Το Εσωτερικό Μας Κενό Δεν Γεμίζει Με Αντικείμενα...

Οι εξωτερικές δράσεις και η αναζήτηση της απόλαυσης, κ.λ.π., είναι ασπιρίνες, για να ξεχνούν οι άνθρωποι, το κενό και τα προβλήματά τους, και να αποφεύγουν να δουν τι συμβαίνει μέσα τους...

Τα προβλήματα όμως, θα παραμένουν άλυτα, όσο κανείς, αποφεύγει να τα αντιμετωπίσει, ή αναζητά επιφανειακές λύσεις.

Οι άνθρωποι σήμερα, αποφεύγουν να δουν, αυτό που συμβαίνει μέσα τους, και για να ξεχνιούνται, το ρίχνουν στο φαΐ, στο σεξ, στη διασκέδαση, στα σπορ, στην πολιτική, στις εκδρομές, στα χόμπι, στο ντύσιμο, στο κυνήγι του χρήματος... Στο να ασχολούνται με τους άλλους, στην τηλεόραση, το ιντερνέτ, τα θεάματα, το ποτό, τα ναρκωτικά, οποιαδήποτε περίεργη απόλαυση, και ότι μπορεί, να βάλει ο νους του ανθρώπου...

Είναι δυνατόν όμως, να λυθούν τα προβλήματα, που έχουν συσσωρευτεί στο νου και την καρδιά του, αποφεύγοντας να τα δει και να τα αντιμετωπίσει;

Ή είναι δυνατόν, να βρει κανείς ικανοποίηση και ευτυχία, να γεμίσει το κενό του, καταφεύγοντας, σε πράγματα έξω από αυτόν, σε υλικά αντικείμενα; 

Εξ άλλου, τα αντικείμενα και οι απολαύσεις τους, όπως και οι ίδιες αισθήσεις, υπόκεινται σε πολλούς περιορισμούς. 

Πράγματα φθαρτά και υποκείμενα σε περιορισμούς, είναι αδύνατο να μας φέρουν, μόνιμη ευτυχία, εσωτερική πληρότητα, ειρήνη κ.λ.π. 

Είναι γεγονός, ότι δεν μπορούμε να έχουμε, πάντα αυτό που θέλουμε, και έτσι νιώθουμε δυστυχισμένοι. 

Αλλά είναι γεγονός ότι, και όταν αποκτούμε αυτό που θέλουμε, πάλι δυστυχούμε, γιατί ανακαλύπτουμε, ότι το συγκεκριμένο πράγμα που φανταζόμασταν, ότι θα μας έκανε πλήρεις και ευτυχισμένους, δεν το πραγματοποίησε...

Κανένα αντικείμενο, καμία εξωτερική κατάσταση, δεν εμπεριέχει ευτυχία και πληρότητα... Είναι μόνο η φαντασία του νου,που προβάλει, σε όλα τα εξωτερικά πράγματα και καταστάσεις, ιδιότητες που δεν έχουν. 

Η πλειοψηφία των ανθρώπων, ποτέ δεν έψαξε, τα πράγματα λίγο βαθύτερα, να δει δηλαδή... κατά πόσο όλα αυτά που έμαθε, από τους γονείς, το σχολείο, την κοινωνία κ.λ.π., σχετικά με τον εαυτό του, και τον κόσμο είναι πράγματι έτσι. 

Η άγνοια όμως, είναι ο χειρότερος σύντροφος, του ανθρώπου...

Η λανθασμένη κατανόηση των πραγμάτων, μας οδηγεί σε λανθασμένες δράσεις, και πόνο.

Μπορεί προσωρινά, όλες αυτές, οι εξωτερικές δράσεις που κάνει, να του φέρουν μία ψευδαισθησιακή ευχαρίστηση, και να ξεχνάει κανείς, τις ουσιαστικές του ανάγκες. 

Γρήγορα όμως, αυτές οι εσωτερικές άλυτες καταστάσεις, θα ξανάρθουν στην επιφάνεια, και θα αναζητούν τη λύση τους. 

Η αδιαφορία, να κοιτάξει κανείς αυτά, και να δώσει λύσεις, απλά παρατείνει και αυξάνει, τον πόνο και το αδιέξοδο...

Όσο αναβάλει κανείς, τη μελέτη του εαυτού του και το ταξίδι, προς την αληθινή του φύση... η διαφυγή από τα προβλήματα, και τον πόνο αυτής της ζωής, είναι αδύνατη. 

Αυτό μπορείς να το διαπιστώσεις, κοιτώντας γύρω σου, πως ζούνε οι άνθρωποι, και τι τους συμβαίνει... 

Άμα ανοίξεις την τηλεόραση, ή διαβάσεις εφημερίδα, είναι εύκολο να δεις, τον ανθρώπινο πόνο, σε όλο του το μεγαλείο... Αυτό συμβαίνει σε συναισθηματικό, νοητικό και σωματικό επίπεδο... Πολύς ή λίγος πόνος, απλά διακόπτεται, από μικρά διαλείμματα, απόλαυσης και αδράνειας.

Παρά ταύτα, αυτό που συνεχίζει να κάνει, η πλειοψηφία των ανθρώπων, είναι να ψάχνει να βρει ευτυχία και πληρότητα, στις απολαύσεις και γενικότερα, στα εξωτερικά πράγματα.

Και αυτό μας οδηγεί, με μαθηματική ακρίβεια, στην αυτοκαταστροφή μας, ως ανθρωπότητα, και μάλιστα με βήματα γοργά, αφού πια, έχουμε την τεχνολογία να προκαλούμε, μαζικές καταστροφές και θάνατο...

Πηγή: elmisattva-gnosis.blogspot.gr
Από: http://www.awakengr.com

http://pestomoukiauto.blogspot.gr

Η Κατάθλιψη μετά τις διακοπές

 (Post Vacation Depression Syndrome)

Της Δρ Τέσσας Χριστοδούλου, Κλινικής Ψυχολόγου-Νευροψυχολόγου, PhD

Η οικονομική κρίση τα τελευταία χρόνια στην χώρα μας έχει περιορίσει σημαντικά τις καλοκαιρινές διακοπές τόσο σε διάρκεια όσο και σε επιλογή προορισμών. Μην ξεχνάμε ότι δεν είναι λίγοι όσοι τελικά δεν μπόρεσαν καν να ξεφύγουν από την καθημερινή ρουτίνα. Παρόλα αυτά όμως, το καλοκαίρι σχετίζεται πάντα με χαλαρή διάθεση και διασκέδαση ακόμα κι αν κάποιος δεν απομακρυνθεί πολύ.

