρα δηλαδή την εξωσωματική.  Και ενώ περίμενα τον επόμενο κύκλο μου για να κάνω κάτι εξετάσεις που έπρεπε να γίνουν ένοιωθα έντονους πόνους στην κοιλιά σαν πόνους περιόδου.
Μια μέρα δεν άντεξα άλλο και πήγα εσπευσμένα στο γυναικολόγο ο οποίος από την εξέταση που μου έκανε μου ανακοίνωσε πως ήμουν ήδη στην 6η εβδομάδα της εγκυμοσύνης μου.
Η χαρά μας απερίγραπτη και φυσικά ο άντρας μου εκτέλεσε το τάμα του!
Και ο γιος μας γεννήθηκε υγιέστατος και είναι τώρα ένα πανέμορφο αγοράκι ηλικίας 17 μηνών.
Ο Θεός να τον έχει καλά και σε όλες τις κοπέλες που προσπαθούν αλλά δεν τα καταφέρνουν ένα έχω να πω:
ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΙΖΕΣΤΕ, ΕΧΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!!
Γωγώ

Πηγή: singleparent.gr

http://supermomrocks.me/

Πώς νιώθει ένα παιδί, που έχει μεγάλους γονείς;

Ο σύγχρονος τρόπος ζωής, αλλά και οι δυσκολίες στην τεκνοποίηση, πολλές φορές οδηγούν τα ζευγάρια στο να κάνουν το πρώτο τους παιδί σε μεγαλύτερη ηλικία από ό,τι έκαναν...
οι προηγούμενες γενιές. Άραγε αυτό έχει κάποιον αντίκτυπο στο ίδιο το παιδί;

Αν εξετάσει κανείς καθαρά ιατρικά το ζήτημα, μια γυναίκα, που έχει περάσει στην εκτη δεκαετία της ζωής της, για παράδειγμα, έχει περισσότερες πιθανότητες να αποβάλει, να έχει έναν πρόωρο τοκετό, να παρουσιάσει προεκλαμψία, διαβήτη της κύησης και υπέρταση. Από την άλλη, για το παιδί που θα γεννηθεί, αυξάνονται επίσης οι πιθανότητες να εμφανίσει αυτισμό, καρκίνο της παιδικής ηλικίας, κάποιο αυτοάνοσο νόσημα, αλλά και νευροψυχιατρικές διαταραχές.

Αν όμως –κάτι, που είναι σύνηθες- ένα παιδί γεννηθεί υγιές, έχει πολλαπλάσιες –σε σχέση με τα άλλα παιδάκια, που έχουν μικρής ηλικίας γονείς- να «χάσει» έναν ή και τους δύο γονείς του σε τρυφερή ακόμα ηλικία! Κοινωνιολόγος, που πήρε συνεντεύξεις από παιδιά με προχωρημένης ηλικίας γονείς, διαπίστωσε ότι μεγαλώνουν πολύ πιο φοβισμένα, επειδη αγχωνονται στην ιδέα του θανάτου των γονέων τους!

Ωστόσο, τα ζευγάρια, που αποφασίζουν σε προχωρημένη ηλικία να κάνουν παιδί, έχουν πολύ ελεύθερο χρόνο και –συνήθως- οικονομική άνεση, και ετσι τα παιδάκια τους εμφανίζουν καλύτερες επιδόσεις σε τεστ γνώσεων!

Ενδεχομένως, βέβαια, κανείς να σκεφτεί «πώς μπορεί ένας άνθρωπος 50 ετών να έχει αρκετή ενέργεια, για να αντιμετωπίσει ένα νήπιο;». Όμως, έχει παρατηρηθεί ότι οι μεγαλύτεροι γονείς έχουν λιγότερο στρες, ενώ φαίνεται ότι ζουν και περισσότερο!

govastileto.gr

http://www.ipaideia.gr/

Πως αισθάνονται οι έφηβοι για τον εαυτό τους;

Του Πρωτοπρεσβυτέρου Βασιλείου Θερμού

«῾Η ἐφηβεία εἶναι μιά ἐποχή μπερδεμένων καί νέων ἔντονων συναισθημάτων. Αὐτά περιλαμβάνουν σεξουαλικές ἐπιθυμίες, φαντασιώσεις, μεγαλομανιακές φιλοδοξίες, ὄνειρα, θυμό πού τόν μεταχειρίζονται...
σάν παιδί, παράξενα συναισθήματα γιά τίς ἀλλαγές τοῦ σώματος. Μόνο ὅταν ὁ ἔφηβος ταυτίσει αὐτά τά συναισθήματα μέ λέξεις θά ἀρχίσει νά τά χειρίζεται μέ ἕνα λογικό καί ὥριμο τρόπο».

