ΤΟ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΠΑΙΔΙ ΔΕΝ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΓΟΝΙΟ

PUBLISHED ΜΑΡΤΙΟΥ 28, 2016 BY SOFIAATHANASIADOU

Γράφει η Μαρία Πατσιλίβα

Το να έχεις παιδί δεν σε κάνει απαραίτητα γονιό.

Η φυσική διαδικασία της γονιμοποίησης και της γέννας δεν σημαίνουν αυτόματα ότι ως γεννήτορας κατέχεις και γονεϊκή ταυτότητα. Η ιδιότητα του γονιού ταυτίζεται με την απόλυτη αίσθηση ευθύνης, απένατι στο νεόφερτο πλάσμα και τον εαυτό σου.

Γονιός γίνεσαι με το χρόνο που θα αφαιρέσεις από τον προσωπικό σου χρόνο και με το χρόνο που θα εφεύρεις, προκειμένου να χωρέσεις στο πρόγραμμά σου άλλη μια ζωή.

Γονιός γίνεσαι με την υπομονή που θα χρειαστείς για να πάρεις από το χεράκι έναν καινούριο άνθρωπο και να του μάθεις, με πολλές επαναλήψεις, αυτά που απαιτούνται για να εξελιχθεί σε έναν ψυχικά, σωματικά και πνευματικά υγιή ενήλικο.

Γονιός γίνεσαι με την αγάπη άνευ όρων, που σημαίνει ότι είσαι μια απέραντη και μόνιμη αγκαλιά, χωρίς εγωιστικές προσδοκίες, που αποδέχεσαι πλήρως αυτό που το παιδί σου είναι ή και δεν είναι.

Γονιός γίνεσαι με την ενδοσκόπηση που καθημερινά σε ωθεί το παιδί σου να κάνεις, που οφείλεις διαρκώς να θυμάσαι πώς ένιωθες  όταν ήσουν παιδί. Και  όταν δεν ξεχνάς πως, μέσα από τα μάτια που κοιτούσες κάποτε, συνεχίζεις να κοιτάς.

Πηγή: lifonomy.wordpress.com

http://supermomrocks.me/

Γιατί τα 'καλά παιδιά' δεν κερδίζουν στον έρωτα

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι κάνουν τα πάντα για τους άλλους. Κάνουν ό,τι πιστεύουν ότι 'επιβάλλεται' να κάνουν για τους εραστές τους.

Ωστόσο, συχνά δεν εισπράττουν εκείνο που δίνουν. *

Ο Dr Jeremy Nicholson M.S.W., αναφέρεται με ένα ενδιαφέρον άρθρο σ' αυτό ακριβώς. Κάνοντας ένα flash back θυμάται :

"Ήμουν ένας συμπαθητικός τύπος. Νομίζω ότι ήμουν το καλό παιδί. Ο τύπος που κάνει ό,τι του υπέδειξαν να κάνει (τόσο η κοινωνία όσο και οι ρομαντικές κωμωδίες). Έδωσα τα πάντα και δυστυχώς έμαθα από πρώτο χέρι ότι μια τέτοια συμπεριφορά δεν έχει τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα. Τελικά οι καλοί 'τερματίζουν' τελευταίοι".

  

Αν διαβάζετε το συγκεκριμένο άρθρο πιθανώς έχετε κάποια δική σας ανάλογη εμπειρία. Γιατί τελικά συμβαίνει κάτι τέτοιο;

Το 'δόσιμο' δεν σημαίνει απαραίτητα δέσμευση

Όταν κάνουμε ωραία πράγματα για τους άλλους, επενδύουμε σ' εκείνους και στη σχέση. Με την πάροδο του χρόνου σταδιακά αρχίζουμε να νιώθουμε ότι τους αγαπάμε και είμαστε δεσμευμένοι στη σχέση αυτή. 

Ωστόσο, δεν ισχύει απαραίτητα και το αντίστροφο. Ο δέκτης δεν αισθάνεται πάντα αγάπη. Στην πραγματικότητα, μπορεί να αισθάνονται ότι χειραγωγείται ή μπορεί απλώς να είναι γενικά αγνώμων. Εξάλλου η αγάπη δεν μπορεί να εξαγοραστεί.

Το πρόσωπο που επενδύει είναι εκείνο που αισθάνεται την αγάπη. Το άτομο που το εισπράττει όλο αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αισθάνεται το ίδιο.

Είναι χαρακτηριστική η συμπεριφορά εκείνων που μόνο απαιτούν. Οι σύντροφοί τους πασχίζουν συνήθως να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες τους κι έτσι μοιραία καταλήγουν να τους ερωτεύονται ακόμη περισσότερο και να αισθάνονται δεσμευμένοι.

Ηθικό Δίδαγμα : μην είστε "καλοί" και μην κάνετε τα πάντα για τον άλλον. Κάντε το σύντροφό σας να επενδύσει σε εσάς και στη σχέση. Να θυμάστε, όταν κάνουν οι άλλοι πράγματα για σας, τότε είναι που ερωτεύονται. 