Όταν οι καλοκαιρινές διακοπές πλησιάζουν προς το τέλος δεν είναι σπάνιο το άτομο να έρθει αντιμέτωπο με τις υποχρεώσεις που είχε αναβάλει, με αποτέλεσμα να αισθάνεται ένα συναίσθημα δυσφορίας. Η Κατάθλιψη μετά τις διακοπές χαρακτηρίζεται ως σύνδρομο, παραπέμποντας σε συμπτώματα και όχι σε διαγνωστική κατηγορία.

Αποτελεί μία ιδιαίτερη μορφή στρες που εκδηλώνεται ύστερα από περιόδους που το άτομο απομακρύνεται για κάποιο διάστημα από την εργασία του, κυρίως για ξεκούραση. Η επιστροφή στις απαιτήσεις της καθημερινότητας είναι πιθανόν να δημιουργήσουν ανησυχία, άγχος ακόμα και θλίψη. Είναι πιθανότερο να εκδηλωθεί με διαταραχές της διάθεσης, του ύπνου, της όρεξης, με δυσφορία, ανησυχία, ζαλάδες, άγχος, έλλειψη προσαρμοστικότητας και συγκέντρωσης, ατονία, αδυναμία, αίσθημα κενού και ευερεθιστότητα. Επίσης μπορεί να εκδηλωθεί με έλλειψη ενεργητικότητας στην οργάνωση του χρόνου και των εκκρεμοτήτων με συνέπεια την απογοήτευση ή τον εγκλωβισμό σε έναν Φαύλο Κύκλο ματαίωσης. Συχνότερα εμφανίζονται σε άτομα που μένουν σε μεγάλες πόλεις ή εργάζονται σε πολύ έντονους ρυθμούς.

Το αποτέλεσμα είναι να επηρεάζεται η λειτουργικότητα του ατόμου, οι σχέσεις του  σε επαγγελματικό ή/και σε προσωπικό επίπεδο. Αν και η προσωπικότητα παίζει πολύ σημαντικό ρόλο υπάρχουν και κάποιοι παράγοντες που ίσως αυξάνουν ή δρουν επιβαρυντικά στην εμφάνιση του συνδρόμου. Μέσα σε αυτούς περιλαμβάνονται η μεγάλης διάρκειας διακοπές, ή περίοδοι που αν και το άτομο δεν εργάζεται, ενδέχεται να μην ξεκουράζεται επαρκώς σωματικά ή ψυχικά. Επίσης είναι πιθανό οι διακοπές να αποτελέσουν μία αφορμή για απόδραση από την εργασία όταν συνυπάρχουν δυσαρέσκεια, ανεπαρκή κίνητρα ή έλλειψη προσαρμογής από πριν.

Τι μπορούμε όμως να κάνουμε για να αντιμετωπίσουμε ανάλογα συμπτώματα που μπορεί να κάνουν την εμφάνισή τους μετά τις καλοκαιρινές διακοπές; Είναι πολύ σημαντικό να ανατρέξουμε στις στιγμές στην διάρκειά τους για να διαπιστώσουμε τι είναι αυτό που ενδεχομένως δεν έχουμε ή δεν κάνουμε στην καθημερινότητά μας. Πολλές φορές λόγω και του φόρτου εργασίας, των ευθυνών ή της ρουτίνας δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας συνήθειες ή απλά ευχάριστα πράγματα που θα μας αποφορτίσουν, κάτι που συμβαίνει στις διακοπές. Μπορούμε να τα εντοπίσουμε, να τα καταγράψουμε και να τα εντάξουμε στο χειμερινό μας πρόγραμμα.

Αν επιστρέφοντας από τις διακοπές βρεθούμε μπροστά σε πολλές υποχρεώσεις, αντί να αγχωθούμε είναι καλύτερο να τις ιεραρχήσουμε ξεκινώντας κλιμακωτά από τις πιο εύκολες ή πραγματοποιήσιμες ώστε να υπάρχει ένα αίσθημα ικανοποίησης.

Μοιραστείτε τις σκέψεις και τα συναισθήματά σας με το άμεσο περιβάλλον σας ή προσπαθήστε να αποστασιοποιηθείτε σκεπτόμενοι τι θα συμβουλεύατε έναν φίλο σας να κάνει σε ανάλογη περίπτωση.

Το μυστικό είναι να μη περνάμε μεγάλες περιόδους έντασης χωρίς διαλείμματα αποφόρτισης. Καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, φροντίστε να έχετε σύντομες διακοπές και διαφυλάξτε την υγεία και την διάθεσή σας.

Αν πιστεύετε ότι τα συμπτώματά σας επιμένουν ή επιδεινώνονται συμβουλευτείτε κάποιον ειδικό.

http://emo.gr/

Το τέλος του καλοκαιριού, μια καινούργια αρχή!

 Στέβη Σαμέλη

 

Το τέλος του καλοκαιριού, πάντα μοιάζει λίγο με την αρχή ενός νέου χρόνου. Από την εποχή του σχολείου ακόμα, όταν ο Σεπτέμβρης μύριζε μπλε τετράδια και φρεσκοξυσμένα μολύβια. Τότε που όλα έμοιαζαν να αρχίζουν ξανά με τη νέα σχολική χρονιά, αφήνοντας πίσω την ανεμελιά και την ξενοιασιά των διακοπών, μαζί με ανάμεικτα συναισθήματα λύπης και ενθουσιασμού γι’ αυτό που φεύγει κι αυτό που έρχεται.

Κάπως έτσι νιώθεις ακόμα, όταν τελειώνει ο Αύγουστος. Μια διάθεση να ξεκινήσεις από την αρχή. Να αφήσεις πίσω με το καλοκαίρι που φεύγει, όλα όσα σε βάρυναν – μαζί με τα κιλά των διακοπών – και να ξεκινήσεις από την αρχή! Αποφασίζεις να αρχίσεις δίαιτα, γυμναστήριο, να κόψεις επιτέλους το κάπνισμα, να αφήσεις πίσω σου τον αδιέξοδο έρωτα που σου πήρε τα μυαλά…

Αποφασίζεις να αλλάξεις δουλειά, σπίτι, αυτοκίνητο, οτιδήποτε σε έχει κουράσει. Οτιδήποτε που θα σε έκανε να νιώσεις, πως ο χειμώνας που θα’ ρθει θα είναι ξεχωριστός και είσαι αποφασισμένος να τηρήσεις κάθε σου υπόσχεση αυτή τη φορά!

