Όταν τα παιδιά μας βγάζουν εκτός εαυτού

Ημερομηνία δημοσίευσης άρθρου: Νοεμβρίου 14, 2014 Συγγραφέας: Αλεξάνδρα Καππάτου Κατηγορία:Ψυχολογία

Όλοι γνωρίζουμε τι είναι ο θυμός και όλοι τον έχουμε νιώσει. Το να μάθουμε όμως να τον ελέγχουμε είναι πολύ χρήσιμο – ιδιαίτερα όταν το συναίσθημα αυτό προκύπτει σε στιγμές έντασης με τα παιδιά μας.

Ο θυμός είναι ένα φυσιολογικό, συνήθως υγιές ανθρώπινο συναίσθημα, που γεννιέται από εξωτερικά ερεθίσματα, αλλά και από ανησυχία ή από συνεχή ενασχόληση με τα προσωπικά μας προβλήματα.

Συχνά υποκινεί έντονα συναισθήματα και συμπεριφορές που μας επιτρέπουν να παλέψουμε και να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας όταν δεχτούμε επίθεση. Επομένως, έως ένα σημείο, η έκφραση θυμού είναι απαραίτητη για την επιβίωσή μας. Από την άλλη πλευρά, δεν είναι επιτρεπτό να στρεφόμαστε εναντίον -φραστικά ή σωματικά- οποιουδήποτε μας προκαλεί ή μας ενοχλεί. Οι νόμοι, οι κοινωνικοί κανόνες και η κοινή λογική θέτουν όρια στο πόσο μακριά μπορεί να μας οδηγήσει ο θυμός. Για να τον διαχειριστείτε, δοκιμάστε να…

…Χαλαρώσετε

Απλές τεχνικές χαλάρωσης, όπως οι βαθιές αναπνοές, και η χρήση της φαντασίας μπορούν να μας βοηθήσουν να κατευνάσουμε τα συναισθήματα θυμού. Υπάρχουν βιβλία και ειδικά μαθήματα για τη διδασκαλία τεχνικών χαλάρωσης. Πάρτε βαθιές ανάσες από το διάφραγμα και όχι από το στήθος. Φανταστείτε την αναπνοή σας να ανεβαίνει από την κοιλιά σας. Επαναλάβετε αργά μια ήρεμη λέξη ή φράση, όπως «χαλάρωσε», «ηρέμησε», μετρώντας το λιγότερο μέχρι το 50.

…Αλλάξετε τρόπο σκέψης

Οι θυμωμένοι άνθρωποι τείνουν να εκτοξεύουν απειλές, να βρίζουν και να μιλούν με παραστατικούς όρους που αντανακλούν τις εσώτερες σκέψεις τους. Όταν κάποιος είναι θυμωμένος, η σκέψη του μπορεί να γίνει υπερβολική και δραματική. Προσπαθήστε να αντικαταστήσετε αυτές τις σκέψεις με άλλες πιο λογικές. Για παράδειγμα, αντί να πείτε στο παιδί σας: «Το κάνεις μόνο γιατί με μισείς», πείτε του: «Είναι ενοχλητικό αυτό που κάνεις και δικαιολογημένα είμαι θυμωμένη». Ωστόσο, σκεφτείτε πως αυτό που σας έκανε δεν φέρνει και το τέλος του κόσμου.

…Βελτιώσετε την επικοινωνία σας

Τα άτομα που θυμώνουν εύκολα, έχουν την τάση να καταλήγουν σε γρήγορα συμπεράσματα, τα οποία όμως μπορεί να είναι ανακριβή, και να δρουν σύμφωνα με αυτά. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνετε, όταν βρίσκεστε σε μια έντονη συζήτηση με τα παιδιά, είναι να ηρεμήσετε και να σκεφτείτε σε βάθος τις απαντήσεις σας. Μην πείτε το πρώτο πράγμα που σας έρχεται στο νου, αλλά ηρεμήστε και σκεφτείτε προσεκτικά τι θέλετε να πείτε. Την ίδια ώρα, ακούστε προσεκτικά και τα δικά τους επιχειρήματα.

…Χρησιμοποιήσετε το χιούμορ

Το χιούμορ μπορεί να εξουδετερώσει την οργή με πολλούς τρόπους. Μπορεί να σας βοηθήσει να δείτε τα πράγματα πιο ισορροπημένα.

