Καθημερινοί Αγγελοι ζουν δίπλα μας…

Published Αυγούστου 5, 2015 by sofiaathanasiadou

Η απίστευτη ιστορία της Κινέζας ρακοσυλλέκτριας Lou Xiaoying η οποία κατάφερε μέσα σε 40 χρόνια να σώσει και να αναθρέψει 30 εγκαταλελειμμένα μωρά!

Στην Κίνα, η βρεφοκτονία και η βρεφική εγκατάλειψη είναι σε τρομερή έξαρση λόγω των σκληρών πολιτικών μέτρων που επιτρέπουν μόνο ένα παιδί σε κάθε οικογένεια που ζει σε πόλη. Έτσι οι Κινέζοι ωθούμενοι από τη φτώχεια και την τεράστια πολιτική πίεση αναγκάζονται να προβούν σε εγκατάλειψη μωρών εφόσον είναι τα δεύτερα της οικογένειας ή ακόμα και σε βρεφοκτονίες αν το πρώτο τους παιδί είναι κορίτσι. Νομίζουν ότι ένα αγόρι θα ανταποκριθεί καλύτερα στις οικονομικές ανάγκες της οικογένειας.

Η Ζωή, στα σκουπίδια

Τρομακτικά περιστατικά νεογέννητων μωρών πεταμένων σε κάδους σκουπιδιών, είναι καθημερινό φαινόμενο. Πρόσφατα στα φώτα της δημοσιότητας ήρθε περιστατικό μικρού κοριτσιού το οποίο έφερε μαχαιριά στο λαιμό. (Ευτυχώς, στο μωρό παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες και τώρα βρίσκεται σε άριστη υγεία και στο δρόμο για την υιοθεσία).

Ποιος όμως γονιός έχων σώας τα φρένας μπορεί να προβεί σε τέτοιο έγκλημα; Δύσκολο να απαντηθεί. Γεγονός όμως είναι ότι το ανάλγητο κράτος προβαίνει ακόμα και σε υποχρεωτικές εκτρώσεις, όπως στην περίπτωση νεαρής Κινέζας που την υπέβαλαν σε έκτρωση μια και δεν είχε να πληρώσει το πρόστιμο (ναι, πρόστιμο για την ανθρώπινη ζωή) και ύστερα της έβαλαν για τιμωρία στο κρεβάτι της σακούλα με το εκτρωμένο έμβρυο. Παγώνει ο νους και μόνο στη σκέψη, γιαυτό και δεν θα αναρτήσουμε τις σχετικές φωτογραφίες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο και σε κάνουν να νοιώθεις οργή και ντροπή που ανήκεις στο ανθρώπινο γένος.

Και πως μπορεί κανείς να αντισταθεί σε τόσο μεγάλες δυνάμεις;

Στον αντίποδα όλων αυτών, η υπέροχη 88χρονη πια, ρακοσυλλέκτρια Lou Xiaoying η οποία, παρέα με τον άντρα της κατάφεραν να σώσουν και να αναθρέψουν 30 μωρά χωρίς να τους πεθάνει κανένα! Πάμπτωχοι από χρήματα, πάμπλουτοι από αγάπη και ευδαιμονία!

Θέλοντας να τους προσφέρουν πραγματικά ό,τι καλύτερο μπορούσαν, φρόντισαν για την τροφή τους, το ρουχισμό τους, την ανατροφή τους αλλά και το πνεύμα τους, μεγαλώνοντας οι ίδιοι 4 από αυτά και δίνοντας τα υπόλοιπα σε άκληρους φίλους και συγγενείς ώστε να πάνε σχολείο και να ζήσουν όσο γίνεται καλύτερα.

«πήγαινα πάντα αιφνιδιαστικά στα σπίτια των παιδιών να ελέγξω πως περνάνε και πάντα φρόντιζα τις Κυριακές να είναι μαζί μου για να βγαίνουμε βόλτα στα δάση και τη φύση, ώστε να νοιώθουν την φροντίδα, την αγάπη και την προστασία που χρειάζονταν».

Η ιστορία της Λου ξεκίνησε το 1972 στους δρόμους της πόλης Jinhua όταν είχε βγει, κατά την καθημερινή συνήθειά της, να ψάξει για χρήσιμα αντικείμενα από τα σκουπίδια από τους κάδους. Εκεί μέσα, βρήκε πεταμένο ένα μικρό κοριτσάκι. Ο κίνδυνος αν την ανακάλυπταν θα ήταν μεγάλος, λέει η ίδια σε συνέντευξή της, στην κινέζικη εφημερίδα Yanzhao Metro Daily:

«Δεν το σκέφθηκα ούτε στιγμή. Θα είχε πεθάνει αν δεν την είχαμε πάρει να τη φροντίσουμε. Τότε ακριβώς κατάλαβα ότι αγαπάω τα παιδιά και θα ήθελα να τους προσφέρω ό,τι καλύτερο μπορούσα! Το να τη βλέπουμε να μεγαλώνει ήταν για μας μοναδικό! Όλα αυτά τα παιδιά χρειάζονται αγάπη και φροντίδα.

Είναι μοναδικά κι αξιαγάπητα ανθρώπινα όντα. Δεν το χωράει ο νους μου πως είναι δυνατόν κάποιοι να τα παρατάνε στα σκουπίδια… Η κόρη μου αυτή, είναι σήμερα 40 χρόνων κι έχει δικό της παιδί πια!»

Η καταπληκτική αυτή γιαγιά νοσηλεύεται σήμερα σε νοσοκομείο λόγω νεφρικής ανεπάρκειας, όπου την φροντίζουν και την περιβάλλουν όλα της τα παιδιά και αναπολεί:

«τον πιο μικρό μου γιο, τον Ζανγκ Γκιλιν που

ο Ζανγκ Γκιλίν

είναι σήμερα μόλις 7 χρονών, τον βρήκα πεταμένο σε έναν κάδο σκουπιδιών. Ήμουν τότε 82 χρονών. Πάρα πολύ μεγάλη για να αναθρέψω ένα ακόμη παιδί.