Φτιάχνεις πρόγραμμα υγιεινής διατροφής και υπόσχεσαι στον εαυτό σου να το τηρήσεις φέτος, ενώ αποφασίζεις πως αυτή τη φορά, θα κάνεις οπωσδήποτε ένα ολιγοήμερο χειμερινό ταξίδι. Όχι απαραίτητα στα χιόνια ή κάπου διαφημισμένα. Αρκεί να έχεις καλή παρέα. Αρκεί να νιώσεις πως οι επόμενοι μήνες θα’ ναι κάτι περισσότερο από την αναμονή του επόμενου καλοκαιριού και μία ακόμη χειμερία νάρκη…Ψάχνεις για ιδέες και λύσεις ανακαίνισης για τα πάντα. Όχι μόνο του έξω, αλλά και του μέσα σου. Φτιάχνεις λίστα των βιβλίων που θα διαβάσεις αυτό το χειμώνα και απορείς που ποτέ δε μπόρεσες να διαβάσεις περισσότερα από ένα, ενώ το καλοκαίρι τελειώνεις μισή βιβλιοθήκη!

Σκέφτεσαι τους φίλους που έχεις να δεις καιρό κι αναρωτιέσαι πώς γίνεται να ζεις στην ίδια πόλη και να έχουν περάσει μήνες χωρίς να τους δεις. Αποφασίζεις να τους δεις όλους αυτό το χειμώνα και γιατί όχι… ένα-δυό παρτάκια όπως παλιά, προλαβαίνεις να τα κάνεις στο μπαλκόνι ή στην ταράτσα μέχρι να κρυώσει ο καιρός.

Το πιο πιθανό άλλωστε, είναι να μην αλλάξεις δουλειά, σπίτι ή αυτοκίνητο. Άντε το πολύ-πολύ να αλλάξεις χρώμα στις κουρτίνες και στα μαξιλαράκια του καναπέ, έτσι, για να νιώσεις πως κάτι άλλαξε. Ίσως να μην καταφέρεις καν να κάνεις εκείνο το ταξίδι που σχεδιάζεις. Αν έχεις όμως καλή παρέα, ξέρεις, πως τελικά, δεν έχει σημασία το «που», αλλά το «μαζί». Κι εκείνος ο αδιέξοδος έρωτας, αν είναι πράγματι έρωτας, πως μπορείς στ’ αλήθεια να τον αφήσεις στο καλοκαίρι;

Σημασία δεν έχει πόσα βιβλία θα διαβάσεις αυτό το χειμώνα, ούτε να κόψεις το κάπνισμα επειδή απλά πρέπει. Σημασία έχει να νιώθεις στα ρουθούνια σου τη μυρωδιά των μπλε τετραδίων και των φρεσκοξυσμένων μολυβιών. Και να νιώθεις ακόμα εκείνο το γλυκό παλαντζάρισμα ανάμεσα στα συναισθήματα λύπης και ενθουσιασμού γι’ αυτό που φεύγει κι αυτό που έρχεται… Καλό φθινόπωρο!

http://enallaktikidrasi.com/

Τώρα που θα πας στην πρώτη δημοτικού…

Της Ρομίνας Ξύδα

Πότε μεγάλωσες; Ξέχασα να σε ρωτήσω, πολλές φορές δεν είχα καν το χρόνο να σε κοιτάξω. Οι δουλειές, βλέπεις. Το άγχος, ξέρεις. Η τρέλα μέσα στην οποία χανόμαστε εμείς οι μεγάλοι, μου έκλεψε τις ματιές μέσα στις μέρες που πέρασαν από πάνω σου κι από μέσα σου με ταχύτητα ιλιγγιώδη. Σήμερα το πρωί έβγαλα από εκείνο το μεγάλο συρτάρι, που ποτέ δεν σε αφήνω να ανοίξεις, τη φωτογραφία που σε δείχνει ακριβώς στους επτά μήνες κύησης: ένα κοντινό πλάνο του προσώπου σου μεγεθυμένο κι εγώ δεν ξέρω πόσες φορές. Τότε είχα πει: “πόσο άσχημο είναι!”, τώρα ανοίγω διάπλατα τα μάτια μπροστά στην ομορφιά σου.

Πότε μεγάλωσες; Πριν από λίγο έβγαλα από το συρτάρι κάτι μικρούτσικα, πανάλαφρα παπουτσάκια, τα πρώτα σου παπουτσάκια που χωρούν και τα δύο μαζί στην παλάμη του χεριού μου. Σφίχτηκε ο λαιμός μου όταν τα άγγιξα. Πως ξέχασα ότι κάποτε, αυτά τα επίδοξα πόδια μπαλαρίνας, βολεύονταν σε κάτι τόσο δα μικρό;

Πότε μεγάλωσες; Πάνε λίγα μόλις λεπτά που κράτησα στα χέρια μου τις πρώτες σου ζωγραφιές, που έκλαψα στα πρώτα σου μετέωρα βήματα, που γέλασα στο άκουσμα της πρώτης σου λέξης, που βούρκωσα κοιτάζοντάς σε να τρέχεις, να χορεύεις, να παίζεις, να κάνεις φίλες και μούτρα, να έχεις έρωτα και νεύρα.

Πότε μεγάλωσες; Ανεβαίνω την μεγάλη σκάλα του σπιτιού αγκαλιά με δύο σακούλες γεμάτες  βιβλία, τετράδια, μολύβια, ξύστρες, γόμες και ξυλομπογιές, αγκομαχάω μπροστά στην καινούρια σου καθημερινότητα, κοντοστέκομαι πίσω στις μέρες που μόνο να παίζεις έπρεπε και αναρωτιέμαι: πότε μεγάλωσες; Τρέχεις και με φιλάς. Είσαι χαρούμενη. Είσαι ευτυχισμένη ακριβώς επειδή μεγάλωσες, επειδή θα πας στην πρώτη δημοτικού. Χώνεις χέρια και μουσούδι μέσα στις σακούλες, ξεφυλλίζεις με τα μικρά σου δαχτυλάκια τα καινούρια σου βιβλία, μυρίζεις _ όπως ακριβώς έκανα κι εγώ _ τις ζελατίνες, γελάς δυνατά και φωνάζεις ακόμη δυνατότερα: “μα πότε επιτέλους θα ανοίξουν τα σχολεία; Θέλω να πάω αύριο!”