Τελικά, τό πῶς θά αἰσθάνονται γιά τόν ἑαυτό τους θά ἀποτελέσει συνισταμένη τῶν προηγούμενων ἐμπειριῶν, τοῦ τρόπου μέ τόν ὁποῖο ἡ ψυχική ἐξέλιξη πού προηγήθηκε στίς ἄλλες φάσεις εἶχε γίνει ἀποδεκτή ἀπό τούς γονεῖς. ᾿Εμπλοκές πού ἔλαβαν χώρα κατά τήν ἀνάπτυξη, ἄγχη καί ἄμυνες πού εἶχαν δομηθῆ, ἀντιλήψεις καί ἀναπαραστάσεις γιά τόν ἑαυτό πού εἶχαν ὀργανωθῆ, ὅλα αὐτά θά ἐπηρεάσουν τήν κατανόηση τῆς ἐφηβείας τήν ὁποία περνοῦν καί θά δώσουν νόημα (σωστό ἤ λάθος, περισσότερο ἤ λιγώτερο ἰδιωτικό) στή νέα κατάσταση...

Καθώς οἱ ψυχοσωματικές ἀλλαγές τους εἶναι γρήγορες οἱ ἔφηβοι δέν προλαβαίνουν νά ἐξοικειωθοῦν τόσο μέ τήν εἰκόνα τοῦ σώματός τους ὅσο καί μέ τήν προσωπικότητά τους. Τό ἀποτέλεσμα εἶναι ὅτι νοιώθουν ἐκτεθειμένοι στά μάτια τῶν ἄλλων καί μάλιστα σέ βαθμό ντροπιαστικό. Τό καθρέφτισμά τους σέ ὅσους τούς περιβάλλουν τούς ἐπιστρέφει μιά εἰκόνα τήν ὁποία ἀδυνατοῦν νά γνωρίζουν καί νά ἐλέγξουν· «πῶς μέ βλέπουν οἱ συμμαθητές, τά κορίτσια (ἤ ἀγόρια, ἀντίστοιχα), οἱ ἄγνωστοι στόν δρόμο κτλ.; Μέ θεωροῦν χαζό ἤ ἔξυπνο; ῾Υγιῆ ἤ περίεργο;» κ.ο.κ...

᾿Επειδή αἰσθάνονται πώς ὑστεροῦν σέ σύγκριση μέ ὅ,τι θά ἤθελαν γιά τόν ἑαυτό τους, νομίζουν ὅτι καί οἱ ἄλλοι τό γνωρίζουν αὐτό· στήν πραγματικότητα νοιώθουν διαφανεῖς, νομίζουν πώς οἱ ἄλλοι μποροῦν νά δοῦν μέσα τους πράγματα πού δέν θά ἐκτιμοῦσαν καθόλου, γι’ αὐτό καί υἱοθετοῦν συμπεριφορές (πειράγματα, σκληρότητα, θόρυβο) μέ τίς ὁποῖες νομίζουν ὅτι προστατεύονται καί καλύπτονται.

῾Ο κόσμος πού ἀξίζει γι᾿ αὐτούς εἶναι τῶν συνομηλίκων καί ὄχι τῶν μεγάλων...

Σίγουρα ἐκτιμᾶ τή γνώμη κάποιων μεγάλων (τῶν γονέων του συμπεριλαμβανομένων) ἀλλά ἡ γνώμη αὐτή τοῦ χρειάζεται γιά νά πάει μπροστά· ἡ γνώμη τῶν συνομηλίκων τοῦ χρειάζεται γιά νά σταθῆ στά πόδια του. Καί ἡ δεύτερη τοῦ εἶναι προφανῶς ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιά νά μπορέσει νά προχωρήσει.