…Αλλάξετε περιβάλλον

Δώστε στον εαυτό σας την ευκαιρία να κάνει ένα διάλειμμα. Εξασφαλίστε προσωπικό χρόνο σε εκείνες τις στιγμές της ημέρας που γνωρίζετε ότι είναι οι πιο στρεσογόνες. Έπειτα από αυτό το σύντομο διάλειμμα ηρεμίας, θα αισθανθείτε καλύτερα προετοιμασμένες να αντιμετωπίσετε τις απαιτήσεις των καταστάσεων, χωρίς να ξεσπάτε στους άλλους.

…Χρησιμοποιήσετε τη μέθοδο της αποφυγής

Αν η ακαταστασία του δωματίου των παιδιών σάς κάνει να θυμώνετε κάθε φορά που την αντικρίζετε, απλώς κλείστε την πόρτα για λίγο και, όταν θα είστε σε κατάσταση να το συζητήσετε μαζί τους, κάντε το.

…Βρείτε εναλλακτικές λύσεις

Αν δεν τρώνε τα όσπρια, είναι περιττό να τσακώνεστε μαζί τους. Υπάρχουν τροφές που μπορούν να τα υποκαταστήσουν.

…Συμβουλευτείτε έναν ειδικό

Αν νιώθετε ότι ο θυμός σας είναι ανεξέλεγκτος και επιδρά στις καθημερινές σας σχέσεις και σε σημαντικούς τομείς της ζωής σας, σκεφτείτε το ενδεχόμενο να συμβουλευτείτε κάποιον για να μάθετε πώς να τον διαχειρίζεστε καλύτερα.

Αλεξάνδρα Καππάτου
Ψυχολόγος – Παιδοψυχολόγος
www.akappatou.gr

http://www.kidsgo.com.cy/

Βοηθήστε το παιδί να αντιμετωπίσει τους εφιάλτες του

Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2016

   

Τα νήπια έχουν πολύ έντονη φαντασία και δεν μπορούν ακόμα να ξεχωρίσουν τη διαφορά ανάμεσα στο φανταστικό και το πραγματικό. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να πιστεύουν ότι μια εικόνα από ένα παραμύθι ή μια σκηνή από μια ταινία είναι αληθινά και να αγχωθούν σε τέτοιο βαθμό που να μην μπορούν να κοιμηθούν ή να βλέπουν εφιάλτες.

Αν το μικρό σας ξυπνά τη νύχτα τρομαγμένο, ας δούμε πώς μπορείτε να το βοηθήσετε:

• Καθιερώστε μια ρουτίνα ύπνου: Καλό θα είναι κάθε βράδυ το παιδί να κοιμάται την ίδια περίπου ώρα, ακολουθώντας μια συγκεκριμένη ρουτίνα. Έτσι θα πέφτει για ύπνο ήρεμο.

• Eπιλέξτε προσεκτικά τι θα διαβάσετε στο παιδί: Αν το παιδί βλέπει ένα dvd πριν κοιμηθεί ή αν του διαβάζετε κάποιο παραμύθι, αποφύγετε τρομακτικά θέματα και ιστορίες με τέρατα κλπ που μπορούν να ταράξουν τον ύπνο του.

• Ψάξτε το δωμάτιο: Πολλοί γονείς ακολουθούν μια ρουτίνα κάθε βράδυ μαζί με το παιδί για να σιγουρευτεί ότι όλα είναι καλά. Για παράδειγμα κοιτάξτε κάτω από το κρεβάτι ή μέσα στη ντουλάπα για να βεβαιωθείτε ότι δεν υπάρχουν κρυμμένοι μπαμπούλες.

• Αφήστε ένα φωτάκι ανοιχτό: Αν το μικρό σας φοβάται το σκοτάδι, διαλέξτε μαζί ένα μικρό φως για το δωμάτιο του και αφήστε το ανοικτό όλη τη νύχτα. Επίσης, μπορείτε να αφήνετε και την πόρτα του δωματίου του ανοικτή.

• Διαλέξτε ένα «φιλαράκι» για να κοιμάται μαζί: Για να μη νιώθει μόνο στο κρεβάτι του ή για να μπορεί να ηρεμεί όταν ξυπνά τρομαγμένο, δώστε στο παιδί ένα φίλο για να κοιμάται μαζί, όπως μια κούκλα, ένα λούτρινο ζωάκι κλπ. Έτσι θα νιώθει ασφάλεια και δε θα χρειάζεται να έρχεται στο δικό σας κρεβάτι για παρηγοριά.