Οι καλοί άνθρωποι επιβραβεύουν την κακή συμπεριφορά

Όλοι μας μαθαίνουμε από τις συνέπειες της συμπεριφοράς μας. Όταν κάνουμε κάτι για το οποίο επιβραβευόμαστε, έχουμε την τάση να το ξανακάνουμε. Αντίθετα, αν κάνουμε κάτι για το οποίο εισπράττουμε κριτική ή τιμωρία, έχουμε την τάση να το αποφεύγουμε. Πολύ απλά ...

Οι καλοί άνθρωποι τείνουν να αντιμετωπίζουν τις ημερομηνίες και τους συντρόφους τους με επιείκεια. ΑΚΟΜΗ κι όταν δεν το αξίζουν. Δεν έχει σημασία πώς συμπεριφέρεται ο σύντροφος, εκείνοι συνεχίζουν να φέρονται με καλοσύνη και επιείκεια, θεωρώντας πως αυτή η στάση τους κάποια στιγμή θα πρέπει να αναγνωριστεί.

Ότι θα συγκρατηθεί ο σύντροφος και θα αλλάξει τη δική του απαξιωτική ή λανθασμένη συμπεριφορά απέναντί τους. Δυστυχώς όμως δεν αντιλαμβάνονται τι 'διδάσκουν' τελικά στον σύντροφό τους. Στην ουσία, τον ανταμείβουν για την κακή συμπεριφορά.

Οι όχι-τόσο-καλοί άνθρωποι θέτουν πιο ξεκάθαρα όρια, είναι μάλλον πιο δίκαιοι στην 'ανταμοιβή' των συντρόφων. Επίσης, τους αγνοούν όταν είναι αγενείς ή απαξιωτικοί απέναντί τους. Έτσι 'διδάσκουν' τι ανέχονται και τι όχι. Αυτό επιτρέπει να γνωρίζουν τι αναμένεται από εκείνους.

Τελικά καλοί άνθρωποι 'ποδοπατούνται'. Με το να είναι καλοί συνχώς ενθαρρύνουν πραγματικά τους άλλους να τους μεταχειρίζονται άσχημα, επιβραβεύουν εκείνους που τις κακομεταχειρίζονται. Αν αντίθετα ήταν επιλεκτικοί στην απόδοση 'ανταμοιβής' θα τύχαιναν καλύτερης μεταχείρισης σε αντάλλαγμα. Θα κέρδιζαν επίσης τον σεβασμό των άλλων.

Οι καλοί άνθρωποι είναι μονίμως διαθέσιμοι

Όλοι έχουμε κάποιες τεχνικές και κάποιους κανόνες που βοηθούν στη λήψη αποφάσεων. Ένας από αυτούς είναι ο κανόνας της σπανιότητας. Γενικά, πιστεύουμε πως ό,τι είναι σπάνιο ή απαιτεί κόπο, είναι και πολύτιμο. Το εύκολο ή κοινότυπο είναι μάλλον και φτηνό.

Αν και αυτό δεν είναι πάντα αλήθεια, δυστυχώς συν τω χρόνω, γίνεται πεποίθηση, ασυνείδητη παραδοχή ... ακόμη και για τους ανθρώπους.

Δυστυχώς οι καλοί άνθρωποι δεν σπανίζουν. Είναι πάντα πρόθυμοι, πάντα έτοιμη να εγκαταλείπουν τη ζωή για χάρη του συντρόφου τους. Εξσφαλίζουν χρόνο για τον άλλον, τον λατρεύουν, συναινούν, και προσπαθούν να είστε όσο το δυνατό πιο βολικοί και συγκαταβατικοί.

Η ελπίδα τους είναι ότι με αυτή η συμπεριφορά θα αποσπάσουν ευγνωμοσύνη και σεβασμό. Θέτοντας τον εαυτό τους στη διάθεση του συντρόφου, ελπίζουν ότι ο έρωτας θα γίνει ευκολότερη υπόθεση. Αντ' αυτού, όμως καταλήγουν να θεωρούνται δεδομένοι, κάθε άλλο παρά 'σπάνιοι'. Έτσι συνολικά θεωρούνται άτομα χαμηλής αξίας ή άνευ αξίας.

Το 'κακό' αγόρι ή η 'ντίβα', αντίθετα, είναι πάντα "δύσκολοι". Ποτέ δεν είναι διαθέσιμα, συνήθως ακυρώνουν τα σχεέδια, και πετυχαίνουν οι σύντροφοί τους να κάνουν εκείνα που οι ίδιοι επιθυμούν ακόμη και με τον τρόπο που επιθυμούν.

Δεν κάνουν τίποτα, παραμέλούν και  ταλαιπωρούν τους συντρόφους τους, οι οποίοι όμως τους βρίσκουν ποθητούς, ελκυστικούς.

Παρ' όλα αυτά, τα κακά αγόρια και οι ντίβες σπανίζουν. Η σπανιότητα αυτή τους κάνει πολύτιμους και δυσεύρετους. Η μη διαθεσιμότητα, η ακύρωση σχεδίων ή ραντεβού δίνει την αίσθηση της αυτοπεποίθησης, τους κάνει σημαντικούς.