Όμως δεν μπορούσα με τίποτε να τον αφήσω στο έλεος του Θεού. Τον κοίταζα και μου χαμογελούσε. Ήταν τόσο γλυκός! Ηταν αδύνατο να μην τον φροντίσω!

Τον πήρα λοιπόν στο σπίτι μας στην εξοχή (σ.σ. μια παράγκα που μπάζει από παντού, μέσα σε ένα δάσος) και τον φρόντισα και τον περιέθαλψα. Του έδωσα το όνομα Ζανγκ Γκιλιν που σημαίνει Σπάνιοςκαι Πολύτιμος!

Με βοήθησαν και τα μεγαλύτερα παιδιά μου στην ανατροφή του. τώρα πια είναι ένας απόλυτα υγιής και χαρούμενος νεαρός!

Ξέρω πως οι μέρες μου ίσως δεν είναι πολλές. Θα ήθελα όμως πριν φύγω να τον δω κι αυτόν να πηγαίνει στο σχολείο.»

Η Λου εκτός των υπολοίπων 30 παιδιών της έχει και μία βιολογική κόρη η οποία έχει εμπνευσθεί από τη μητέρα της και έχει αφιερώσει τη ζωή της στην αναζήτηση και την υποστήριξη εγκαταλελειμμένων παιδιών. Η ιστορία τους έχει ευαισθητοποιήσει ολόκληρη την Κίνα των χιλιάδων εγκαταλελειμμένων παιδιών, και το έργο της έχει βρει παντού επώνυμους και ανώνυμους μιμητές.

Η Λου έχει αποκτήσει δίκαια το προσωνύμιο «Επίγειος Άγγελος» και αποτελεί τη ζωντανή απόδειξη ότι δεν χρειάζεται να έχεις τίποτα απολύτως για να δώσεις αγάπη και φροντίδα. Κι ακόμα μεγαλύτερη απόδειξη ότι ο καθένας μας, από όποια θέση κι αν βρίσκεται μπορεί να γίνει διάβολος ή άγγελος. Δική μας επιλογή.

Αννυ Λιγνού για το e-fungus.gr

φωτογραφίες από το διαδίκτυο.

Πηγή:www.e-fungus.gr

http://supermomrocks.me/

Έφηβος και φιλία

• 

Ο έφηβος, με τις ταυτίσεις που κάνει, προσπαθεί να αντικαταστήσει τα γονεϊκά πρότυπα, με πρότυπα που είναι εξιδανικευμένες πατρικές ή μητρικές φιγούρες φιλίας.

Συχνά, ταυτίζεται με πρόσωπα ηρώων, ηθοποιών ή προσώπων από μυθιστορήματα – δευτερεύουσες ταυτίσεις.

Χαρακτηριστική ταύτιση αυτής της περιόδου είναι η ταύτιση του εφήβου με έναν από τους όμοιούς του συνομηλίκους, που έχει τα ίδια ή παρόμοια προβλήματα μ’ αυτόν, τις ίδιες ανησυχίες, τους ίδιους ενθουσιασμούς, αμφιβολίες και αντιδράσεις. Έτσι δημιουργείται η φιλία ανάμεσα στους εφήβους που παίζει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της νεανικής κρίσης.

Η φιλία σαν μείγμα ψυχών εμφανίζεται για πρώτη φορά στην εφηβική ηλικία. Η παιδική φιλία δεν είναι στην πραγματικότητα φιλία με την κυριολεκτική έννοια αλλά μια συντροφικότητα που στηρίζεται κυρίως στο παιχνίδι.

Οι εφηβικές φιλίες είναι ζεστές, αποκλειστικές, γεμάτες θύελλες, τσακωμούς και χωρισμούς, συγνώμη και συμφιλιώσεις.

Η προδοσία ενός φίλου είναι οδυνηρή εμπειρία για τον έφηβο και αποτελεί πλήγμα στο αίσθημα της προσωπικής του αξίας.

Η φιλία στην εφηβεία είναι άλλο ένα Εγώ, ένα εξιδανικευμένο Εγώ, που προσφέρει μια ενθαρρυντική εικόνα του εαυτού.

Στη βάση της νεανικής φιλίας υπάρχει ναρκισσισμός, αφού η σχέση με το φίλο είναι σχέση καθρέφτη. Αυτός ο ναρκισσισμός δεν είναι αρνητικός, γιατί δεν αποκλείει τις εξάρσεις γενναιοδωρίας και αφιλοκέρδειας και αυξάνει την εμπιστοσύνη του εφήβου στον εαυτό του, ενισχύει το Εγώ και διευκολύνει τη συνοχή και την ενότητα της προσωπικότητας η οποία ψάχνει να βρει τον εαυτό της μέσα από τον άλλο.

Συχνά η εφηβική φιλία είναι μια μοναξιά για δύο, γιατί εμποδίζει την ενσωμάτωση στην ομάδα. Αυτό μπορεί να ενοχλήσει τους γονείς που επεμβαίνουν για να σταματήσουν τη συγκεκριμένη σχέση ιδιαίτερα αν ο φίλος του παιδιού τους δεν τους αρέσει. Αυτό είναι λάθος των γονέων γιατί σ’ αυτή την ηλικία η φιλία δεν αντέχει το χωρισμό. Έτσι κι αλλιώς οι φιλίες αυτής της ηλικίας διαλύονται σιγά σιγά, από τη στιγμή που ο ένας από τους δύο φίλους αρχίσει να στρέφεται προς το άλλο φύλο ή φύγει από το ίδιο σχολείο ή από τον τόπο που ζει.

Αυτή η αντίφαση ανάμεσα στα έντονα συναισθήματα και στον ευμετάβλητο χαρακτήρα τους, αντανακλά την ασταθή προσωπικότητα του εφήβου. Στο βαθμό που ο έφηβος προβάλλει πάνω στο φίλο του το εξιδανικευμένο Εγώ του, ο χωρισμός και η διάλυση της φιλίας, όσο δραματικός κι αν είναι, βρίσκει γρήγορα γιατρειά. Ο φίλος θα αντικατασταθεί σύντομα από έναν άλλο φίλο.