Σε κάθε περίπτωση πάντως,  αυτό που πρέπει να αποφύγετε είναι να ειρωνεύεστε το παιδί ή να το μαλώνετε επειδή φοβάται. Σεβαστείτε τα συναισθήματά του, χωρίς να του δημιουργείτε επιπλέον άγχος ή ντροπή.

Αν πάλι οι εφιάλτες είναι συχνοί, ίσως θα πρέπει να συζητήστε με τη δασκάλα του παιδιού για να βεβαιωθείτε ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα στο σχολείο.

http://www.mother.gr/

Πριν γίνεις δάσκαλος, πρέπει άνθρωπος να σαι…

Ημερομηνία δημοσίευσης άρθρου: Νοεμβρίου 4, 2015 Συγγραφέας: KidsGo Κατηγορία: Εκπαίδευση

Γράφει η Ελένη Σ. Αράπη
(Ανεμόεσσα Σκέψη)

Νομίζεις ότι είναι εύκολο να είσαι δάσκαλος, ότι αρκεί και μόνο ένας παραγεμισμένος εγκέφαλος για να σε κάνει ψυχής αγωγό.

Όσο περνάνε τα χρόνια, όσο πιο πολύ μαθητεύω στη μαθητεία, τόσο πιο πολύ νιώθω ότι ο χαρισματικός δάσκαλος εντέλει γεννιέται. Πρέπει να ‘χεις όχι μόνο πληθώρα γνώσεων – ειλικρινά είναι το ελάχιστο εφόδιο- μα πληθώρα Αγάπης.

Πριν γίνεις δάσκαλος πρέπει Άνθρωπος να’ σαι.
Πώς να πλάσεις ψυχές αν δεν τρέμεις, αν δε λυγάς στο άγγιγμά τους.
Πώς να φουντώσεις την φλόγα που και ο πιο αδικημένος άνθρωπος κρύβει μέσα του, αν με την ψυχή σου δεν την ανάψεις.

Ναι ξέρω, χρησιμοποιώ συνέχεια τη λέξη ψυχή. Μα για μένα χωρίς ψυχή απλά δεν υπάρχεις.
Και ψυχή είναι η φλόγα, το πάθος, η λαχτάρα για δόσιμο, για ζωή, ακόμα και όταν όλα σου λένε ότι είσαι μόνος σου, εσύ μέχρι το τέλος στο παιδί να πιστεύεις. Να προφητεύεις το αδιανόητο, το θολό φως να βλέπεις.
Με το φως σου να το αγκαλιάζεις, νέους Ήλιους να πλάθεις.
Όχι δικούς σου, αυτόφωτους, ανεξάρτητους, ελεύθερους.

Το μεγαλύτερο στοίχημα είναι να μην τους συνθλίψεις, όσο πιο μεγάλος ο δάσκαλος τόσο πιο εύκολα πιστά αντίγραφά του πλάθει. Εκεί είναι που θα φανεί η Αντρεία σου -γιατί για μένα η Αντρεία δεν έχει φύλο, μόνο ψυχή- πόσο το ξένο, το διαφορετικό από εσένα μα μοναδικό θα δεις, θα οσμιστείς, θα αγγίξεις, θα εξυψώσεις.

Μην συνθλίβετε τα παιδιά, ελεύθερα αφήστε τα.
Σπείρτε την φλόγα, το πάθος σας, το έχουν μεγαλύτερη ανάγκη από τις γνώσεις σας. Η γνώση εξάλλου είναι αυτό που μένει όταν έχουμε ξεχάσει την πηγή της. Η γνώση είναι ήθος, στάση ζωής.

Και η μαθητεία δεν έχει όριο ηλικίας, το παιδί μέσα μας, δεν πεθαίνει ποτέ αρκεί να το αφήνουμε να εκφραστεί, με ενθουσιασμό, με γέλιο, με ορμή για τη ζωή. Τότε μόνο δεν θα γεράσουμε ποτέ, και ας ασπρίζουν τα μαλλιά μας, αρκεί να μην ασπρίσει και η ψυχή μας.