Βάζοντας του άλλους στη διαδικασία να διεκδικήσουν χρόνο μαζί τους, δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι ο χρόνος τους είναι πολύτιμος. Το να είναι εξαιρετικά "ακριβοθώρητοι" και μονίμως μη διαθέσιμοι, κάνει τους άλλους να εκτιμήσουν ως πολύτιμο τον χρόνο που κανονικά είναι δεδομένος. Έτσι κάπως δημιουργείτα η ψευδαίσθηση της έλλειψης.

Άρα καλό θα ήταν μάλλον να μην είμαστε διαθέσιμοι συνεχώς, πρόθυμοι να ικανοποιήσουμε τις επιθυμίες του άλλου. Έτσι θα γινόμασταν ίσως πιο 'πολύτιμοι'. 

Συνοψίζοντας, ο διαφορετικός τρόπος αντίληψης συντελεί συχνά ώστε οι οι νικητές να μοιάζουν χαμένοι και οι χαμένοι μοιάζουν νικητές.

Και τι σημαίνει αυτό; Ότι πρέπει να είναι κάποιος 'κακό παιδί' ή ντίβα για να βρει τον έρωτα και την αγάπη; Όχι. Σημαίνει όμως ότι θα πρέπει να είναι επιλεκτικός ως προς το πού και πώς διαθέτει τον χρόνο του, την προσοχή του και την καλή συμπεριφορά.

Αυτό σημαίνει ότι δε μπορεί να είναι πάντα πρόθυμος, διαθέσιμος και καλός. Για μια σχέση που θα βασίζεται στην αγάπη και τον σεβασμό θα πρέπει να γνωρίζουν τους κανόνες του παιχνιδιού ... και να τους τηρούν.

Άρα, μπορούμε να "μάθουμε" από τα 'κακά παιδιά' και τις ντίβες, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα είναι κακό να τους μιμηθούμε πλήρως, αλλά να επιδιώκουμε οι σύντροφοί να επενδύουν σε μας όπως επενδύουμε εμείς σ' εκείνους. Να ισορροπούμε ανάμεσα στην ανταμοιβή και την αδιαφορία ανάλογα με τη συμπεριφρά τους.

Επίσης, να διεκδικήσουμε 'χώρο' στη δική τους ζωή και όχι να περιστρέφομαστε αποκλειστικά γύρω από εκείνους, κεδρίζοντας τον σεβασμό και το ενδιαφέρον τους. 

*(Στη γλώσσα μας, η λαϊκή σοφία αναφέρεται με πολύ χαρακτηριστική διατύπωση στο "ποιες" έχουν τις τύχες τις καλές...).

Πηγή : psychologytoday.com

Απόδοση στα Ελληνικά : Λία Μαλλίδου

Thessaloniki Arts and Culture, http://www.thessalonikiartsandculture.gr

Τα συνηθισμένα λάθη των γονιών.

Ημερομηνία δημοσίευσης άρθρου: Ιανουαρίου 5, 2016 Συγγραφέας: KidsGo Κατηγορία: Ψυχολογία

του Νικήτα Καυκιού, Ψυχολόγος, www.psyche.gr

Οι περισσότεροι γονείς αγνοούν τις ιδιαιτερότητες της παιδικής ψυχής και κάτω από την πίεση του άγχους που τραυματίζει την καθημερινότητά τους συμπεριφέρονται με τρόπους που δεν βοηθούν την ομαλή, ψυχολογική ανάπτυξη του παιδιού.

Πάρ’ το μέσα δεν αντέχω άλλο.
Το παιδί δεν έχει τη δυνατότητα να μπει στη θέση σου, να νοιώσει τα αισθήματά σου και να σε καταλάβει. Περιμένει από εσένα να ικανοποιήσεις τις δικές του ανάγκες. Αν είσαι κουρασμένος, εξαντλημένος ή νευριασμένος το παιδί δεν μπορεί να σε βοηθήσει. Προσπάθησε να οργανώσεις με τέτοιο τρόπο τις δουλειές σου ώστε να έχεις το χρόνο και τη διάθεση να παίξεις μαζί του. Αφιέρωσέ του ποιοτικό χρόνο. Δείχνε του αγάπη, άγγιζέ το, παίξε μαζί του. Αν δεν κουραστείς βοηθώντας το να παίξει δημιουργικά θα εκνευριστείς από την φασαρία και την αταξία του. Η αδιαφορία όπως και η υπερπροστασία των μεγάλων ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για τις αταξίες και την επιθετική συμπεριφορά των παιδιών.

Δε με νοιάζει τι κάνουν τα άλλα παιδάκια εσύ θα είσαι στην αγκαλίτσα μου.
Άστο να ζήσει, να είναι ο εαυτός του, να πειραματιστεί. Όταν βγάλεις το παιδί βόλτα σε ένα χώρο για παιχνίδι επέτρεψέ του να κινηθεί ελεύθερα και να αυτενεργήσει. Αν δεν κινδυνέψει δεν θα μάθει. Εξήγησε στο παιδί ότι είναι καλό να απομακρύνεται από κοντά σου και ότι είναι αναπόφευκτο να πέφτει ή να χτυπά ή να συγκρούεται με τα άλλα παιδάκια. Πρόσεχε το από απόσταση και μην επεμβαίνεις συνέχεια για να το προστατεύεις από τους επικείμενους κινδύνους. Το παιδί που αναγκαστικά κάθεται ήσυχα δεν ωφελείται και δεν ωριμάζει. Παρότρυνέ το να ασχολείται όσο περισσότερο γίνεται με δημιουργικές δραστηριότητες.