Αὐτές οἱ ἰδιαίτερες εὐαισθησίες τῶν ἐφήβων ἐνισχύονται ἀπό ἕνα ἰδιάζον χαρακτηριστικό στόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο ἀντιλαμβάνονται τόν ἑαυτό τους μέσα στόν κόσμο. Δομοῦν τόν λεγόμενο προσωπικό μῦθο ὁ ὁποῖος τούς κάνει νά πιστεύουν ὅτι ζοῦν κάτι τό μοναδικό, ὅτι κανείς δέν μπορεῖ νά τούς καταλάβει, ὅτι αὐτά πού περνοῦν δέν τά ἔχει ζήσει ἄλλος· πεποιθήσεις πού αὐξάνουν τήν ὀδύνη καί τή ντροπή. Μπροστά σέ αὐτές τίς ραγδαῖες καί πρωτόγνωρες ἀλλαγές οἱ ἔφηβοι δοκιμάζονται ἀπό δύο εἰδῶν ἀμφιβολίες· μήπως εἶναι ψυχικά ἄρρωστοι καί μήπως εἶναι κακοί.

῞Ενα συνηθισμένο ἐρώτημα πού ἀπευθύνουν σέ εἰδικούς καί κληρικούς εἶναι· «σᾶς τά ἔχει πεῖ ἄλλος αὐτά;» ἤ «συμβαίνουν καί σέ ἄλλους;» Μέ τίς ψυχικές μεταπτώσεις στό ἀπόγειό τους ἀναρωτιοῦνται «ἄν εἶναι στά καλά τους», γι’ αὐτό καί οἱ περισσότεροι ἀποφεύγουν νά συμβουλευθοῦν ψυχολόγο ἤ ψυχίατρο μήπως καί ἐπιβεβαιώσει αὐτή τή φρικτή ὑποψία. ᾿Από τήν ἄλλη, ἡ ἀνάδυση σεξουαλικῶν καί ἐπιθετικῶν ἐνορμήσεων τούς δημιουργεῖ ἐνοχή καί ντροπή, ἐξωθώντας τους τελικά νά νομίσουν πώς εἶναι κακοί χαρακτῆρες ἤ διεστραμμένοι. Τελικά, ὅλα τά παραπάνω δύσκολα συναισθήματα καταλήγουν στόν ψυχικό πόνο τῆς ἐφηβείας...

῾Ο τρόπος σκέψης ἀναπτύσσεται ἔτσι ὥστε νά καταστήσει ἐπίκεντρο τόν ἔφηβο καί τά συναισθήματά του. Αὐτό δέν γίνεται γιά νά διεκδικήσει ὀφέλη ἐγωιστικῆς φύσης, ἀλλά γιά ἀναπτυξιακούς λόγους. Χρειάζεται νά περάσει ἀπό αὐτό τό στάδιο ὑπερβολῆς προκειμένου νά συγκροτήσει τήν ταυτότητά του ὡς ξεχωριστή ἀπό τήν ταυτότητα τῶν ἄλλων. Μεγαλώνοντας, ἀπό τό δεύτερο μισό τῆς ἐφηβείας καί ἑξῆς, μαθαίνουν πώς ὑπάρχουν κοινά ἀνθρώπινα χαρακτηριστικά καί ἐμπειρίες, μειώνοντας ἔτσι τόν προσωπικό μῦθο, τήν αἴσθηση ὀδύνης καί ντροπῆς πού τόν συνοδεύει, ἀλλά καί τίς ἀπερίσκεπτες συμπεριφορές.

Πηγή

http://www.ipaideia.gr/

Μεγαλώνοντας χωρίς μητέρα

 Ποιος θα μπορούσε να αντικαταστήσει την μητέρα μου; Ποιος θα μπορούσε να πάρει τη θέση της;

Μανούλα… μητέρα… μαμά…

Οι πιο όμορφες λέξεις.