Από τη στιγμή που ο έφηβος παύει να ταυτίζεται με τον άλλο, για να ταυτιστεί μόνο με τον εαυτό του, οι φιλίες του γίνονται σταθερότερες γιατί αγαπά πια το φίλο του έτσι όπως είναι και γι’ αυτό που είναι.

Η φιλία βρίσκεται πολύ κοντά στον έρωτα και εξαιτίας αυτής της λανθάνουσας ομοφυλοφιλίας που υπάρχει στη βάση της, περιέχει ορισμένους κινδύνους. Όμως, η φάση αυτή είναι μεταβατική και αν ακόμα συμβεί οι έφηβοι φίλοι να επιδίδονται σε απαγορευμένες πράξεις, πρόκειται για στιγμιαίες ή προσωρινές παρεκκλίσεις που δεν πρέπει να δραματοποιούνται. Μια αδέξια και κακή παρέμβαση από τους γονείς ή από τρίτους, μπορεί όχι μόνο να ενισχύσει τη ενοχή αλλά και να κάνει τον έφηβο να επιμείνει σ’ αυτή τη συμπεριφορά από αντίδραση.

Παναγιώτα Δ. Κυπραίου, Ψυχοθεραπεύτρια – Συντονίστρια Σχολών Γονέων,www.psychotherapeia.net.gr

Είναι το Facebook καταστρεπτικό για τις ανθρώπινες σχέσεις;

Posted by positivus under ψυχολογία | 

Είναι το Facebook καταστρεπτικό για τις ανθρώπινες σχέσεις; Αυτό ισχυρίζεται κορυφαία κοινωνιολόγος στις ΗΠΑ, ενώνοντας τη φωνή της με πλειάδα ειδικών που λένε ότι τα sites κοινωνικής δικτύωσης δεν συνδέουν τους ανθρώπους – αντιθέτως, τους απομονώνουν από την πραγματικότητα προκαλώντας κάτι σαν σύγχρονη τρέλα στον ψυχισμό τους.

Οι φρενήρεις ρυθμοί με τους οποίους επικοινωνούμε online μέσω του Τwitter, του Facebook και των γραπτών μηνυμάτων «οδηγούν σε μία ψυχοπαθολογική συμπεριφορά» , γράφει στο νέο της βιβλίο «Alone Together: Why We Expect More from Technology and Less from Each Other» η Sherry Turkle, καθηγήτρια στο ΜΙΤ, η οποία πρωτοστατεί στην επίθεση κατά των νέων μορφών επικοινωνίας.

Την περασμένη εβδομάδα εμφανίστηκε στο δημοφιλές τηλεοπτικό σόου του κωμικού Στίβεν Κόλμπερτ, όπου είπε ότι έχει πάει σε κηδείες όπου οι πενθούντες συγγενείς ελέγχουν κάθε δύο λεπτά το iΡhone τους.

Η θέση της δρος Turkle είναι απλή: η τεχνολογία απειλεί να κυριαρχήσει επί της ζωής μας και να μας απομονώσει από την επαφή με τους άλλους ανθρώπους. Δημιουργώντας μας την ψευδαίσθηση ότι μας επιτρέπει να επικοινωνούμε καλύτερα, μας κάνει να ζούμε σε μία κυβερνο-πραγματικότητα πολύ κατώτερη, και συχνά πιο σκληρή, από τον πραγματικό κόσμο.

Κλασικό παράδειγμα θεωρείται η περίπτωση της άτυχης Σιμόν Μπακ. Είχε 1.048 «φίλους» στο Facebook, όταν όμως ανακοίνωσε ότι θα αυτοκτονήσει δεν βρέθηκε κανένας να την αποτρέψει, και ούτε ένας δεν προσπάθησε να τη σώσει, κάτι που δεν θα μπορούσε να συμβεί τόσο εύκολα στην πραγματική ζωή. Η επίθεση εναντίον των μέσων κοινωνικής δικτύωσης έχει γίνει μόδα στις ΗΠΑ.

Ένα άλλο μπεστ σέλερ, του Nicholas Carr’, που κυκλοφόρησε πρόσφατα με τον τίτλο «Στα ρηχά: Να τι κάνει το Ιnternet στο μυαλό μας», υποστηρίζει ότι το βασικό ανθρώπινο ένστικτο για αναζήτηση νέων πληροφοριών και κοινωνική δικτύωση μας έχει εθίσει στο «εύκολο αλλά ρηχό» ηλεκτρονικό ταχυδρομείο.

Πολλοί υπάλληλοι γραφείου ελέγχουν τα e-mail τους ως και 30 φορές την ώρα. «Έχουμε γίνει σαν τα ποντίκια σε εργαστήριο υψηλής τεχνολογίας, σαν πειραματόζωα που πατάμε άσκοπα μοχλούς με την ελπίδα ότι θα κερδίσουμε κάποια ψίχουλα κοινωνικής ή διανοητικής τροφής. Αυτό που κάνει ακόμη πιο ακαταμάχητα τα ψηφιακά μηνύματα είναι η αβεβαιότητα. Υπάρχει πάντα η πιθανότητα ότι κάποιο σημαντικό e-mail περιμένει να το ανοίξουμε, παρ΄ ότι ξέρουμε πως τα περισσότερα μηνύματα που έρχονται online είναι ασήμαντα» γράφει ο Nicholas Carr’.

Βήμα

https://sciencearchives.wordpress.com/

Αντιμετωπίστε την ντροπαλότητα

Posted by positivus under ψυχολογία | 

Το να είσαι ντροπαλός σημαίνει να νιώθεις σχεδόν πάντα άσχημα με τον εαυτό σου, να άγχεσαι διότι φοβάσαι ότι ο άλλος θα σε κρίνει αρνητικά, να νιώθεις άβολα και να είσαι συνεσταλμένος στις διαπροσωπικές σου σχέσεις.