Πότε μεγάλωσες; Με πιάνει ζαλάδα μπροστά στο χρόνο που τρέχει γύρω μου, ίλιγγος απέναντι στην αδυναμία μου να τον σταματήσω θωρακίζοντας σε στην μικρή μου πλέον αγκαλιά, τρόμος μέσα στο νέο μονοπάτι της ζωής σου που θα σε μεταμορφώσει με το έτσι θέλω σε μεγάλο παιδί.

Κι εδώ, αγάπη μου, ακριβώς στο σημείο αυτό, στην εκκίνηση του νέου σου δρόμου, σφίξε μου το χέρι και άκουσέ με: Μεγάλωσες για το σύστημα, αλλά για μένα θα παραμένεις πάντα το μωρό μου. Γι” αυτό, άκουσέ με. Δεν με νοιάζουν οι βαθμοί που θα φέρεις, ούτε και θα με νοιάξουν ποτέ. Αυτό που θέλω είναι να αγαπήσεις το διάβασμα, να λατρέψεις τις κλίσεις σου, να κάνεις το κέφι σου ζωή και την ζωή σου κέφι. Σου υπόσχομαι ότι δεν θα επέμβω ποτέ στις φιλίες σου, φτάνει στις τελευταίες να μην αισθανθείς ποτέ εκμηδενισμένη, περιφρονημένη, αδικημένη. Ούτε στους έρωτες σου θα επέμβω αρκεί να σε βλέπω να γελάς μ” αυτό το άγουρο, ανόθευτο, αληθινό χαμόγελο του τώρα. Είμαι περήφανη που είσαι πιο έξυπνη από εμένα, πιο ευαίσθητη από τον κόσμο μας, πιο μαχητική από άλλα παιδιά της ηλικίας σου, πιο επίμονη από γαϊδούρι, πιο τρυφερή από γάτα, πιο πιστή από σκύλο, πιο δυνατή από λέαινα.

Αυτός ο δρόμος είναι δικός σου και όλα θα στα επιτρέψω. Όλα, εκτός από την ανία. Μην τολμήσεις ποτέ και βαρεθείς. Όρμα στη ζωή! Μη φοβάσαι τις γρατσουνιές, μη χαμπαριάζεις από σπασίματα, μην κωλώσεις με τα ύψη, μην τρομάξεις στα βάθη. Όσο ζόρικα κι αν είναι τα πράγματα, όλα τα μπορείς, κι αυτό στο λέει η μαμά που σε ξέρει καλύτερα απ” τον καθένα. Μόνο μη βαρεθείς! Άσε το γέλιο να γουργουρίζει στο λαιμό σου απέναντι σε όσους θα σε πειράξουν, και τα δάκρια να τρέξουν απ” τα μάτια σου μπροστά σε εκείνους που θα σε συγκλονίσουν. Κλείσε πόρτες σε όσους σε ενοχλούν, άνοιξε παράθυρα σε εκείνους που σε αγαπούν, κάνε party με την μουσική τέντα, πήγαινε μία μέρα αδιάβαστη στο σχολείο, διάβασε διπλά την επομένη, ανέβα, κατέβα, τρέξε, χόρεψε, γέλα! Η ζωή σου τώρα ξεκινά και είναι μόνο δική σου…

http://www.babyads.gr/

ΜΙΑ ΜΑΝΟΥΛΑ ΣΕ ΣΧΟΛΙΚΟ ΠΑΝΙΚΟ…

PUBLISHED ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 31, 2016 BY SOFIAATHANASIADOU

Της Δέσποινας Ρούσσου

Δυο ροζ γραμμούλες σου επιβεβαιώνουν ότι ένα  μικροσκοπικό ανθρωπάκι μεγαλώνει μέσα στην κοιλίτσα σου … Λίγο μετά το έχεις αγκαλιά στο μαιευτήριο και ξαφνικά το ακούς να σε λέει «μαμά». Το κρατάς στα πρώτα του βήματα, του μαθαίνεις να κρατάει τις μπογιές, του διαβάζεις παραμύθια, το νανουρίζεις σιγοτραγουδώντας, προσπαθείς μέσα από τη φύση να του μάθεις τον κόσμο και ξαφνικά έρχεται εκείνη η στιγμή που βάζεις μια υπογραφή για να πάει παιδικό σταθμό….

Τα συναισθήματα πολλά και ανάμεικτα. Το κοιτάς που τρέχει ανέμελο στο σπίτι έτοιμο να κατακτήσει τον κόσμο, χαμογελάς καμαρώνεις και χαίρεσαι που ο σπόρος σου μεγάλωσε και βγήκε από τις φτερούγες σου.  Ή μήπως δεν χαίρεσαι;   όχι , όχι χαίρεσαι…  απλά νοσταλγείς τις στιγμές που ήταν λίγο πιο μικρό και νιώθεις ότι ο χρόνος περνάει από πάνω τους τόσο γρήγορα.  Πέρυσι έκλαιγε γιατί ήθελε αγκαλιά και τώρα σχεδόν το παρακαλάς για μια αγκαλίτσα και ζητιανεύεις για ένα φιλάκι…

«Μεγάλωσε»  μουρμουρίζεις, θα πάει και σχολείο, θα κάνει φίλους και θα  δει μια μικρογραφία της ζωής που τον περιμένει εκτός σπιτιού. Θα δει πόσο σκληρός είναι ο κόσμος… Πας να χαμογελάσεις και ξαφνικά ο πανικός σε κυριεύει. Κι αν τα παιδάκια του πουν κάτι και το πληγώσουν?  Κι αν η δασκάλα δεν το δει αυτό για να το διορθώσει; Κι αν… Κι αν…  Κι αν… Μέσα σε όλο αυτό σου περνάει από το μυαλό να το αφήσεις και φέτος σπίτι. » Και τι έγινε; Ας πάει του χρόνου», σκέπτεσαι αλλά η επόμενη σκέψη σε προσγειώνει αφού και του χρόνου το ίδιο θα νιώθεις. Άσε που όσο πιο μεγάλο είναι τόσο πιο δύσκολα προσαρμόζεται…