Κράτα ζωντανό το παιδί μέσα σου, αν θες δάσκαλος να σαι.
Μην φοβηθείς να εκτεθείς, οι αδυναμίες σου είναι η δύναμή σου.
Σταμάτα να ταξιδεύεις μόνος μέσα σου, στα βιβλία σου, ταξίδεψε στις ψυχές των άλλων.
Ναι ξέρω, είναι επικίνδυνα αυτά τα ταξίδια, μα αν δεν τολμήσεις να αγγίξεις, να πληγωθείς, να πονέσεις, δάσκαλος δεν είσαι, γιατί ο πραγματικός δάσκαλος ακόμα και αν φοβάται, τολμά.

Γονάτισε, μην προσκυνήσεις ποτέ, μα γονάτισε, στο ύψος του παιδιού φτάσε. Κι ας είναι πιο ψηλό από εσένα τώρα πια, σε θέλει γονατιστό δίπλα του να το αγκαλιάσεις.

Αν δεν το αγαπήσεις, αν δεν πιστέψεις σε αυτό, αν δεν δεις το αύριο στα μάτια του, κόψε τα χέρια, τη γλώσσα σου, αφανίσου.

Θέλει φλέγουσα ψυχή να ‘χεις, για να αγγίξεις τον Άνθρωπο.
Να καίγεσαι, αν τον κόσμο δεν αλλάξεις.
Μόνο έτσι, δάσκαλο θα σε ονομάσω.

Πηγή: www.anapnoes.gr

http://www.kidsgo.com.cy/

Είναι δυνατόν ολόκληρο το οικογενειακό κατεστημένο να καταρρέει στο όνομα της παρέας;

Μήπως ο γαλήνιος οικογενειακός μικρόκοσμος ταράζεται κάθε φορά που το μικρό σας επιστρέφει απ' το σχολείο; 

«Μαμά, ο Άγγελος έχει τηλεόραση στο δωμάτιό του και μένει ξύπνιος μέχρι αργά... Η Ελένη τρώει γαριδάκια κάθε μέρα στο σχολείο... Ο Βασίλης έχεισκύλο και ηλεκτρικό πατίνι... όλοι οι συμμαθητές μου έχουν ipad...» 

Μα, είναι δυνατόν ολόκληρο το οικογενειακό κατεστημένο να καταρρέει στο όνομα της παρέας; Κι όμως, είναι μοιραίο να συμβεί!
Ομάδα αναφοράς!
Μέχρι πρότινος τα πρότυπά του ήταν ο μπαμπάς, η μαμά και ο... Batman ή η Μουλάν (ή η Έλσα)! 
Ξαφνικά τα μόνα πρόσωπα που θαυμάζει είναι οι φίλοι του, τους οποίους θέλει οπωσδήποτε να ικανοποιεί, ακόμα κι όταν έχουν παράλογες απαιτήσεις. 
Πώς μπορείτε να το βοηθήσετε να αποφύγει τις παγίδες;

Το παιδί προσχολικής ηλικίας, μέσα στην ομάδα των συνομηλίκων του εξασφαλίζει συντρόφους για παιχνίδι. Από τα έξι όμως και μετά η ομάδα των συνομηλίκων είναι κάτι περισσότερο από ομάδα παιχνιδιού είναι και ομάδα αναφοράς, μέσα από την οποία το παιδί αναζητά πρότυπα συμπεριφοράς. Γύρω μάλιστα στα επτά, και συνήθως μέχρι τα εννέα, η αξία των φίλων γίνεται ακόμη πιο σημαντική. Γι' αυτό, συνήθως τα μικρά επιμένουν στη θέσπιση κανόνων που θα πρέπει πιστά να τηρούν όλα τα μέλη της ομάδας.

Τα παιδιά σ' αυτή τη φάση είναι τόσο ανασφαλή, που νιώθουν ασφάλεια μόνο όταν ντύνονται ή συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο. Μέσα σ' ένα τέτοιοπλαίσιο αλληλεπίδρασης, το παιδί αποκτά γνώσεις και δεξιότητες, αντιμετωπίζει καταστάσεις και δοκιμάζει τις δυνάμεις του. Στην πραγματικότητα, όχι μόνο επηρεάζεται, αλλά προσπαθεί και να επηρεάσει!

Πάνω απ' όλα ψυχραιμία!