Η σκέψη και μόνο ότι πρόκειται να βρεθείς κάπου όπου υπάρχει πολύς κόσμος σού προκαλεί πανικό. Ο φόβος που νιώθεις και σε εμποδίζει να μιλήσεις μήπως και εκτεθείς, η πιθανότητα να καταστείς αντικείμενο εμπαιγμό κάνουν το σώμα σου να τρέμει· η καρδιά σου είναι έτοιμη να… εκραγεί, κοκκινίζεις, φοβάσαι ότι θα λιποθυμήσεις.

Είναι σαν να είσαι διαρκώς εκτεθειμένος στο βλέμμα ενός «άλλου», στα μάτια ενός βασανιστικού κριτή. Εκείνος έτοιμος να σε κοροϊδέψει, να αποκαλύψει σε όλους την κρυμμένη αδυναμία σου, το ποιος πραγματικά είσαι. Τον εαυτό σου δεν τον εκτιμάς πολύ και εκεί έγκειται κυρίως το πρόβλημα.

Ο φόβος της απόρριψης

Χαμηλή αυτοεκτίμηση είναι η λέξη- κλειδί για την κατανόηση της ψυχοσύνθεσης των ντροπαλών ανθρώπων. Το πώς βλέπεις τον εαυτό σου αντανακλάται στο πώς νομίζεις ότι οι άλλοι σε βλέπουν και θα σου φερθούν. Περιμένεις τα χειρότερα, την κοροϊδία, την αποδοκιμασία, την απόρριψη. Είναι μια προβολή στον έξω κόσμο, της εικόνας που έχεις εσύ για τον εαυτό σου. Είναι και ένας τρόπος άλλωστε να διατηρείς την πίστη σου ότι δεν αξίζεις.

Ο φόβος της απόρριψης, ένα βαθύτερο αίσθημα ματαίωσης και μια πηγαία ανάγκη αποδοχής από τους άλλους συνήθως ριζώνουν σε βιώματα γονεϊκής αποδοκιμασίας τα οποία τρέφουν με τη σειρά τους μια χρόνια τάση αυτομομφής στον άνθρωπο που χάνει σταδιακά την εμπιστοσύνη στον εαυτό του και αποσύρεται από τον… έξω κόσμο.

Φαύλος κύκλος

Ουσιαστικά οι ντροπαλοί άνθρωποι επιτείνουν τους φόβους τους μέσα από τις προσδοκίες τους για την έκβαση των γεγονότων. Καθημερινές αρνητικές σκέψεις (π.χ. «θα με κοροϊδέψουν, δενθα τα καταφέρω») επιτείνουν το αίσθημα ντροπής και το κοινωνικό άγχος και οδηγούν στην αποφυγή των πηγών που το προκαλούν. Οι άνθρωποι αυτοί παγιδεύονται σε έναν φαύλο κύκλο, όπου σταδιακά αποθαρρύνονται, παθητικά αποσύρονται, χάνουν όλο και περισσότερο την εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και νιώθουν όλο και πιο αποξενωμένοι από τον έξω κόσμο.

Πρόσφατη έρευνα στο επιστημονικό περιοδικό Βehaviour Research and Τherapy δείχνει ότι ένας στους πέντε ντροπαλούς ανθρώπους πάσχει από κοινωνική φοβία, μια αγχώδη διαταραχή η οποία χαρακτηρίζεται από έντονο άγχος του ευπαθούς ατόμου κατά τη συμμετοχή σε κοινωνικές δραστηριότητες και συνδέεται και με την κατάθλιψη.

Τεχνικές αυτοβοήθειας

Η ντροπή δεν είναι συνιστά πάθηση. Είναι η «έντασή» της που θα καθορίσει κατά πόσον το άτομο μπορεί ή όχι να λειτουργήσει φυσιολογικά στην καθημερινότητά του. Τις περισσότερες φορές μπορεί. Ορισμένες τεχνικές αυτοβοήθειας που μπορούν να συμβάλουν στην καταπολέμηση της ντροπής είναι:

* Η αποδοχή της ευαισθησίας σας

* Η έκθεση στις καταστάσεις που σας προκαλούν άγχος και όχι η αποφυγή τους

* Η προσπάθεια να γίνετε πιο διεκδικητικός στη ζωή σας

* Η θετική προετοιμασία πριν από μια δυνητικά «απειλητική» κατάσταση, η προσδοκία ότι θα τα καταφέρετε

* Η επιβράβευση του εαυτού σας για κάθε μικρή προσπάθεια

* Η «ερμηνεία» των κοινωνικών καταστάσεων με τη λογική Κι ας μην ξεχνάμε ότι η ηρεμία και η ασφάλεια δεν είναι ψυχικές «ικανότητες» δεδομένες, δεν είναι αυτονόητες, αλλά και «προϊόντα» του ίδιου μας του εαυτού.

Μυρσίνη Κωστοπούλου, ψυχολόγος

Πηγή

https://sciencearchives.wordpress.com/

«Ας αφήσουμε επιτέλους τα παιδιά μας, να είναι παιδιά!»

Γράφει ο Στέλιος Παπαβέντσης, παιδίατρος*

Θυμάστε καθόλου την ουσία της παιδικότητας;
Τί είναι αυτό που κάνει ένα παιδί παιδί;
Παιδική ηλικία είναι η θύμηση ενός απλωμένου...
κόσμου, τότε που υπήρχαν στιγμές γεμάτες, χωρίς χθες και αύριο, τότε που χανόταν ο χρόνος.

Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο νου όταν προσπαθώ να θυμηθώ την παιδική ηλικία είναι παιχνίδι χωρίς κανόνες, χωρίς ρολόι, χωρίς εμφανή στόχο και σκοπό, μια μέρα που δεν ξέρεις που θα σε βγάλει, που έχει την γοητεία να κατευθύνεται όπου θέλεις εσύ κάθε στιγμή, βουτηγμένη στον θαυμαστό, αθώο, εγωκεντρικό χωρόχρονο της παιδικότητας.