Σερφάρεις στο διαδίκτυο. Ευτυχώς υπάρχουν άπειρες μαμαδοσελίδες.  Ανοίγεις αρκετές και μέσα στα πρόσφατα άρθρα τους διαβάζεις για σχολεία κάθε είδους και για όλες τις τσέπες. Μαθαίνεις και για τα καλοκαιρινά σχολεία. Εκεί που βιάζεσαι να αναρωτηθείς ποιος θα έστελνε το παΐδι του σε καλοκαιρινό σχολείο ανακαλύπτεις ότι είναι κάτι σαν κατασκήνωση…   Ρουφάς το ένα άρθρο μετά το άλλο όπως ένας χωρισμένος ρουφάει τα ποτά σε ξενύχτι.   Κάπου εκεί συναντάς μαμάδες χαλαρές και κουλ, μαμάδες που μοιράζονται τις εμπειρίες τους, μαμάδες με τις ίδιες ανησυχίες που σκέφτονται σαν εσένα, μαμάδες που δεν έχουν καμία χείρα βοήθειας και που τους καλοκαιρινούς μήνες επέλεξαν ένα καλοκαιρινό σχολείο, μαμάδες που χαμογελάνε με τον πανικό σου γιατί τον έχουν περάσει και ξέρουν και μαμάδες που απλώς γελούν με τις σκέψεις σου γιατί δεν τις συμμερίζονται, δεν τις καταλαβαίνουν. Μέσα από όλο τον διαδικτυακό περίπατο διαβάζεις πολλά και αντιλαμβάνεσαι ακόμα περισσότερα…

Κλείνεις τον υπολογιστή αναστενάζεις και αναφωνείς  ΄΄Είστε κι εσείς οι μαμάδες που όταν έκλεισαν τα σχολεία πανικοβληθήκατε για το που θα αφήσετε τα παιδιά σας, είμαστε κι εμείς οι μαμάδες που έχουμε πανικοβληθεί στην ιδέα ότι θα πάνε σχολείο”. Εκεί κάπου στη μέση της μητρικής μας διαδρομής θα συναντηθούμε όλες κάποια μέρα. Είμαι σίγουρη…

Πηγή: www.babyads.gr

https://supermomrocks.me/

Μαμά, μην κλαις, θα τα λέμε στο skype

Παλιά μετανάστευαν εξαιτίας της ανέχειας. Κουβαλούσαν τις αναμνήσεις τους σαν ξόρκια για τους δράκους της ξενιτιάς κι έσερναν, εκτός από τους ταπεινούς τους μπόγους, πιότερο την υπόσχεση για επιστροφή.

Νοσταλγία για μια αγαπημένη όπως ο Γιάννης του Μοθωνιού για μια Μελαχρώ ιστορημένη από τον Παπαδιαμάντη. Μια υπόσχεση σαν αυτή με την οποία έκλεινε το «Διπλό βιβλίο» του Δημήτρη Χατζή: «Και θα τη φκιάσουμε έτσι και μια πατρίδα για μας – εκεί στην πατρίδα μας την Ελλάδα».

Τώρα φεύγουν οργισμένοι. Στις βαλίτσες κουβαλάνε τα πτυχία τους, βουβό θυμό κι ένα δακρυσμένο άι σιχτίρ για την πατρίδα που τους αποβάλλει σαν ανεπιθύμητα μπάσταρδα. Φεύγουν νέοι με μεταπτυχιακά αλλά και απελπισμένοι μεσήλικες. Οπως ο γιατρός, μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης, που πήγε στην Αγγλία αγανακτισμένος με όσα βίωνε στα ελληνικά νοσοκομεία.

Σαν την Ξένια που γύρισε δυο φορές την Ευρώπη και τώρα ζει ως περιζήτητη εργαζόμενη στη Ζυρίχη πριν ακόμη γίνει 25 χρονών. Αριστη στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, για τους Ελβετούς. Η πατρίδα της όμως της έκοβε την ανάσα με λαβή επιδέξιου στραγγαλιστή.

Αναχωρούν όχι πια για ταξίδι με φτηνό αεροπορικό εισιτήριο. Η γενιά της ξέφρενης ανεμελιάς συνετρίβη κατά την προσγείωση στην πραγματικότητα.

Φεύγουν νιώθοντας τυχεροί αν καταφέρουν και βρουν χώρα υποδοχής: μηχανικοί και επαγγελματίες από τον χώρο της υγείας, λογιστές και φοροτεχνικοί, ναυπηγοί και αρχιτέκτονες, γεωπόνοι και χημικοί, κτηνίατροι και φυσιοθεραπευτές, τεχνολόγοι πυρηνικής ιατρικής και οδοντίατροι,

λογοθεραπευτές και μαίες, μηχανικοί αυτοκινήτων και συγκολλητές, κλειδαράδες και χτίστες, ξυλουργοί και υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι και ψυκτικοί. Κάθε οικογένεια και ένας μετανάστης.

Παρηγορούν τους δικούς τους «μην κλαις, βρε μαμά, θα μιλάμε στο σκάιπ». Η θέση όμως στο κυριακάτικο τραπέζι θα είναι άδεια. Σε πέντε ηλεκτρονικά λεπτά τι να πεις; Για ποιο καημό, ποιο όνειρο και πόνο, πώς να τσουγκρίσεις το ποτήρι στη χαρά;

Θα περιμένουν όλοι το καλοκαίρι. Αν η εταιρεία δώσει άδεια. Αλλά ποιος τα σκέφτεται αυτά τώρα που στο μυαλό υπάρχει το σχέδιο -και η όποια ευκαιρία- για δραπέτευση. Γιατί το πατρώο χώμα είναι ειρκτή, κυρίως για τους αθώους. Οι άλλοι μια ζωή θα ξεφεύγουν.

Τώρα στα αεροδρόμια οι συγγενείς δεν κουνάνε πια μαντήλια κι αυτοί που φεύγουν αφήνουν σε όσους μένουν μοναχά τις ελπίδες. Πως όταν περάσουν τα χρόνια ενδέχεται να ξεθυμάνει ο θυμός, θα στραγγίσει το ξίδι, θα μείνει μόνο η γλύκα στιγμών με συγγενείς και φίλους, ομορφιές και γοητείες των αισθήσεων, θερινές τζιτζικοκραυγές ξεγνοιασιάς.