Δεν πρόλαβα να τις χαρώ όσο θα ήθελα.  Σταμάτησα γρήγορα να τις λέω αυτές τις λέξεις..

Λίγες ήταν οι αγκαλιές που χάρηκα και ακόμα λιγότερες οι μνήμες που έχω αυτήν.

Κι αυτό γιατί την έχασα όταν ήμουν πολύ μικρή. Ήμουν περίπου 10 χρονών.

Κι ήταν ξαφνικό. Έτσι, ο πατέρας μου έμεινε μόνος με ένα παιδί… Πόσο δύσκολο μπορεί να ήταν γι’ αυτόν… Εκτός από τη θλίψη και τον πόνο του, έπρεπε να σκεφτεί και πως θα διαχειριστεί εμένα…

Δεν το έχουμε συζητήσει ποτέ. Δεν θέλει να μιλάει για εκείνη την εποχή.

Το μόνο που μου έχει πει είναι πως έχοντας να προσέχει εμένα, κατάφερε να σταθεί στα πόδια του. Κατάφερε να ζήσει. Αλλιώς δεν θα άντεχε το χαμό της γυναίκας του.

Είχε εμένα να του τη θυμίζω, να της μοιάζω, να έχει ένα λόγο να ελπίζει.

Εγώ όμως; Ένιωσα πιο μόνη μου από ποτέ. Κι ας ήταν ο πατέρας μου πάντα κοντά μου. Κι ας προσπαθούσε να την αντικαταστήσει με όποιο τρόπο μπορούσε…

Η σχέση με τη μητέρα μου ήταν αναντικατάστατη.

Δεν θα ξεχάσω τη μυρωδιά της όταν με έπαιρνε αγκαλιά. Αυτό το άρωμα τριαντάφυλλου που φορούσε έχει χαρακτεί στη μνήμη μου. Το μπουκαλάκι έχει μείνει εκεί. Μπροστα από τον καθρέφτη της… Μισοτελειωμένο.

Τα βράδια δεν κοιμόμουν αν δεν ερχόταν στο κρεβάτι μου να με σκεπάσει.

Εκείνη διάλεγε τα ρούχα που θα φορούσα κάθε πρωί στο σχολείο. Τα συνδύαζε τόσο προσεκτικά. Και πάντα με ρωτούσε αν μου αρέσουν.

Μου χτένιζε απαλά τα μαλλιά και μου έφτιαχνε κοτσίδες.

Πάντα ήξερε να με παρηγορεί όταν της έλεγα κάποιο πρόβλημά μου και μου έδινε τις καλύτερες συμβουλές. Γι’ αυτό της έλεγα πάντα όλα μου τα μυστικά!

Ακόμα κι όταν με μάλωνε ήταν τόσο γλυκιά.

Ποιος θα μπορούσε να αντικαταστήσει την μητέρα μου; Ποιος θα μπορούσε να πάρει τη θέση της;

Ο πατέρας μου δεν ήξερε να φτιάχνει κοτσίδες ούτε τα ρούχα που μου διάλεγε μου άρεσαν… Ούτε μπορούσα να του λέω τα μυστικά μου…

Γκρίνιαζα στον μπαμπά μου συνέχεια γι’ αυτό…

Το ξέρω αυτά είναι δικαιολογίες! Δεν θα σταματούσε να μου λείπει η μητέρα μου αν ο πατέρας μου τα έκανε όλα αυτά.. Απλώς, δεν μπορούσα να διαχειριστώ τον θάνατο της μαμάς μου και τα έβαζα μαζί του.

Ούτε που φανταζόμουν τότε πόσο πολύ τον στεναχωρούσα.

Τα χρόνια περνούσαν δύσκολα. Ο μπαμπάς έπρεπε να δουλεύει κι εγώ δεν μπορούσα να μένω μόνη στο σπίτι. Γι” αυτό βρήκε μια κοπέλα για να με προσέχει. Ήταν η κόρη της γειτόνισσάς μας που μόλις είχε τελειώσει το σχολείο και έψαχνε δουλειά.