Το roaming, η ελεύθερη, άσκοπη περιπλάνηση, χωρίς επιβαλλόμενη εξωτερική κατεύθυνση από τους μεγάλους, είναι η ουσία της παιδικότητας, το ζωτικό παιχνίδι των παιδιών κι αυτό που συστηματικά στερούμε από τα παιδιά μας σήμερα.
Μικρά και μεγάλα παιδιά έχουν ανάγκη να πλάθουν εκ νέου τον κόσμο, να τον ανασυνθέτουν με τα υλικά της ψυχής τους, να πειραματίζονται ελεύθερα και να χάνονται μέσα στις δικές τους πρωτοβουλίες και θέλω. Η περιπλάνηση μπορεί να είναι και κινητική, και νοητική. Να αφεθούν σε ένα ασφαλή χώρο, υπό την μακρινή επίβλεψη του γονιού, που πρέπει να επιβλέπει με τις ελάχιστες δυνατές παρεμβάσεις και μόνο για λόγους ασφάλειας του παιδιού, να παρακολουθεί σαν σκιά από μακριά, και να συμμετέχει μόνο εάν το παιδί το ζητά.

Πνίγουμε τα μικρά και μεγαλύτερα παιδιά από την συστηματική επιβολή του στενόμυαλου, «πρακτικού», «εξωτερικού» κόσμου των ενηλίκων. Κόβουμε συστηματικά την φαντασία τους, την ελεύθερή τους έκφραση. Βλέπω γονείς σε παιδικές χαρές να τρέχουν νήπια όποτε θέλουν εκείνοι από την κούνια στην τραμπάλα και στην τσουλήθρα. Με μια καταιγίδα προσταγών και καταναγκαστικών ερωτήσεων. «Κάνε αυτό, κάνε εκείνο, μην κάνεις το άλλο», «θέλεις να κάνεις τσουλήθρα;» «Γιατί δεν θέλεις να κάνεις τσουλήθρα;» «Κοίτα τα άλλα παιδιά κάνουν, εσύ γιατί δεν θέλεις;» και πολλά άλλα.

Βλέπω μεγαλύτερα παιδιά σχολικής ηλικίας να κυκλοφορούν απονευρωμένα, να έχουν χάσει την παιδικότητα, πολυάσχολοι "γιάπηδες" όλη μέρα στα πρέπει του σχολείου, κατόπιν σε εκείνα του σπιτιού, σε αναρίθμητες οργανωμένες δραστηριότητες που τα στέλνουν οι γονείς τους με αναρίθμητους δασκάλους όλων των ειδών που τους μαθαίνουν τα πάντα, για να ξέρουν τα πάντα, και στο τέλος τίποτα. Γιατί τίποτα δεν μπορεί να μάθει ένα παιδί χωρίς τη δική του αυτενέργεια. Πιο πολυάσχολα και από τους μπαμπάδες τους, διακτινίζονται κάθε μέρα σε φροντιστήρια, πισίνες, τένις, ωδεία, φροντιστήρια, διαβάζουν το βράδυ για την επόμενη μέρα.

Το μαρτύριο δεν τελειώνει τις καθημερινές, που έτσι και αλλιώς τα περισσότερα παιδιά δεν βρίσκουν ούτε μια ώρα ελεύθερου, «άσκοπου» παιχνιδιού. Το Σαββατοκύριακο θέλουμε πάλι να επιβάλλουμε τους κανόνες μας. Τα τρέχουμε και σε άλλες δραστηριότητες, και όταν παίζουμε μαζί τους επιβάλλουμε πάλι τους δικούς μας κανόνες, θα παίξουμε επιτραπέζιο με τους κανόνες των ενηλίκων, μέχρις ότου, όταν λογικά δείξουν ότι βαριούνται, θα τα παρκάρουμε στην τηλεόραση και θα φύγουμε. Μετά απορούμε γιατί τα παιδιά κολλάνε στο ίντερνετ και στα ηλεκτρονικά παιχνίδια: μήπως γιατί πρόκειται για ελάχιστες ευκαιρίες να ζήσουν λίγο άσκοπα, να κάνουν μια τουλάχιστον νοητική περιπλάνηση;

Πρόσφατα ήμουν σε ένα παιδικό πάρτι με τα παιδιά. Μπουχτισμένα όλη την εβδομάδα να υπακούουν σε κανόνες, έκαναν σαν τρελά για λίγη ώρα μέσα σε ένα χώρο 5 επί 5 σε παιδότοπο. Δεν κράτησε για πολύ, πολύ σύντομα ανέλαβε ένας κλόουν να «οργανώσει» τον χρόνο τους. Άρχισε πάλι μια καταιγίδα εντολών, «καθίστε εδώ», «χέρια ψηλά», «χειροκροτήστε», «έλα εσύ εδώ, φύγε εσύ» και πολλά άλλα. Ένα- ένα έρχονταν στους γονείς τους με έκφραση βαρεμάρας και έλεγαν ότι ήθελαν να φύγουν. Κάποια διαμαρτύρονταν που τους έλεγαν συνέχεια τι να κάνουν. Και όταν τελείωνε ο κλόουν έρχονταν οι κοπέλες του παιδότοπου να τα ρωτάνε «θέλεις να παίξουμε κουνιστές καρέκλες;» «θέλεις να ζωγραφίσουμε;» «τίποτα δεν θέλεις, γιατί;».

Έτσι οι πολυάσχολοι όλη την εβδομάδα "γιάπηδες" έχουν για το ΣΚ οργανωμένα πάρτι με ασφυκτικά οριοθετημένες οδηγίες και εντολές για χέρια ψηλά και χαμηλά, για επιβαλλόμενα χειροκροτήματα λες κι είναι στο κοινό ενός ριάλιτι σόου, κάνε αυτό, κάνε εκείνο, κάνε το άλλο, Χάιλ Χίτλερ. Και μετά απορούμε που δεν έχουμε κουλτούρα ενεργού πολίτη ως μεγάλοι και βρίσκουμε καταφύγιο σε άκρα.

Το τέλος της αθωότητας, ο αργός, καθημερινός θάνατος της παιδικότητας, η πολτοποίηση της ελευθερίας, ο εξοστρακισμός της ανεμελιάς από την ψυχή των παιδιών.