Δεν πειράζει ας’ το να το χαλάσει.
Το παιδί χρειάζεται σταθερά όρια. Όπως του βάζεις όρια για να διαφυλάξεις τη σωματική του ακεραιότητα, το παιδί χρειάζεται όρια στη συμπεριφορά για να μπορέσει να προσαρμοσθεί στην κοινωνική ζωή. Αν δεν μάθει να συντονίζεται στις απαιτήσεις του περιβάλλοντος θα έχει πάντοτε στη μετέπειτα ζωή του δυσκολίες προσαρμογής. Χρειάζεται σταθερότητα στα όρια αρκεί η επιβολή των κανόνων να μη φθείρει τη σχέση αγάπης μέσα από συνεχείς συγκρούσεις.

Μου έτυχε δουλειά ρε παιδάκι μου δε μπορώ.
Να είσαι συνεπής με τις υποσχέσεις σου. Το παιδί έχει μεγάλη ανάγκη να διαπιστώνει ότι υπάρχει μια τάξη στο περιβάλλον του και ότι μπορεί να εμπιστεύεται τους άλλους. Αν δεν τηρείς το λόγο σου το παιδί ζει σε ένα άτακτο περιβάλλον που δεν μπορεί να εμπιστευτεί. Δημιουργούνται μέσα του αισθήματα ανασφάλειας και επιπλέον μαθαίνει να είναι το ίδιο ανεύθυνο.

Γιαννάκη ο μπαμπάς με απατάει με τη Νονά.
Μην φορτώνεις το παιδί με τα δικά σου προβλήματα. Το παιδί δεν είναι φίλος σου παρά το ότι είναι σημαντικό να έχεις φιλικές σχέσεις μαζί του. Το παιδί δεν ωφελείται με το να μαθαίνει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζεις στις διαπροσωπικές σου σχέσεις και τις επαγγελματικές σου δραστηριότητες. Το κριτήριο για το αν είναι σωστό να πεις κάτι στο παιδί δεν είναι το να ξελαφρώσεις εξωτερικεύοντας αυτό που συμβαίνει μέσα σου αλλά το να ωφεληθεί το παιδί από την επικοινωνία σας.

Όχι έτσι ρε βλάκα…κοίτα πως το κάνει το κοριτσάκι.
Μη ξεχνάς ότι δεν θα σου άρεσε να συγκρίνουν τις επιδόσεις σου με τις επιδόσεις των άλλων και μάλιστα για να σου υπογραμμίσουν ότι δεν τα καταφέρνεις όσο οι άλλοι. Το παιδί δεν θα βελτιώσει τη συμπεριφορά του μέσα από την σύγκριση, απλά θα μειώσει την εμπιστοσύνη που έχει στον εαυτό του. Μη ξεχνάς ότι κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του χαρίσματα και αξιοποιεί τις δυνατότητές του στο βαθμό που μπορεί. Αντί να συγκρίνω το παιδί μου με άλλα παιδιά είναι προτιμότερο να ενισχύω κάθε φορά αυτό που μπορεί να πετύχει. Στηρίζω τις προσπάθειες του παιδιού χωρίς να περιμένω να ικανοποιήσει τις προσδοκίες μου.

Μου τη δίνει να το βγάζω βόλτα.
Φρόντισε να παίζει πολύ κάθε μέρα. Δώσε ραντεβού με γονείς που έχουν παιδιά στην ίδια ηλικία με το δικό σου ώστε να συναντηθείτε για να παίξουν. Μην τρέχεις συνεχώς πίσω από το παιδί για να το προσέχεις. Η υπερπροστατευτική σου διάθεση σε κουράζει περισσότερο από τις αταξίες του παιδιού. Πήγαινε το παιδί να παίξει σε χώρους που του παρέχουν κάποια στοιχειώδη ασφάλεια και είναι ειδικά διαμορφωμένοι για παιχνίδι. Αν πας με το παιδί σε κάποιο χώρο που αρέσει μόνο σ” εσένα το πιθανότερο είναι να περάσεις άσχημα. Αν το παιδί δεν μπορέσει να βρει κάποια ενδιαφέρουσα απασχόληση θα σε βασανίσει με τη γκρίνια και τις αταξίες του.

Ρίξ’ του για να μάθει.
Το ξύλο δεν βγήκε από τον παράδεισο. Το ξύλο εκφράζει τη δική μας κόλαση. Συνήθως δεν χτυπάμε για να παιδαγωγήσουμε αλλά για να εκφράσουμε την αναστάτωση και το θυμό μας. Κανείς δεν γίνεται καλύτερος με τη βία. Το ξύλο δεν εμπνέει σεβασμό αλλά φόβο. Ακόμη και όταν είναι αποτελεσματικό έχει πολλές παρενέργειες. Τραυματίζει την αυτοπεποίθηση, διαταράσσει τις προσωπικές σχέσεις, διδάσκει τη βία και όχι τον αυτοέλεγχο. Όταν χτυπήσεις το παιδί προσπάθησε να αποδεχτείς ειρηνικά το λάθος σου. Συγχώρεσε τον εαυτό σου και προσπάθησε να βρεις τρόπους εκ φόρτισης και χαλάρωσης. Αν σου έχει γίνει συνήθεια να χτυπάς το παιδί σου και νοιώθεις να μην ελέγχεις τα νεύρα σου αυτό σημαίνει ότι πρέπει να γίνουν βαθύτερες αλλαγές στις συνθήκες διαβίωσής σου.