Εκείνη με έπαιρνε από το σχολείο, με βοηθούσε στο διάβασμα και με φρόντιζε. Ήταν πολύ ευγενική μαζί μου και με φρόντιζε, όμως απείχε πολύ από αυτό που ήθελα εγώ. Από αυτό που είχα ανάγκη. Και που δυστυχώς δεν θα μπορούσα να ξαναβρώ… τη μητρική φροντίδα.

Κι έφτασε η ημέρα της γιορτής της μητέρας. Ήταν η πρώτη φορά που θα την γιόρταζα χωρίς την μαμά μου… Όλα τα παιδιά στο σχολείο έφτιαξαν όμορφες καρτούλες με λουλούδια και καρδιές… Εγώ;

Η δασκάλα μου είπε να φτιάξω κάτι για τον μπαμπά ή για τη γιαγιά μου… Δεν ήθελα… Τότε μου είπε να φτιάξω κι εγώ μια κάρτα για τη μητέρα μου. Πως πρέπει να την κάνω όμορφη και να βάλω πολλά και φωτεινά χρώματα για να φαίνεται από εκεί ψηλά που είναι η μαμά μου. Μου άρεσε αυτή η ιδέα. Έφτιαξα την πιο όμορφη κάρτα της τάξης. Έβαλα πολλά χρώματα και έκανα μεγάλα γράμματα για να μπορέσει να τα διαβάσει! Και ξέρω πως τα διάβασε…

Από τότε, άρχισα να της γράφω γράμματα… της έγραφα όλα όσα ήθελα να της πω… Ήταν ένας τρόπος επικοινωνίας μαζί της…

Έβλεπα συχνά τη μητέρα μου στον ύπνο μου. Την έβλεπα να μου χαμογελά, να με παίρνει αγκαλιά, να με φιλάει. Και ένιωθα μια όμορφη γαλήνη. Όμως, όταν ξυπνούσα… ξεσπούσα σε κλάματα… Συνειδητοποιούσα ότι αυτά που ένιωθα δεν ήταν παρά ένα όνειρο…

Μεγαλώνοντας ξεπέρασα το σοκ του χαμού, όμως οι δυσκολίες δεν έφευγαν.

Ο πατέρας μου προσπαθούσε πάρα πολύ να μειώσει το αίσθημα της απώλειας που ένιωθα. Παρόλο που δούλευε πάρα πολύ πάντα έβρισκε χρόνο να περνάει μαζί μου.

Συζητούσαμε πολύ για διάφορα θέματα και πάντα με ρωτούσε για το σχολείο, τις φίλες μου και τα συναισθήματά του…

Άρχισα να του λέω όσα με απασχολούσαν αποφεύγοντας όμως να του μιλάω για τη μητέρα. Ήξερα πως είναι κάτι που τον στεναχωρούσε.

Σιγά σιγά η σχέση μας έγινε πιο στενή. Μέσα σε αυτό το κλίμα εμπιστοσύνης που χτίζαμε, άρχισε κι εκείνος να μου μιλάει για τον εαυτό του.

Μου έλεγε πώς φανταζόταν το μέλλον. Γκρίνιαζε χαριτολογώντας για το τι θα κάνει όταν θα φύγω από το σπίτι για να σπουδάσω…

Πήρα το θάρρος να τον ρωτήσω για τη μητέρα. Είχα ανάγκη να συζητώ για αυτήν, όμως εκείνος μου έκοβε αμέσως την κουβέντα.

Ακόμα και τώρα δεν μπορεί να το συζητήσει.

Ακόμα και τα πράγματά της τα έχει από τότε αφήσει ανέγγιχτα. Όπως τα είχε αφήσει η μητέρα μου την ημέρα που έφυγε. Η μόνη του παρέμβαση ήταν μια φωτογραφία της. Την έβαλε εκεί για να την βλέπει κάθε πρωί που ξυπνάει και κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί.