Έστω και λίγες φορές την εβδομάδα, αντισταθείτε στην καταναγκαστική σας επιθυμία να επιβάλλετε πλήρως την ατζέντα στο παιδί σας. Κάντε ένα βήμα πίσω, αφήστε το να δράσει, ακολουθήστε το χωρίς παρεμβάσεις. Αφήστε του χώρο και χρόνο να απλώσει το παιδί πάνω ελεύθερα την ψυχή του και να τη μεγαλώσει. Θυμηθείτε... τί ήταν για εσάς η παιδική ηλικία; Είμαι σίγουρος ότι ήταν ένα απόγευμα καλοκαιριού στην γειτονιά χωρίς αρχή μέση και τέλος, να είστε ελεύθεροι να παρατηρείτε τα σύννεφα για όση ώρα επιθυμείτε και να έρθουν τα χρώματα του βραδιού απλά και όμορφα πριν το καταλάβετε.

*επιστημονικός συνεργάτης του 4yourfamily.gr
hamomilaki.blogspot.gr

http://www.ipaideia.gr/

Tο παιδί σας είναι το πιο όμορφο στον πλανήτη. Δεν χρειάζεται όμως, να το λέτε παντού!

Published Αυγούστου 4, 2015 by sofiaathanasiadou

«Είναι αστέρι στα μαθηματικά. Μάλλον πρέπει να την πάω να τη δουν στη Mensa», λέει η μητέρα ενός 4χρονου κοριτσιού σε μία άλλη μαμά, ενώ παρακολουθούν τα παιδιά τους στο προνήπιο. «Εσένα, πως πάει η κόρη σου; Έμαθε να διαβάζει; Η δική μου ήδη διαβάζει ολόκληρες προτάσεις».

Όπου κι αν κοιτάξουμε, θα δούμε γονείς που υπερηφανεύονται για τα παιδιά τους. Από το Facebook που κατακλύζεται από βίντεο με «τα πρώτα του βήματα» και «το νικητήριο γκολ του Γιωργάκη… μας τον ζήτησαν και από τη Liverpool» μέχρι τις συζητήσεις της παιδικής χαράς, όπου η γειτόνισσα σπεύδει να σας ενημερώσει ότι η 3χρονη Ελένη μπορεί και γράφει το όνομά της.

Ας το παραδεχθούμε: Οι περισσότεροι γονείς αρέσκονται να συγκρίνουν τα παιδιά τους και να βγαίνουν πάντα πρώτοι, λες και είναι διαγωνισμός. «Α, εμάς ο Γιώργος κοιμόταν πάντα όλη τη νύχτα, δεν είχαμε ποτέ πρόβλημα» ή «Κρίσεις οργής; Απορώ γιατί γκρινιάζουν όλοι έτσι. Εμάς ο Ιάσωνας δεν είχε τέτοια».

Το πρόβλημα με τέτοιου τύπου δηλώσεις, με αυτό τον ξεδιάντροπο κομπασμό, δεν είναι μόνο ότι δεν συμβαδίζουν με το ιδανικό πρότυπο κοινωνικής συμπεριφοράς, με τη μετριοφροσύνη και το σεβασμό που πρέπει να δείχνουμε προς τους άλλους. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι αντικατοπτρίζει μία γονεϊκή συμπεριφορά, έναν τρόπο ανατροφής των παιδιών, που είναι επικίνδυνος, όπως εξηγεί η ψυχολόγος Annette Lareau μιλώντας στο WebMD.

«Οι περισσότεροι γονείς της μεσαίας τάξης θεωρούν ότι και το παιδί είναι project, κάτι που πρέπει να διαχειριστείς, να οργανώσεις και να προγραμματίσεις και τελικά να αξιολογηθείς σε αυτό», εξηγεί και συμπληρώνει: «Κατά κάποιο τρόπο λοιπόν, μία παιδική δραστηριότητα τείνει να είναι πιο έντονη για τη μητέρα παρά για το παιδί. Και η ανταγωνιστική φύση των δραστηριοτήτων βρίσκεται στο επίκεντρο όλης της διαδικασίας».

Η σημερινή γενιά γονέων είναι ίσως η πιο καλά προετοιμασμένη. Ποτέ άλλοτε στην ιστορία η πλειονότητα των γονιών δεν είχε τόσο υψηλή εκπαίδευση, τόσο πολλές εμπειρίες, τόσο πολλά ερεθίσματα και επαφές με άλλες χώρες, κουλτούρες και πολιτισμούς. Αυτοί οι ίδιοι ενήλικες όμως, όταν γίνονται γονείς ακολουθούν τον ίδιο ζήλο και την ίδια ανταγωνιστικότητα που δείχνουν στον ακαδημαϊκό ή στον εργασιακό στίβο.

Όλοι οι γονείς καυχιώνται, ως ένα βαθμό. Κι αυτό είναι φυσιολογικό, να είναι δηλαδή κανείς υπερήφανος για τα παιδιά του και να μιλάει στους άλλους γι’ αυτά. Αλλά όταν η υπερηφάνεια φτάνει στο πλαίσιο της υπερβολής –όταν δηλαδή ένας γονιός δε μιλάει παρά μόνο για το πόσο καλύτερο από τα άλλα είναι το παιδί του …σε όλα– παύει να είναι φυσιολογική και μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα στις σχέσεις μεταξύ των ενηλίκων, αλλά και στη σχέση των γονιών με το παιδί.

Επικεντρωθείτε στο παιδί και όχι στο επίτευγμα

Για αυτόν ακριβώς το λόγο, ο ψυχίατρος Άλβιν Ρόζενφελντ, συγγραφέας του «The Over-Scheduled Child: Avoiding the Hyper-Parenting Trap», υποστηρίζει ότι είναι σημαντικό οι γονείς να επικεντρώνονται στο ίδιο το παιδί και όχι στα επιτεύγματά του. «Πολλοί επικεντρώνονται στα επιτεύγματα του παιδιού και δεν προσπαθούν να γνωρίσουν το ίδιο το παιδί», αναφέρει και συμπληρώνει: «Το πρόβλημα ξεκινά όταν τα παιδιά αξιολογούνται μόνο βάσει των επιτευγμάτων τους, όταν προσπαθούν να ζουν βάσει των δικών σας ονείρων και όχι για αυτό που πραγματικά είναι».