Δεν είμαι σωστή μάνα (πατέρας).
Πως είναι δυνατόν να φέρομαι με τόσο άσχημο τρόπο στο παιδί μου ενώ το αγαπώ τόσο πολύ;
Αν συμπεριφέρεσαι με άσχημο τρόπο στο παιδί και δεν μπορείς να συγκρατήσεις τα νεύρα σου. Αν του μιλάς άσχημα, είσαι συνεχώς εκνευρισμένος και έχεις βίαιες εκρήξεις θυμού μη προσπαθείς να αλλάξεις με το ζόρι τη συμπεριφορά σου. Οι προσπάθειες σου να συγκρατηθείς θα αποτύχουν και θα νοιώσεις περισσότερες ενοχές. Για να μην θυμώνεις πρέπει να μπορείς να διαμορφώσεις μια πιο όμορφη καθημερινότητα. Αντί να κατηγορείς τον εαυτό σου χρειάζεται να προσπαθήσεις να αλλάξεις τον τρόπο της ζωής σου. Ίσως χρειάζεται να ξεκουράζεσαι περισσότερο, να βρεις ελεύθερο χρόνο, να βελτιώσεις την επικοινωνία με τον (την) σύζυγο ή να αναζητήσεις νόημα ζωής σε δημιουργικές δραστηριότητες έξω από το σπίτι. Οι ατομικές μας προσπάθειες δεν μπορούν να φέρουν αποτέλεσμα κάτω από δυσβάσταχτες συνθήκες. Όταν δεν είμαστε ευχαριστημένοι από τη ζωή μας είναι δύσκολο να εφαρμόζουμε τους σωστούς κανόνες της παιδαγωγικής που θα θέλαμε.

Βάλτου πιπέρι στο στόμα.
Το παιδί βρίζει για να προκαλέσει το ενδιαφέρον σου ή γιατί έμαθε να εκφράζει με άσχημες λέξεις τα αρνητικά του αισθήματα. Προσπάθησε να διατηρήσεις την ψυχραιμία σου. Αν κάποτε γέλασες με τη βρισιά που είπε τώρα δεν ωφελεί να θυμώνεις. Μάθε του να χρησιμοποιεί εναλλακτικές λέξεις με ουδέτερο φορτίο ως βρισιές. (π.χ. το λαγό σου, πίσω Κίτσο). Οι βρισιές δεν βλάπτουν τόσο το παιδί όσο οι συνεχείς και έντονες επιπλήξεις.

Όλο ψέματα λες.
Όταν είναι πολύ μικρό δεν λέει ψέματα με τον τρόπο που το κάνει κάποιος μεγάλος απλά καλλιεργεί τη φαντασία του. Το μικρό παιδί δεν έχει την πρόθεση να αποκρύψει την αλήθεια για να εξαπατήσει τους άλλους. Απλά δυσκολεύεται ακόμη να διαχωρίσει το φανταστικό από το πραγματικό. Έτσι συχνά δεν λέει τα πράγματα έτσι όπως είναι αλλά έτσι όπως θα ήθελε να είναι ή όπως θα φοβόταν ότι θα μπορούσε να είναι. Εξήγησέ του ευγενικά ότι όταν λέει «ψέματα» οι άλλοι δεν θα το πιστεύουν ακόμη και όταν λέει αλήθεια και δεν θα το εμπιστεύονται. Επιβράβευσέ το όταν λέει την αλήθεια και μην δίνεις προσοχή και ενδιαφέρον στα ψέματα.

Φύγε θα το χαλάσεις. Άσε να το φτιάξω εγώ.
Μη ζητάς από το παιδί να κάνει τα πράγματα όπως εσύ. Χρειάζονται πολλές δοκιμές και πολλά λάθη για να μάθει το παιδί να κάνει κάτι σωστά. Επιβράβευσε την προσπάθεια του παιδιού ακόμα και όταν αποτυγχάνει. Απόφευγε να του λες μη, σταμάτα, όχι, δεν μπορείς, δεν ξέρεις. Ενίσχυσε τις πρωτοβουλίες του. Είναι προτιμότερο να κάνει κάτι με λάθος τρόπο παρά να μην τολμά να δοκιμάσει τις ικανότητές του. Ενώ είναι πιο εύκολο και πιο ασφαλές να κάνεις κάτι από μόνο σου είναι προτιμότερο να ζητήσεις από το παιδί να σε βοηθήσει για να μπορέσεις να το ενισχύσεις.