Ξέρω ότι κάθεται συχνά στο δωμάτιο του, μπροστά από τον καθρέφτη, εκεί που είναι στολισμένα τα πράγματα της μαμάς μου… Το άρωμά της, μερικά κοσμήματα και καλλυντικά. Κι ένα μήνυμα που του είχε αφήσει εκείνη την ημέρα σε ένα χαρτάκι. «Πάω μέχρι το φαρμακείο. Δεν θα αργήσω! Σε αγαπώ», του είχε γράψει…

Όμως άργησε… Μήπως κι εκείνη το ήξερε;

Ακόμα την βλέπω στα όνειρά μου. Τώρα όμως δεν κλαίω όταν ξυπνώ. Πάντα ξυπνώ με χαμόγελο. Μου φτιάχνει την ημέρα γιατί την νιώθω κοντά μου…

Πηγή: http://fylada.gr/

Πώς να μάθετε στο παιδί σας να μην απογοητεύεται εύκολα

Ζωή χωρίς αναποδιές και απογοητεύσεις δεν υπάρχει. Αυτό το ξέρετε καλά όλοι οι γονείς από την προσωπική σας εμπειρία, αναφέρει η Αλεξάνδρα Καππάτου, Ψυχολόγος – Παιδοψυχολόγος – Συγγραφέας. Δυστυχώς, πρέπει και τα παιδιά να συνηθίσουν στην έννοια της αναποδιάς. Όσο πιο μικρά μάθουν να τα βγάζουν πέρα με τις απρογραμμάτιστες αλλαγές και τις ατυχίες που τα αφορούν, τόσο πιο εύκολα θα επιβιώσουν αργότερα ως ενήλικοι.

Τι πρέπει να κάνετε

– Aν το παιδί έχει ήδη κάποια απογοήτευση ή του έτυχε μια αναποδιά, το πρώτο βήμα είναι να δείτε το πρόβλημα του παιδιού με τα δικά του μάτια.

– Ακούστε το με μεγάλη προσοχή. Αφήστε το να μιλήσει όσο θέλει χωρίς διακοπές.

– Mετά μπορείτε να αναφέρετε κάποιο δικό σας ανάλογο πρόβλημα που ξεπεράστηκε, λ.χ. πώς τα βγάλατε πέρα στο γυμνάσιο όταν τα άλλα παιδιά είχαν «συμμαχήσει εναντίον σας» κ.λπ.

– Tονίζετε γενικά στο παιδί ότι η αναποδιά είναι ένα απόλυτα φυσιολογικό κομμάτι της ζωής. Eίναι κάτι που συμβαίνει. Η ζωή έχει συνήθως δύο όψεις. Άλλοτε τυχαίνει να είμαστε εμείς από τη μία πλευρά και να ευτυχούμε και άλλοτε από την άλλη και να δυστυχούμε.

– Πολλοί άνθρωποι -ακόμα και μεγάλοι- τα χάνουν με τις αναποδιές. Πόσο μάλλον τα παιδιά. Kατά συνέπεια, μην έχετε την απαίτηση από το παιδί σας να δείχνει υπερβολική ψυχραιμία στις αναποδιές.

– Πολλά παιδιά τα βγάζουν πέρα με τις δυσκολίες τους, αλλά νιώθουν άσχημα μέχρι να σταθούν ξανά στα πόδια τους. Eπιτρέψτε στο παιδί να εκδηλώσει αυτό το συναίσθημα και μην το αποπαίρνετε με σχόλια του τύπου: «Πάλι αυτό σκέφτεσαι; Αμάν πια!». Aν το παιδί αισθανθεί ότι η απογοήτευση είναι «απαγορευμένο αίσθημα», δεν θα την εκφράζει, θα την καταπνίγει και θα πάψει να σας εμπιστεύεται.

– Oι αναποδιές μερικές φορές ορθώνονται σαν τεράστιο βουνό μπροστά στο παιδί. Σε αυτές τις περιπτώσεις, καλό είναι να έχει ήδη εκπαιδευτεί στον «τυφλοσούρτη» του «να πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά» ή «να πιάσουμε τα πράγματα ένα-ένα».

– Bοηθήστε το παιδί να μη διαταράξει απολύτως τη ρουτίνα του εξαιτίας της ψυχικής του αναστάτωσης. H ρουτίνα λειτουργεί πολλές φορές σαν φάρμακο, γιατί μας κάνει να αισθανόμαστε ασφαλείς, μας δίνει την εντύπωση ότι εξακολουθούμε να ελέγχουμε την κατάσταση.