Και όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τέτοιους προκλητικούς γονείς; Πως άραγε πρέπει να αντιδράσουμε στη μαμά που μας λέει ότι το δικό της μωρό περπάτησε 7 μηνών; «Το μόνο που πρέπει να πείτε είναι «Α, τι ωραία, μπράβο» και τίποτα άλλο», απαντά η Lareau, εξηγώντας ότι έτσι αποφεύγετε την εκνευριστική αλλά και επικίνδυνη σύγκριση – την οποία, κακά τα ψέματα, η άλλη μαμά επιδιώκει. «Να έχετε πάντα στο νου τη μεγάλη εικόνα. Όλοι ξέρουν ότι κάποια στιγμή τα παιδιά θα μάθουν να περπατάνε, να μιλάνε και να διαβάζουν. Λίγο πριν …λίγο μετά, δεν έχει σημασία».

Μερικές συμβουλές:

• 1.Ακολουθείστε τη συμπεριφορά που θέλετε και τα παιδιά σας να υιοθετήσουν. «Εάν σας βλέπουν ή σας ακούν να κομπάζετε, τότε αυτή τη συμπεριφορά θα μιμηθούν», εξηγεί ο Άλβιν Ρόζενφελντ.
• 2.Να θυμάστε τα βασικά της κοινωνικής συμπεριφοράς. Μην κομπάζετε και να θυμάστε ότι κάθε οικογένεια μπορεί να αντιμετωπίζει τα δικά της προβλήματα και να τραβά το δικό της «Γολγοθά». Μπορεί να καυχιέστε σε έναν γονέα για τις μαθησιακές επιδόσεις του παιδιού σας, ενώ εκείνος ανατρέφει παιδί με μαθησιακές δυσκολίες.
• 3.Επικεντρωθείτε στα παιδιά. Δείτε τα ως προσωπικότητες και όχι σαν σκορ. «Σπανίως ακούμε την απλή φράση: «Είναι τόσο καλό παιδί», σημειώνει ο Ρόζενφελντ.
• 4.Απαγορεύστε σε παππούδες, γιαγιάδες, θείους, θείες και λοιπούς φίλους και συγγενείς να υπερηφανεύονται για τα κατορθώματα του παιδιού. Θα πρέπει κι εκείνοι να ξέρουν –όπως ξέρετε κι εσείς – ότι το παιδί σας είναι το πιο έξυπνο, γενναίο και όμορφο παιδί στον πλανήτη. Δεν χρειάζεται όμως, να το λένε παντού!

Πηγή: letsfamily.gr
Διαβάστηκε στο: babyradio.gr
http://supermomrocks.me/

Φοβίες στα παιδιά

Ιουλιέτα Λαούρη, Παιδοψυχίατρος
                                  

Ο Φώτης, τα φαντάσματα και το χρυσό σπαθί
"Κάθε βράδυ η ίδια ιστορία. Μόλις αρχίσει να νυχτώνει, ο Φώτης γίνεται ανήσυχος, ρωτά πότε θα πρέπει να κοιμηθεί, πότε θα μπει στο κρεβάτι. Πρέπει να ξαπλώσω μαζί του μέχρι να κοιμηθεί, κι όταν φύγω τότε σκεπάζεται μέχρι ψηλά πάνω, ιδρώνει, συχνά κλαίει στο κρεβάτι. Το ξέρω, φοβάται. Όμως τι; Και δεν είναι μόνο αυτό. Δεν ανεβαίνει τις σκάλες μόνος του, δεν μένει λεπτό σ' ένα δωμάτιο μόνος. Κι αυτός ο διάδρομος, πως τον τρομάζει!" Είναι τα πρώτα λόγια της μητέρας του εξάχρονου Φώτη. Είναι ένα αγόρι, που με κοιτά χαμογελώντας. Τα μαύρα του μάτια προδίδουν εξυπνάδα και περιέργεια. Μιλά για το σχολείο και τους φίλους του, δείχνοντας ότι τ' αγαπά, ότι του αρέσουν. Το πρόσωπο του και η συμπεριφορά του αλλάζουν όταν μου μιλά για τους βραδινούς του φόβους. Βλέπεις τότε ότι τα καθαρά του μάτια σκοτεινιάζουν, ότι η φωνή του δεν είναι σίγουρη και ζωντανή, κι ότι στριφογυρίζει στην καρέκλα του.

Σε κάποια συνάντηση μας, μου μιλά γι' "αυτά". Αυτά, είναι οι φόβοι του. Φαντάσματα, ντυμένα με μακριά πράσινα και μαύρα ρούχα, τις περισσότερες φορές χωρίς πρόσωπα, να κατεβαίνουν τη σκάλα σαν αυτός ανεβαίνει, να περπατούν στο διάδρομο βγαίνοντας από το ερμάρι, να μπαίνουν από το παράθυρο στο δωμάτιο του. Κι αυτός να παγώνει και να μη μπορεί να κάνει τίποτα, νιώθοντας τόσο μικρός. Κι όμως, σε κάποιο μας παιγνίδι, ο Φώτης βρίσκει τη λύση: "Ξέρεις", μου λέει, και τα μάτια του λάμπουν και πάλι, "ξέρω τι θα κάνω. Νομίζεις ότι ο αδελφός μου και οι γονείς μου θα γελούσαν, αν το βράδυ στο κρεβάτι έπαιρνα μαζί μου το χρυσό μου σπαθί, που πήρα δώρο τα Χριστούγεννα; Τότε δεν θάμουν μόνος με τα φαντάσματα, και θάνιωθα δυνατός".

Ο Φώτης, χάρη στη ζωντάνια του, στο χρυσό σπαθί και την κατανόηση των γονιών του, που δε γέλασαν, σε μερικές βδομάδες δε φοβόταν πια τα φαντάσματα. Χαρούμενος λέει: "Φαίνεται με φοβήθηκαν και δεν έρχονται πια". Και το χρυσό σπαθί είναι και πάλι ανάμεσα στ' άλλα του παιγνίδια.