Οι περισσότεροι γονείς ανησυχούν περισσότερο απ' όσο θα έπρεπε για το γεγονός ότι το παιδί επηρεάζεται από τους φίλους του. «Δεν μ' ενδιαφέρει τι κάνει ο Βασίλης στο σπίτι του», ίσως έχετε ήδη ακούσει τον εαυτό σας να φωνάζει, «σ'αυτό το σπίτι θα κάνουμε αυτό που λέω εγώ!» Κι όμως! Η πίεση των συνομηλίκων δεν είναι πάντα αρνητική. 

Αντίθετα, θα πρέπει να τονίσουμε ότι αυτή η νέα διάσταση στις κρίσεις του παιδιού είναι απαραίτητο στοιχείο για την ψυχοκοινωνική του ανάπτυξη, η οποία μάλιστα θα το βοηθήσει να εισέλθει πιο ομαλά στην εφηβεία. Είναι μια υγιής διαδικασία, που αφορά την προσπάθεια διαφοροποίησης από τους γονείς. 

Και να πώς μπορείτε να χειριστείτε την κατάσταση:

- Φροντίστε να δίνετε εξηγήσεις

Το παιδί, σ' αυτή τη φάση, τις περισσότερες φορές αντιγράφει πρότυπα συμπεριφοράς χωρίς να προλάβει να τα επεξεργαστεί με βάση τη λογική. Γι' αυτό, φροντίστε, πριν ξεστομίσετε ένα αυθαίρετο «όχι», να εξηγήσετε γιατί αρνείστε κάτι.

- Δείξτε ενδιαφέρον

Μη διακωμωδείτε ή αδιαφορείτε για κάτι που το παιδί θεωρεί τραγικό, π.χ. το γεγονός ότι τσακώθηκε με το φίλο του. Είναι σημαντικό το παιδί να καταλάβει ότι ενδιαφέρεστε για το πώς αισθάνεται.

- Μην καβγαδίζετε για ασήμαντους λόγους

Δείξτε στο παιδί ότι κάποιοι κανόνες μπορεί να αναπροσαρμοστούν -πράγμα που σίγουρα θα εκτιμήσει-, παραμένοντας όμως αμετάπειστοι σε θέματα που θέλετε οπωσδήποτε να μείνουν όπως είναι.

- Ανοίξτε το σπίτι

Τα παιδιά θέλουν να παίξουν και να διαβάσουν μαζί. Δώστε τους την ευκαιρία να το κάνουν και μην ξεχνάτε ότι, όσο καλύτερα γνωρίζετε τους φίλους του, τόσο πιο εφησυχασμένοι θα νιώθετε.

- Δώστε το καλύτερο δυνατό παράδειγμα

Μπορεί να νομίζετε ότι δεν σας θαυμάζει πια, όμως εξακολουθείτε να είστε το πιο δυνατό πρότυπο για εκείνο.

Τι μπορεί να βοηθήσει;

Μερικά σημαντικά πράγματα που μπορούν να εξισορροπήσουν την επιρροή των συνομηλίκων πάνω στα παιδιά σας είναι τα εξής:

- Ένα πλούσιο «πρόγραμμα»

Όσο λιγότερο χρόνο διαθέτει το παιδί στην ομάδα των συνομηλίκων, τόσο πιο μειωμένη είναι η τάση του να αντιγράψει τη συμπεριφορά των άλλων παιδιών. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να απομονώσετε το παιδί. Όμως, ένα γεμάτο πρόγραμμα, ιδιαίτερα με δραστηριότητες που το συναρπάζουν, μπορεί να βοηθήσει.

- Ουσιαστική σχέση με τους γονείς

Όσο περισσότερο ποιοτικό χρόνο περνά το παιδί με τους γονείς του, τόσο περισσότερο επηρεάζεται από πρόσωπα του άμεσου οικογενειακού περιβάλλοντος, με αποτέλεσμα να είναι μικρότερη η επιρροή των συνομηλίκων του.

- Όσο περισσότεροι οι φίλοι, τόσο το καλύτερο

Κανονίζοντας παιχνίδι με τα παιδιά φίλων σας το Σαββατοκύριακα ή με το παιδάκι της διπλανής πόρτας τις καθημερινές τα απογεύματα, το παιδί μαθαίνει να μην είναι τόσο εξαρτημένο από τους συμμαθητές του.

- Τα χόμπι είναι σημαντικά!