Δεν είναι καταπληκτικό το καινούργιο μας μωράκι;
Ένα νέο μωρό στην οικογένεια είναι πάντα μια απειλή για το μεγαλύτερο παιδί διότι το εκθρονίζει και γίνεται αυτό το κέντρο της προσοχής των μεγάλων. Σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης έχουμε όλο τον απαραίτητο χρόνο για να καλλιεργήσουμε στο μεγαλύτερο παιδί αισθήματα αγάπης και συμπάθειας για το μωρό που πρόκειται να γεννηθεί. Μετά τη γέννηση του μωρού είναι καλύτερα να αποφεύγουμε τα πολλά καλά λόγια για το μικρό μπροστά στο μεγάλο. Είναι σημαντικό να υπογραμμίζουμε συχνά την αγάπη και την εκτίμησή μας στο μεγαλύτερο παιδί και να το παροτρύνουμε ευγενικά να συμβάλλει ενεργά στην φροντίδα του μωρού. Τέλος θα μας βοηθήσει να έχουμε πάντοτε υπόψη μας ότι το μεγαλύτερο παιδί είναι μεν μεγαλύτερο αλλά δεν προϋποθέτει την ωριμότητα του ενήλικα συνεπώς δεν έχει αυτό την ευθύνη για κάθε σύγκρουση ή αταξία που αφορά και στα δύο παιδιά.

Σταμάτα να χτυπιέσαι.
Μην το αφήνεις να χτυπιέται δείχνοντας αδιαφορία. Μην το δέρνεις. Μην του κάνεις το χατίρι. Μη ζητάς τη λύση μέσα από επίμονο διάλογο. Μείνε ήρεμος, πάρε το αγκαλιά, πήγαινε το σε ένα ήσυχο μέρος και με αγάπη εξήγησέ του ότι μόλις νιώσει καλύτερα μπορεί να σηκωθεί. Προσπάθησε να καταλάβεις τι έγινε. Εξήγησέ του αργότερα ότι αυτός δεν ήταν ο καλύτερος τρόπος για να διαμαρτύρεται και πως αν επαναληφθεί θα έχει συνέπειες.

Που έχεις το μυαλό σου;
Το παιδί δεν μπορεί να είναι προσεκτικό όποτε εμείς θέλουμε και στο βαθμό που το θέλουμε. Όταν το αναγκάζουμε να κάνει πράγματα που δεν το ενδιαφέρουν είναι φυσικό να μη προσέχει και να αφαιρείται. Συχνά αυτό που είναι σημαντικό για το παιδί είναι ασήμαντο για τους μεγάλους και αυτό που είναι σημαντικό για τους μεγάλους είναι ασήμαντο για το παιδί.

Σταμάτα τα κλάματα.
Είναι φυσικό ένα μικρό παιδί να χρησιμοποιεί το κλάμα σαν όπλο για να πετύχει το στόχο του. Επέτρεψε στο παιδί να κλάψει όσο θέλει. Μην επιμένεις να σταματήσει αμέσως το κλάμα του. Βεβαίωσε το παιδί ότι το αγαπάς. Εξήγησέ του με σαφήνεια ότι δεν πρόκειται να γίνει αυτό που θέλει. Προσπάθησε να του αποσπάσεις την προσοχή με κάτι άλλο που το ενδιαφέρει. Θύμισέ του ότι ενώ είναι αλήθεια ότι το αγαπάς δεν πρόκειται να υποχωρήσεις.

Κάτσε σε ένα μέρος επιτέλους.
Ένα άτακτο παιδί είναι εξίσου καλό με ένα ήσυχο παιδί. Μερικά φυσιολογικά παιδιά αισθάνονται την ανάγκη να είναι συνεχώς σε κίνηση. Δεν επιλέγουν επίτηδες αυτή τη συμπεριφορά αλλά συγκεκριμένες νευρο-ορμονικές λειτουργίες του σώματος σε συνδυασμό με καταπιεστικές συνθήκες του περιβάλλοντος τα εξωθούν στην υπερκινητικότητα. Τα παιδιά αυτά που διαθέτουν περισσή ενεργητικότητα χρειάζονται κατάλληλο χώρο και άφθονο χρόνο για να εκτονωθούν. Είναι μάταιο και ανώφελο να απαιτούμαι από ένα παιδί γεμάτο ζωτικότητα να παραμένει ήσυχο μέσα στο διαμέρισμα. Ενώ συνήθως πιστεύουμε ότι μια έως δύο ώρες παιχνίδι σε ανοιχτό χώρο είναι αρκετό για το παιδί στην πραγματικότητα μια έως δύο ώρες μέσα στο διαμέρισμα, ιδιαίτερα όταν ο καιρός είναι καλός, είναι ήδη πολύ για το παιδί. Το φυσικό περιβάλλον για τον άνθρωπο είναι η φύση και όχι οι στενοί χώροι των διαμερισμάτων.

του Νικήτα Καυκιού, Ψυχολόγος
Πηγή: www.psyche.gr

http://www.kidsgo.com.cy/

Τα μάτια της μητέρας, καθρέφτης στα μάτια του μωρού

28/03/2016

H μητέρα κοιτάζει το παιδί στην αγκαλιά της και το παιδί κοιτάζει το πρόσωπο της μητέρας του και εκεί βρίσκει τον εαυτό του…

Από την Τριανταφυλλιά Χαρίλα,Ψυχολόγο, MSc Εργασιακή Υγεία, Ειδίκευση στη Συστημική – Οικογενειακή Ψυχοθεραπεία

Την ώρα που η μητέρα έχει στην αγκαλιά της το μωρό της γίνονται πολλές αλληλεπιδράσεις και πολλές διεργασίες και από τους δυο. Για το μωρό, αυτό που θα δει τη στιγμή που θα κοιτάξει τη μητέρα του στα μάτια θα καθορίσει την επόμενή του αντίδραση. Αν του χαμογελάσει, αν είναι αδιάφορη, αν είναι λυπημένη… θα σημαίνει για εκείνο αντίστοιχη αντίδραση. Το βλέμμα της μητέρας δεν έχει την ίδια σημασία και βαρύτητα για το μωρό, όπως όλων των άλλων. Για το μωρό, το βλέμμα της μητέρας είναι ο καθρέφτης του.