– Aν το πρόβλημα που αντιμετωπίζει το παιδί φαίνεται δυσβάσταχτο, πρέπει να ξέρει να το βάζει πότε πότε «στο συρτάρι».

– Μπορεί να εκτονώνεται με κάτι που δεν σας αρέσει. Eπιτρέψτε το σε στιγμές κρίσης. Aν του αρέσει να ακούει δυνατά μουσική, αφήστε το να ακούσει τη μουσική του με την ησυχία του.

– Eξηγήστε του ότι στη ζωή όλα είναι περαστικά. Σε αυτό μπορεί να σας βοηθήσει και το μάθημα της Iστορίας. Λαοί ολόκληροι πέρασαν από καταστροφές και μετά ορθοπόδησαν. Πάντα υπάρχει μέλλον, όσο δύσκολο κι αν είναι τώρα για το παιδί σας να το πιστέψει.

Προληπτικά μέτρα

Για να γίνει το παιδί σας πιο «ανθεκτικό» στις δοκιμασίες της ζωής, να του δίνετε τη δυνατότητα να παίρνει αποφάσεις:

– Aναθέστε του όσο πιο συχνά μπορείτε προβλήματα που η λύση τους είναι στα μέτρα του. Aυτό ουσιαστικά είναι «εκπαίδευση στην επίλυση προβλημάτων». Aπό τα εύκολα θα βρει αύριο το κουράγιο και για τα δύσκολα.

– Δείχνετε με το δικό σας παράδειγμα ότι βλέπετε τις ατυχίες μάλλον σαν «άθλημα» που σας κρατάει σε φόρμα, παρά σαν μια σειρά από καταστροφές που μοιραία αντιμετωπίζετε στωικά κατεβάζοντας το κεφάλι. Για να διδάξετε αυτό στο παιδί, πρέπει να αντιδράτε με ευελιξία στις δικές σας δυσκολίες.

– Στις δύσκολες στιγμές το παιδί πρέπει να μάθει να στρέφεται σε ανθρώπους που το αγαπούν και είναι σε θέση να βοηθήσουν. Aυτοί είναι οι συγγενείς και οι φίλοι του.

– Μάθετε στο παιδί να έχει ρεαλιστικές προσδοκίες που να είναι στα μέτρα του. Bοηθήστε το να καταλάβει ότι όλα χτίζονται με πολλή προσπάθεια.

– Συνηθίστε το παιδί σε έναν έστω στοιχειώδη προγραμματισμό στην καθημερινή του ζωή. H ρουτίνα κατά βάθος αρέσει πολύ στα περισσότερα παιδιά, την έχουν ανάγκη γιατί νιώθουν σιγουριά. Aν δηλαδή συναντήσει μια αναποδιά, η συνήθειά του να έχει μια ρουτίνα -όσο ασήμαντη κι αν είναι- θα το κάνει να νιώσει ότι η ζωή συνεχίζεται κανονικά.

– Μάθετε στο παιδί να ξεφεύγει απ ό,τι το στρεσάρει, αναζητώντας καταφύγιο στις μικρές απολαύσεις του εαυτού του. Για να το κάνει όμως τότε, θα πρέπει να το έχει «μάθει» σε ψύχραιμες στιγμές.

– Tο χιούμορ είναι εξαιρετικό «όπλο» για τις δύσκολες στιγμές.

– Mην κακολογείτε όσους παίρνουν τη ζωή ανάλαφρα. Δεν είναι αναγκαστικά όλοι τους ελαφρόμυαλοι.

Πηγή: http://www.infokids.gr/

Το παιδί σας τρυπώνει στο κρεβάτι σας τη νύχτα;

Published Αυγούστου 1, 2015 by sofiaathanasiadou

Η ώρα του ύπνου για τα παιδιά σημαίνει «προσωπικός χρόνο» για τη μαμά και τον μπαμπά! Αλλά το να μάθουν τα μικρά παιδιά να παραμένουν στο κρεβάτι τους κατά τη διάρκεια της νύχτας μπορεί να πάρει χρόνο, και ακόμη και οι …υπναράδες μπορούν να αλλάξουν τις συνήθειές τους εν μία νυκτί.