Ποιες λέξεις άραγε και ποια χρώματα θα περιγράφουν το περιεχόμενο της νοσταλγίας του μέλλοντος; Παπαδιαμαντικές «ελάτε, παιδιά, να τραγ’δήστε» ή του Χατζή «…κι ας είναι λίγο για την Ελλάδα»;

Φεύγουν οργισμένοι. Στις βαλίτσες κουβαλούν τα πτυχία τους κι έναν βουβό θυμό. Η γενιά της ξέφρενης ανεμελιάς συνετρίβη κατά την προσγείωση στην πραγματικότητα

Ο Απόστολος Λυκεσάς είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος

Η ταινία του 1ου ΕΠΑΛ ΑΡΓΟΥΣ με τίτλο “Μαμά μην κλαις θα τα λέμε στο Skype” κατέκτησε τις καρδιές των θεατών και το 1ο Βραβείο (στην κατηγορία 17-20 ετών) του Διαγωνιστικού τμήματος στη 13η Ευρωπαϊκή Συνάντηση Νεανικής Οπτικοακουστικής Δημιουργίας CameraZizanio 2013, του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας.

Η ταινία των μαθητών του τομέα Ηλεκτρονικής-Ηλεκτρολογίας και του τομέα Μηχανολογίας πραγματεύεται τη μετανάστευση των νέων Ελλήνων επιστημόνων στο εξωτερικό για ένα καλύτερο μέλλον.

“Παλιά οι Έλληνες μετανάστευαν εξαιτίας της φτώχειας, της ανέχειας.

Κουβαλούσαν τις αναμνήσεις τους σαν ξόρκια, για τους δράκους της ξενιτιάς κι έσερναν, εκτός από τους ταπεινούς τους μπόγους, πιότερο την υπόσχεση για επιστροφή.

Όλα για αυτή τη μέρα του γυρισμού…

Αν είναι αλήθεια ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται είτε ως φάρσα είτε ως τραγωδία, στην περίπτωση της Ελλάδας ισχύει σαφώς το δεύτερο.

Εγκλωβισμένη στη δίνη της κρίσης και με την ανεργία να απογειώνεται, σπρώχνει στο περιθώριο τα παιδιά της.

Παλιά στη ξενιτειά ζητούσαν δυνατά κορμιά.

Τώρα ζητούν δυνατά μυαλά. Τα Ελληνικά μυαλά..

Οι Έλληνες παίρνουν και πάλι το δρόμο της μετανάστευσης..

Η οικονομική κρίση «σκότωσε» τα όνειρα των νέων. Η λέξη ανεργία τους στοίχειωσε.

Πολλοί δεν αναγνωρίζουν πια τον τόπο που μεγάλωσαν. Αγωνία, θλίψη, και ανεργία. Έτσι πήραν τη μεγάλη απόφαση να φύγουν και να αναζητήσουν τη δική τους Ιθάκη, που θα τους επιτρέπει τουλάχιστον να ονειρεύονται….

Φεύγουν κατά χιλιάδες. Νέοι με μεταπτυχιακά, διδακτορικά, έμπειροι τεχνικοί αλλά και απελπισμένοι μεσήλικες.

Παρηγορούν τους δικούς τους «μην κλαις, βρε μαμά, θα τα λέμε στο σκάιπ»….

Για τη δημιουργία της ταινίας μας, χρησιμοποιήθηκαν:

Σκηνές από τις ταινίες:

• Αμέρικα, Αμέρικα (Ελία Καζάν)
• Golden Door (Martin Scorsese)

Τραγούδια :

• Πόλη χιόνι (Φίλιππος Πλιάτσικας)
• Τραγούδι της ξενιτιάς (ΤΡΙΦΩΝΟ, Ερωφίλη, Υφαντής Δ., Κουρουπάκης Ν.)
• Αν (Δήμητρα Γαλάνη)
• Κλεψύδρα (Ονιράμα)
• Κάνε υπομονή – Ορχηστρικό (Στ. Ξαρχάκος)
• Puzzlemusik (προσφορά για δημιουργούς της Camera Zizanio)

Σκηνές από τις τηλεοπτικές εκπομπές:

• ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ (Στέλιος Κούλογλου)
• ΕΡΕΥΝΑ (Παύλος Τσίμας)

Ευχαριστούμε όλους τους φίλους που μας βοήθησαν και μας επέτρεψαν να μπορούμε να ονειρευόμαστε.

Το σενάριο της ταινίας στηρίχτηκε στο άρθρο του Απόστολου Λυκεσά και διασκευάστηκε απο την ομάδα εργασίας.

Η επίσημη προβολή της ταινίας έγινε στις 2 Δεκεμβρίου, όπου έλαβε μέρος στο 16ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για νέους και παιδιά.

Πηγή

http://www.diaforetiko.gr/

Μια ανατομία των διακοπών

Για τη φιλοσοφία δεν υπάρχουν διακοπές. Κυριολεκτικά! Αυτό γιατί για τον φιλοσοφικό στοχασμό η δραστηριότητα που ονομάζουμε «διακοπές» είναι κάτι ουσιαστικά ξένο. Ενώ υπάρχουν αναλύσεις και θεωρίες για την εργασία, τη σημασία της κτλ., κάτι αντίστοιχο για τις διακοπές απουσιάζει.

Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι η δραστηριότητα «διακοπές» εμφανίστηκε μάλλον αργά (με τη μορφή που έχουν σήμερα διαμορφώθηκε τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα). Για παράδειγμα, στην Αμερική οι διακοπές αποτελούσαν προνόμιο της ελίτ των αρχών του 19ου αιώνα, ενώ σταδιακά η μεσοαστική τάξη (όρος που περιλαμβάνει ένα ευρύτατο φάσμα επαγγελματιών) άρχισε και αυτή να κάνει διακοπές. Στις αρχές του 20ού αιώνα η πρακτική των διακοπών επεκτάθηκε σημαντικά, ακόμα και στην εργατική τάξη. Μάλιστα, ήταν την περίοδο του Κραχ, όταν η πλειοψηφία της εργατικής τάξης κέρδισε το δικαίωμα στις διακοπές.