Κάθε παιδί έχει μια δικαιολογημένη ανάγκη να του δίνει σημασία η μητέρα του, να το καταλαβαίνει, να το παίρνει στα σοβαρά και να το σέβεται. Τις πρώτες εβδομάδες και τους πρώτες μήνες της ζωής του χρειάζεται να έχει τη μητέρα του στη διάθεσή του, να μπορεί να τη χρησιμοποιεί προς όφελός του και να καθρεφτίζεται σε αυτή. Αυτό φαίνεται πολύ καλά σε μια από τις εικόνες που περιγράφει ο Donald Winnicott: η μητέρα κοιτάζει το παιδί στην αγκαλιά της και το παιδί κοιτάζει το πρόσωπο της μητέρας του και εκεί βρίσκει τον εαυτό του, με την προϋπόθεση βεβαίως ότι η μητέρα κοιτάζει πραγματικά το μοναδικό, μικρό, αβοήθητο πλάσμα και δεν προβάλει επάνω του τις δικές της προσδοκίες, τα άγχη και τα σχέδια για το μέλλον του παιδιού. Σε μια τέτοια περίπτωση το παιδί δεν θα βρίσκει τον εαυτό του στο πρόσωπο της μητέρας του, αλλά αυτά που προβάλλει η μητέρα επάνω του.

Μη υγιής ανάπτυξη

Τι συμβαίνει, όταν η μητέρα όχι μόνο δεν μπορεί να αναγνωρίσει και να ικανοποιήσει τις ανάγκες του παιδιού της, αλλά χρειάζεται και η ίδια να νοιώσει ασφάλεια;

Σε αυτή την περίπτωση η μητέρα, εντελώς ασυνείδητα, προσπαθεί να καλύψει τις ανάγκες της μέσω του παιδιού της. Αυτό δεν αποκλείει την βαθιά στοργή από την πλευρά της. Η μητέρα πολύ συχνά αγαπά το παιδί της παθιασμένα, αλλά όχι με τον τρόπο που το ίδιο χρειάζεται να το αγαπούν. Αυτό που λείπει πάνω από όλα είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο το παιδί θα μπορέσει να βιώσει τα συναισθήματα και τις έντονες συγκινήσεις του. Για παράδειγμα, αν η μητέρα φοβηθεί με το κλάμα του και νοιώσει ανεπαρκής ή κακή μητέρα του μεταδίδει τη δική της αγωνία. Φυσικά, το κλάμα του μωρού δεν καθρεφτίζει σε καμιά περίπτωση ανικανότητα από τη μεριά της μητέρας. Αν όμως δεν έχει νοιώσει κι εκείνη ασφάλεια για τον εαυτό της δεν μπορεί να τη δώσει και στο παιδί της. Τότε ο καθρέφτης θολώνει και το παιδί αναπτύσσεται σύμφωνα με τις ανάγκες της μητέρας του, και παρόλο που αυτό του σώζει σίγουρα τη ζωή εκείνη την περίοδο (εξασφαλίζοντάς του την «αγάπη» του πατέρα ή της μητέρας του), μπορεί ωστόσο να το εμποδίσει σε όλη του τη ζωή να γίνει ο εαυτός του.

Υγιής ανάπτυξη

Αν το παιδί έχει την τύχη να μεγαλώνει με μια διαθέσιμη μητέρα, η οποία μπορεί να παρέχει στο παιδί της τον καθρέφτη που του χρειάζεται – μια μητέρα δηλαδή που επιτρέπει στον εαυτό της να χρησιμοποιηθεί για την ανάπτυξη του παιδιού της – τότε το παιδί, καθώς μεγαλώνει, αναπτύσσει σιγά σιγά μια υγιή αίσθηση για τον εαυτό του.

Είναι η ίδια υγιής αίσθηση που έχει και η μητέρα για τον εαυτό της.  Εάν νοιώθει λίγη, ανασφαλής, ανεπαρκής δεν θα μπορεί να δώσει στο παιδί κάτι που κι εκείνη δεν έχει νοιώσει. Αν νοιώθει σίγουρη, ικανή, ασφαλής – πάντα με δυσκολίες και αγωνίες στο μεγάλωμα του παιδιού – θα μπορεί να το χαρίσει και στο παιδί της. Και η σχέση τους θα είναι αγάπης και ελευθερίας και όχι εξάρτησης.

http://psychografimata.com/

Κάθε μέρα γίνε μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου

Σαν άνθρωποι υπάρχουμε- ζούμε – αντιλαμβανόμαστε – αναπνέουμε, γενικά εξελισσόμαστε και διαμορφωνόμαστε μέχρι που νομίσουμε ότι τελικά έχουμε ολοκληρώσει το μέσα μας. Αυτό το μέσα μας είναι που θέλουμε να είναι καλά γιατί έχοντας αυτό καλά αισθανόμαστε κυρίαρχοι και το αντικατοπτρίζουμε δείχνοντας το έξω μας.