Όταν ένα παιδί έχει το δικό του κρεβάτι, η νυχτερινή επίσκεψη στο δικό σας μπορεί να γίνει το αγαπημένο του παιχνίδι, ειδικά αν η προσπάθεια αποδίδει, με μια ανεμπόδιστη νυχτερινή παραμονή στο κρεβάτι της μαμάς και του μπαμπά. Ακόμη και οι …υπναράδες μπορούν να αλλάξουν τις συνήθειές τους στα διάφορα στάδια της ανάπτυξής τους και αυτό μπορεί να είναι ενοχλητικό ακόμη και για τα αδέλφια τους, για να μην αναφέρουμε τους γονείς! Με συνέπεια στην επιβολή των κανόνων, ακολουθήστε τα παρακάτω βήματα και δημιουργήστε το κατάλληλο περιβάλλον ώστε το παιδί σας να μείνει στο κρεβάτι του όλη τη νύχτα.

Πως να κρατήσετε το παιδί σας στο κρεβάτι του

Ακολουθήστε μια ήρεμη ρουτίνα κατά την ώρα του ύπνου. Πριν πάει στο κρεβάτι του, βεβαιωθείτε ότι δεν έχει κανένα λόγο να σηκωθεί – έχει ήδη πάει τουαλέτα, έχει πιει λίγο νερό – και καταστείτε του εξαρχής σαφές ότι περιμένετε να παραμείνει στο κρεβάτι του. Με αυτό τον τρόπο, αν σηκωθεί από το κρεβάτι του, δεν θα χρειαστεί να ξεκινήσετε συζήτηση σχετικά με το γιατί σηκώθηκε και μπορείτε χωρίς καμία κουβέντα να τον ξαναβάλετε για ύπνο.

• Την πρώτη φορά που σηκώνεται, υπενθυμίστε του ότι είναι ώρα για ύπνο, οδηγήστε το πίσω στο κρεβάτι του, δώστε του ένα φιλί και μια αγκαλιά και αφήστε το στο υπνοδωμάτιο του.
• Την δεύτερη φορά, κάντε το ίδιο, αλλά χρησιμοποιήστε μια πιο σταθερή φωνή, δώστε του ένα φιλί και κάντε του μια σύντομη αγκαλιά.
• Την τρίτη φορά και τυχόν μεταγενέστερες αυτής φορές, μην του πείτε τίποτα καθώς το οδηγείτε πίσω στο κρεβάτι του,  βάλτε το στο κρεβάτι, σκεπάστε το και βγείτε από το δωμάτιο του. Το σημείο αυτό είναι το πιο δύσκολο, διότι είναι πολύ δελεαστικό να του κάνετε μια αγκαλία… Να θυμάστε ότι μια ήπια, συνεπής προσέγγιση θα πείσει το παιδί σας ότι είστε εκεί για αυτό, αλλά χρειάζεται επιμονή για να του δώσετε να καταλάβει ότι πρέπει να κοιμάται στο δικό του κρεβάτι.

Τι άλλο μπορεί να βοηθήσει;

Θα μπορούσατε να κάνετε την «ολονύχτια παραμονή του στο δικό του κρεβάτι» μέρος ενός συστήματος ανταμοιβής που θα έχετε διαμορφώσει ειδικά για το παιδί σας, αλλά για να κάμψετε πρώτα μια καθιερωμένη ρουτίνα, θα  είναι καλύτερο, αρχικά, να χρησιμοποιήσετε έναν πίνακα επιβράβευσης με αστέρια ή αυτοκόλλητα. Με αυτόν τον τρόπο, μπορείτε να του δίνετε ένα αστέρι για τις νύχτες που ακολουθεί το πρόγραμμα και παραμένει στο κρεβάτι του και να μην επικεντρωθείτε εξ αρχής στις νύχτες που δεν το κάνει!

Πηγή: http://www.supernanny.co.uk

Διαβάστηκε στο: www.letsfamily.gr

http://supermomrocks.me/