Με μια πρώτη ματιά, οι διακοπές φαίνεται να μην έχουν τίποτα το άξιο προσοχής, από φιλοσοφικής άποψης πάντα. Διότι, τι άλλο είναι παρά διασκέδαση, ξεκούραση, χαλάρωση και ευκαιρία για να κάνει κανείς κάτι διαφορετικό; Με άλλα λόγια, περιλαμβάνει δραστηριότητες που κάνουμε κατά τη διάρκεια του έτους - τα Σαββατοκύριακα, τις γιορτές και τις αργίες ή και κάποια απογεύματα μέσα στην εβδομάδα.

Ωστόσο, οι διακοπές δεν ταυτίζονται με τον ελεύθερο χρόνο, τη διασκέδαση ή την ψυχαγωγία. Αυτά υπήρχαν από παλιά και βρίσκουμε, για παράδειγμα, σχετικές αναφορές για τη σημασία του παιχνιδιού, της ψυχαγωγίας, ακόμα και στον Πλάτωνα. Στις διακοπές κάποιος ενδέχεται να μην κάνει απολύτως τίποτα, ενώ όλο τον υπόλοιπο καιρό να πηγαίνει θέατρο, κινηματογράφο, να συναντιέται με φίλους κτλ.

Οι διακοπές διαφέρουν από τις μέρες της αργίας σε ορισμένα σημαντικά σημεία. Κατ’ αρχάς από άποψη χρόνου. Καλύπτουν ένα πολύ μεγαλύτερο χρονικό εύρος απ’ ό,τι οι ημέρες αργίας (γιορτές, Σαββατοκύριακα κτλ.). Η χρονική αυτή διάρκεια τις διαχωρίζει από την καθημερινότητα της παραγωγικής διαδικασίας, κάτι που δεν συμβαίνει με τις μέρες αργίας. Έστω κι αν δίνονται (και δίνονταν) ως μέσο για τη βελτίωση της παραγωγικότητας, η περίοδος των διακοπών αποδεσμεύει το πρόσωπο από την παραγωγή, από την εργασία.

Αυτό έχει ως συνέπεια τη διαμόρφωση μιας νέας καθημερινότητας. Η απουσία από την εργασία από μόνη της συνιστά ανατροπή της καθημερινότητας. Επειδή όμως δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς συνήθειες (μικρές ή μεγάλες), καθώς μας παρέχουν την απαραίτητη αίσθηση σταθερότητας (ό,τι κι αν αυτή περιλαμβάνει για τον καθένα), φτιάχνουμε νέες συνήθειες. Η καθημερινότητα των διακοπών αντλεί την ελκυστικότητά της όχι τόσο επειδή κάνουμε αυτά που μας αρέσουν και είναι διαφορετικά από εκείνα των υπόλοιπων ημερών, αλλά κυρίως επειδή αυτή η καθημερινότητα έχει περιορισμένη διάρκεια, δηλαδή είναι μια συνήθεια που δεν διαρκεί τόσο ώστε να μεταβληθεί σε κάτι το κουραστικό, το βαρετό ή να προκαλέσει άλλα αρνητικά συναισθήματα.

Μέσα στην καθημερινότητα αυτή εντάσσονται και οι σχέσεις με τους άλλους. Η αλλαγή της καθημερινής ρουτίνας συνεπάγεται και μεταβολή των σχέσεων τόσο με τους οικείους όσο και με τους γνωστούς και, κατ’ επέκταση, με τους ξένους. Ο λόγος είναι ότι αλλάζει η συχνότητα επαφής, ο τρόπος, ενώ και ορισμένοι σκοποί μεταβάλλονται. Με άλλα λόγια, οι διακοπές είναι μια περίοδος όπου έχουμε μια σύντομη (σε σχέση με τον υπόλοιπο καιρό) νέα πραγματικότητα, η οποία καλύπτει ολόκληρο το φάσμα της ζωής μας, χωρίς φυσικά να μεταβάλλονται τα πάντα. Το βασικό είναι ότι έχει αλλάξει ο δικός μας τρόπος που βλέπουμε τη ζωή μας.

Επιπλέον, η περίοδος των διακοπών επιλέγεται, δεν είναι σταθερή, όπως συμβαίνει με τις γιορτές και τις αργίες. Μπορεί οι καλοκαιρινοί μήνες να προτιμώνται από την πλειοψηφία των ανθρώπων σήμερα, αλλά όπως και να ’χει, καθένας ορίζει από μόνος του το πότε θα κάνει διακοπές - έστω κι αν ορισμένες φορές δεν έχει τις επιλογές που θα ήθελε. Αυτό σημαίνει ότι, σε αντίθεση με όλες τις άλλες περιπτώσεις ανάπαυλας, οι διακοπές είναι αποκλειστικά προσωπική υπόθεση.

Βέβαια, θα πρέπει να σημειωθεί ότι, όπως συμβαίνει σε όλα, έτσι και οι αποφάσεις για τις διακοπές λαμβάνονται μέσα στο κοινωνικο-πολιτιστικό πλαίσιο, όπου ζούμε. Κατά συνέπεια η ίδια η αντίληψη περί διακοπών, όπως και οι παρεχόμενες επιλογές επηρεάζονται από τις τρέχουσες αντιλήψεις για το τι είναι και πώς θα πρέπει να ζήσει κανείς τις διακοπές.

Πέρα από αυτά, οι διακοπές είναι μια περίοδος με τη δική τους ξεχωριστή «μυθολογία». Αυτό σημαίνει ότι έχουν ένα ιδιαίτερο νοηματικό πλαίσιο και περιεχόμενο σε σχέση με κάθε άλλη δραστηριότητα, ακόμα κι αν είναι συναφής (π.χ. γιορτές, αργίες). Όσο διαφορετικός κι αν είναι ο τρόπος με τον οποίο καθένας μας κάνει διακοπές, το ευρύτερο πλαίσιο, οι έννοιες και τα συναισθήματα που προκαλούν είναι κοινά. Είναι η κοινότητα μιας ετερότητας.