Η αντίληψη για να καταλάβουν οι γύρω μας τι είμαστε είναι υποκειμενική για τον καθένα που έχουμε απέναντί μας κάθε φορά. Σε άλλους αρέσουν οι ατέλειές μας και σε άλλους όχι. Το ζήτημα αυτό ίσως και να είναι ένα βασικό χαρακτηριστικό που θα είναι καλό να το καταλάβουμε καλά, να απομυθοποιηθεί πλήρως. Δηλαδή να αγαπάμε τις ατέλειες του άλλου και όχι το ιδανικό-ουτοπικό του νου μας γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει το τέλειο που φανταζόμαστε πουθενά στη φύση.

Ο καθένας μας από την ημέρα που γεννήθηκε προσπαθεί καθημερινά να ικανοποιήσει το μέσα του με διαφορές «ασχολίες» που δοκιμάζει να βάλει στη ζωή του. Όμως μόλις τελειώσει η “ασχολία” το μέσα σταματά να ικανοποιείται και έτσι γεννιούνται άλλα συναισθήματα, τα οποία άλλους τους πιέζουν και άλλους τους κάνουν καλύτερους. Κάποιοι καταφέρνουν να νικούν τους φόβους τους και να εξελίσσουν το είναι τους. Μη ζεις λοιπόν στην επιφάνεια βλέποντας και ασφαλίζοντας μόνο αυτό που βλέπεις, από κάτω σου υπάρχει το άγνωστο-φόβος αλλά μόνο κάνοντας βουτιά θα μάθεις το βάθος και θα ανακαλύψεις-εξελίσσεις το είναι σου. Έτσι λοιπόν μπορείς να νιώθεις-ζεις την κάθε μέρα σαν κάτι νέο και ανεξερεύνητο που με τη σειρά του θα σε γεμίσει συναισθήματα.

Κάποιοι θα δουν πιο βαθιά και εκτός από το να αισθάνονται θα μπορούν και να συναισθάνονται, έτσι, όχι μόνο ολοκληρώνουν το μέσα τους γεμίζοντας αγάπη, αλλά μπορούν παράλληλα να τη μοιράσουν στους γύρω τους.

Για να ανακαλύψουμε αυτό το μέσα μας ένας δρόμος είναι τα συναισθήματα, αυτά τα συναισθήματα που βγάζει ο καθένας μας καθημερινά. Παρατήρησέ τα εκτός από το να τα εκδηλώνεις, έτσι θα τα μάθεις πιο πολύ και επίσης είναι αυτά που θα σου δείξουν το δρόμο για το μέσα μας. Αυτά ξέρουν να «βγουν» από μέσα μας, αρκεί να δεις τη διαδρομή και να τη μάθεις. Το κάθε ένα έχει τη δική του υπόσταση δίνει και παίρνει, ενεργοποιεί και αδρανοποιεί, όλες αυτές τις υποδοχές του σώματος μας για να εκδηλώσουμε αυτό που είμαστε. Όταν αυτοί οι υποδοχείς γεμίσουν αγάπη-γαλήνη νιώθουμε παρών και αυτό είναι που ολοκληρώνει την ευτυχία μας.

Μερικά από αυτά λειτουργούν σαν άγγελοι και κάποια άλλα σαν δαίμονες. Οι δαίμονες μας κάνουν πιο δυνατούς στο «τέλος», ενώ οι άγγελοι μας δείχνουν το δρόμο. Θέλει προσπάθεια, όπως τα πάντα στη ζωή, αλλά αξίζει πραγματικά να είμαστε καλά και να γνωρίζουμε το μέσα μας, ούτως ή άλλως για αυτό δεν παλεύουμε κάθε μέρα;

Η προσπάθεια που κάνει ο καθένας μας αντιπροσωπεύει αυτό που δείχνει το μέσα του. Όσο εκδηλώνουμε την «μη αγάπη» αναπαραγόμαστε σε αυτό ενώ όσο εκδηλώνουμε αγάπη πραγματοποιούμε αυτό που θέλει ο καθένας, να είναι καλά το μέσα του!

Συναναστρεφόμαστε από όταν ξυπνήσουμε μέχρι να κοιμηθούμε με άλλους, όμοιους και μη, εκφραζόμαστε μαζί τους με άλλους ευχάριστα και με άλλους λιγότερο. Ο καθένας κάτι δίνει και κάτι παίρνει, δεν χρειάζεται να είναι ίδια σε ποσότητα γιατί το συναίσθημα δε μετριέται, μόνο καλύπτει το είναι μας. Αν τα παρατηρήσουμε ίσως να δούμε εκεί στο μέσα μας. Ο χρόνος είναι λίγος και αξίζει να τον σπαταλάμε σε αληθινές καρδιές, σε καρδιές που μας γεμίζουν.

Ε.ΚΑΤΩΠΟΔΗΣ

http://enallaktikidrasi.com/