Ποιές είναι οι μορφές των φόβων στα παιδιά;
Στη νηπιακή ηλικία οι φόβοι είναι στενά συνδεδεμένοι με τη σχέση του παιδιού και της μητέρας και την εξάρτηση του απ' αυτή. Το παιδί αρχίζει να κάνει τα πρώτα βήματα "ανεξαρτησίας". Αρχίζει να λέει "εγώ" και να κατανοεί τον εαυτό σαν ξέχωρο άτομο. Είναι "κάποιος". Όμως ταλαντεύεται μεταξύ αυτής της νέας ανεξαρτησίας και της επιστροφής στη μητέρα. Κάνει θαρραλέα βήματα μακριά από τη μητέρα, λέγοντας "είμαι κάποιος", αρκεί όμως κάποια κίνηση της μητέρας ή η εμφάνιση κάποιου άλλου για να τρέξει και πάλι στην αγκαλιά της. Κάποιο τυχαίο γεγονός είναι δυνατό σ' αυτή τη φάση να τρομάξει το παιδί και να δημιουργήσει κάποιο φόβο σαν αντίδραση. Πολλοί γονείς γνωρίζουν το κλάμα στην πόρτα του νηπιαγωγείου, ή και τα προβλήματα ύπνου, "δεν πάω μόνος", ή τα κλάματα κατά τη διάρκεια της νύκτας και τις νυχτερινές επισκέψεις στο κρεβάτι των γονιών.

Στην προσχολική ηλικία, αλλά και σχολική, εμφανίζονται φόβοι για διάφορα αντικείμενα ή καταστάσεις. Π.χ. σκύλους, γιατρούς, σκοτάδι. Εδώ είναι βασικό να ξεχωρίσουμε μεταξύ του φόβου, γιατί κάτι συνέβη πραγματικά, δηλαδή το παιδί είχε κάποια άσχημη εμπειρία με το αντικείμενο/κατάσταση και του "εικονικού" φόβου, αν το παιδί μεταφέρει κάποια εσωτερική σύγκρουση του πάνω σε ένα αντικείμενο ή μια κατάσταση, στην προσπάθεια του να γίνει κύριος του προβλήματος. Σ' αυτή την ηλικία είναι δυνατό το βράδυ μια με δυο ώρες, αφού τα παιδιά κοιμηθούν και μετά, να φωνάξουν τρομαγμένα. Είναι ανάστατα, κλαίνε, έχουν τα μάτια ανοιχτά χωρίς όμως νάναι εντελώς ξύπνια. Ηρεμούν γρήγορα και ξανακοιμούνται. Τα επεισόδια αυτά είναι δυνατό να επαναληφθούν δυο και τρεις φορές το βράδυ. Τα παιδιά δεν θυμούνται το επόμενο πρωινό, τι συνέβη το βράδυ.

Μια άλλη συχνή μορφή φόβου σ' αυτή την περίοδο, είναι και η άρνηση των παιδιών να πάνε σχολείο. Υπάρχουν τρεις διαφορετικές μορφές.
1. Η σχολική φοβία, που είναι ο φόβος του αποχωρισμού.
2. Ο φόβος για το σχολείο, που' χει να κάνει με μαθησιακά και κοινωνικά προβλήματα στο χώρο του σχολείου.
3. Το σκασιαρχείο, συνδεδεμένο τόσο με μαθησιακά προβλήματα, αλλά και με αντικοινωνική συμπεριφορά.

Προς το τέλος της δημοτικής ηλικίας και στην εφηβεία είναι δυνατό να εμφανιστούν φόβοι που είναι στενά συνδεδεμένοι με τη ψυχοσεξουαλική ανάπτυξη των παιδιών. Εκδηλώνονται με φόβους για το σκοτάδι, κλέφτες, φόβο θανάτου. Αυτοί οι φόβοι είναι δυνατό να οδηγήσουν συχνά σε αναγκαστικές πράξεις, όπως συνεχή τακτοποίηση πραγμάτων και τελετουργίες.

Ποιοι είναι οι λόγοι των παιδικών φόβων και πως αντιμετωπίζονται;
* Οι παιδικοί φόβοι μπορούν να εξελιχτούν ξαφνικά, από το "τίποτα".
* Συχνά, όμως, εμφανίζονται σε παιδιά ευαίσθητα, παιδιά που αντιδρούν σε καινούργιες καταστάσεις. Δηλαδή, ένας βασικός παράγοντας στη δημιουργία τους ή μη είναι το ταμπεραμέντο του παιδιού.
* Περιβαλλοντικές αλλαγές, όπως κάποια αρρώστια, θάνατος, χωρισμός, επηρεάζουν το παιδί.
* Η αναπτυξιακή ηλικία του παιδιού, παίζει σημαντικό ρόλο, στη δημιουργία φόβων. Υπάρχουν λιγότερο και περισσότερο ευαίσθητες περίοδοι.
* Προεμπειρίες του παιδιού είναι δυνατό να επηρεάσουν θετικά, έτσι ώστε κάποιος φόβος να ξεπεραστεί γρήγορα, ή αρνητικά και νάχουμε κάποια χρόνια κατάσταση.
* Οι οικογενειακές σχέσεις, το πώς η οικογένεια αντιμετωπίζει προβλήματα, πώς δρα σαν μοντέλο για το φόβο, παίζει όχι μόνο σημαντικό ρόλο αιτιολογικά, αλλά θεραπευτικά και προγνωστικά.

Πώς πρέπει να αντιμετωπίσουμε το παιδί που φοβάται
* Οι φόβοι της προσχολικής ηλικίας εξαφανίζονται τόσο εύκολα όσο και όταν εμφανίζονται.
* Τα παιδιά ζητούν κατανόηση, μη γελάσετε με τους φόβους ή τις αντιδράσεις τους.
* Σε μερικές περιπτώσεις είναι καλά να ρωτήσουμε κάποιον ειδικό. Συνήθως μια καλή καθοδήγηση των γονιών ή μια συνομιλία με το παιδί αρκεί.

http://www.paidiatros.com/