Εξεταζόμενες ακόμα και στο ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο, οι διακοπές έχουν την ιδιαιτερότητά τους. Για να γίνει αυτό κατανοητό, ας ανατρέξουμε στον Georges Bataille και στη θεώρησή του της δαπάνης. Για τον γάλλο στοχαστή, οι δαπάνες χωρίζονται στις παραγωγικές και στη μη-παραγωγικές. Στις πρώτες περιλαμβάνονται οι δαπάνες που γίνονται προκειμένου να διατηρείται η ζωή και να συνεχίζει η παραγωγικότητα (εδώ περιλαμβάνεται και ο καταναλωτισμός), ενώ στις δεύτερες εντάσσονται δραστηριότητες που είναι αυτοσκοποί, όπως η πολυτέλεια, το πένθος, τα θεάματα, η τέχνη, η σεξουαλική πράξη που δεν αποσκοπεί στη διαιώνιση του είδους κτλ.

Με βάση λοιπόν αυτόν το διαχωρισμό, οι διακοπές φαίνεται να ανήκουν στη δεύτερη κατηγορίαδαπανών. Κι αυτό γιατί είναι ένας μη-παραγωγικός αυτοσκοπός (από την πλευρά, βέβαια, εκείνων που κάνουν διακοπές και όχι αυτών που εργάζονται στη βιομηχανία του τουρισμού). Η συμβολή τους στην παραγωγική διαδικασία (αν θέλουμε να ακολουθήσουμε τον Bataille) είναι έμμεση, καθώς η παραγωγή μπορεί να συνεχιστεί και χωρίς να υπάρξουν οι οποιεσδήποτε διακοπές. Ωστόσο, δεν μπορούν να ταυτιστούν με τις υπόλοιπες περιπτώσεις δαπανών, λόγω της διάρκειάς τους (πέρα από οτιδήποτε άλλο), για την οποία έγινε λόγος παραπάνω.

Πέρα από αυτά, ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζει διερεύνηση των διακοπών σε σχέση με το πρόσωπο. Με άλλα λόγια, τι σημαίνει για τον καθένα από εμάς η περίοδος των διακοπών;

Κατ’ αρχάς, υπάρχει απελευθέρωση (ελευθερίας). Οι διακοπές είναι μια περίοδος, όπου αποδεσμευόμαστε από ό,τι κάνουμε κατά τρόπο καθημερινό και επιτακτικό, όπως η δουλειά. Έτσι έχουμε περισσότερο ελεύθερο χρόνο για να κάνουμε αυτό που θέλουμε, πάντα στο πλαίσιο των υπαρχουσών δυνατοτήτων. Η απελευθέρωση αυτή είναι πηγή χαράς.

Επίσης, υπάρχει το άγχος των διακοπών. Στην περίπτωση αυτή βρισκόμαστε μπροστά στο εξής παράδοξο: από τη μια, υπάρχει η ανάγκη για διακοπές και, από την άλλη, η ανάγκη αυτή προκαλεί ορισμένες φορές άγχος σχετικά με την πορεία της δουλειάς, ότι για παράδειγμα κάτι μπορεί να πάει στραβά και να μην προλάβουμε να το διορθώσουμε. Αυτό δεν είναι κάτι το σύγχρονο, αντιθέτως ισχύει σχεδόν από τότε που άρχισαν να εφαρμόζονται οι διακοπές.

Τρίτο, οι διακοπές είναι η περίοδος των προσωπικών ψευδαισθήσεων. Όχι ότι τον υπόλοιπο χρόνο αυτές δεν υπάρχουν, αλλά η απελευθέρωση που συνεπάγεται η περίοδος των διακοπών είναι η ορμή για την προσπάθεια υλοποίησης των ψευδαισθήσεων που συνδέονται με τις διακοπές. Ψευδαισθήσεων που είναι σημαντικές γιατί συνδέονται με έναν χαλαρό και ήρεμο τρόπο ζωής. Ωστόσο, οι ψευδαισθήσεις διατηρούνται ως ψευδαισθήσεις. Αυτό μπορεί να συμβεί είτε επειδή δεν υπάρχει η δυνατότητα πραγματοποίησής τους, είτε επειδή τελικά δεν επιφέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα, π.χ. μια πολυτελής διαβίωση σε ένα νησί δεν επιφέρει την ψυχοσυναισθηματική πληρότητα που περίμενε αυτός που την κάνει ή, ενώ δεν νιώθει αυτή την πληρότητα ή γαλήνη, δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι τη νιώθει, επειδή έτσι θα πρέπει να νιώθει. Οι περιπτώσεις είναι πολλές. Αυτό όμως που έχει σημασία είναι ότι με αυτόν τον τρόπο χάνεται η βιωματική πληρότητα που συνεπάγεται η γνήσια βίωση των διακοπών.

Τέταρτο, και σημαντικότερο, στις διακοπές παραμένουμε ο εαυτός μας. Η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση είναι ότι «ξεφεύγουμε» και από τον ίδιο μας τον εαυτό, γιατί έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε πράγματα που συνήθως δεν κάνουμε (π.χ. ξέφρενα πάρτι). Στην πραγματικότητα, μπορεί όντως να κάνουμε πράγματα που δεν κάνουμε τον υπόλοιπο χρόνο, αλλά ό,τι κάνουμε εκφράζει τον εαυτό μας και μόνο αυτόν. Ακόμα κι αν αποφασίσουμε να κάνουμε πράγματα εντελώς αντίθετα από αυτά που κάνουμε τον υπόλοιπο χρόνο, η απόφαση αυτή είναι μια προσωπική απόφαση και εκφράζει την προσωπικότητά μας, η οποία έτσι αποκαλύπτει μια διαφορετική διάστασή της. Με άλλα λόγια, όσο και να προσπαθήσουμε, ποτέ δεν γινόμαστε κάποιος άλλος. Πάντα είμαστε ο εαυτός μας που κινείται σε διαφορετικό περιβάλλον, με άλλους στόχους κ.ο.κ.

Οι παραπάνω σύντομες παρατηρήσεις καθιστούν αντιληπτό ότι οι διακοπές δεν αποτελούν απλώς μια ανάπαυλα χωρίς ιδιαίτερη σημασία, αλλά είναι μια σημαντική δραστηριότητα, η οποία μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε διάφορες πτυχές του εαυτού μας, αλλά και της κοινωνίας όπου ζούμε.

Βιβλιογραφικές αναφορές:

Aron, Cindy S., Working at Play, A History of Vacations in the United States, Oxford University Press, N.Y./Oxford 1999.

Bataille, Georges, La Part Maudite, Les Éditions de Minuit, Paris 2014.

 Πηγή: indeepanalysis.gr

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com