Η συμμετοχή σε οργανωμένες δραστηριότητες, όπως σπορ, μουσική, χορός, τέχνες, εξασφαλίζουν στο παιδί ποικίλες ευκαιρίες για ανάπτυξη της αυτονομίας, των ταλέντων και της προσωπικότητάς του.

Προσέξτε τις παρεμβάσεις σας

Οι περισσότεροι γονείς υιοθετούν ακραία αντιμετώπιση σε ό,τι αφορά τις παρέες των παιδιών τους. 

Είτε παρεμβαίνουν δραστικά λέγοντας «Δεν θέλω να κάνεις παρέα μ' αυτό το παιδί» ή απέχουν εντελώς, με τη δικαιολογία ότι το παιδί πρέπει να μάθει να τα βγάζει μόνο του πέρα με τις φιλίες του. 

Στην πραγματικότητα, η πιο σωστή στάση είναι να παρακολουθείτε διακριτικά και προσεχτικά. 

Η παρέμβαση του γονιού είναι σημαντική, προκειμένου να εξηγήσει στο παιδί τι είναι σωστό και τι όχι όταν αισθάνεται μπερδεμένο, περνώντας του μηνύματα όπως ότι...
... δεν χρειάζεται να είναι με όλους στενός φίλος.
... πρέπει να είναι ευγενικό, προσέχοντας να μην πληγώνει τα συναισθήματα των άλλων.
... η μοναδικότητά του είναι ένα στοιχείο που του δίνει αξία.

Θέλω να φορέσω αυτό!!!

Από εκεί λοιπόν που ο μικρός σας δεν έδινε δεκάρα για το τι θα φορέσει, ξαφνικά σας ζητάει φαρδιές βερμούδες και καπελάκι τζόκεϊ! Κι όσο για τη μικρή σας, τα ρούχα είναι μόνιμη πηγή στρες κάθε πρωί που ετοιμάζεται. Είναι ένα ακόμα σημάδι ότι μεγαλώνουν, που ισοδυναμεί με βήμα στην ανεξαρτησία. Το ντύσιμο είναι ένα κεφάλαιο δύσκολο (ειδικά για τα κορίτσια μετά τα οκτώ), γιατί η φιλία αρχίζει να προσδιορίζεται από το στυλ των μαλλιών, τα ρούχα και γενικά την εμφάνιση, καθώς δημιουργούνται οι πρώτες κλίκες. Όσο για το δικό σας ρόλο, σεβαστείτε την άποψη του παιδιού, όμως παρακολουθήστε το από κοντά. 

Πιο συγκεκριμένα, φροντίστε να...
... το παίρνετε μαζί σας όταν ψωνίζετε, αφήνοντας να σας υποδείξει τα ρούχα που προτιμά.
... βάζετε όρια στις επιλογές του με βάση την ηλικία του.
... δίνετε έμφαση στην επιλογή διαφορετικών ρούχων για διαφορετικές περιστάσεις.
... να μην επιμένετε να φορά κάποια ρούχα, αν δεν θέλει (γιατί να το κάνετε δυστυχισμένο;).
... να το κάνετε να αισθάνεται όμορφο και ξεχωριστό για τα φυσικά του χαρακτηριστικά ή για τις ικανότητες και τα επιτεύγματά του.
____________________

Βάσω Μακαρώνη, ψυχολόγος - παιδοψυχολόγος

imommy.gr
antikleidi.com

ΜΑΝΑ: ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΒΑΡΕΩΝ ΚΙ ΑΝΘΥΓΙΕΙΝΩΝ

 – ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΙΜΟΥ

PUBLISHED ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 25, 2016 BY SOFIAATHANASIADOU

 

Πότε γίνεσαι μητέρα; Τη στιγμή που συλλαμβάνεις ή, τουλάχιστον, στους τρεις μήνες, όταν σιγουρευτείς; Ή μήπως γίνεσαι με το που θ᾽ ακούσεις το πρώτο κλάμα του μωρού σου, ή όταν, επιτέλους, του δώσεις την πρώτη αγκαλιά;

Όπου κι αν προσδιορίζεις την έναρξη της μητρότητας, ο δρόμος δεν είναι ποτέ ανθόσπαρτος -κι όσες μανούλες λένε ότι όλα ήταν τέλεια, δεν είχαν ούτε έναν πόνο, ούτε μια ραγάδα… να σταματήσουν να λένε και να σκεφτούν και μας τις υπόλοιπες που πονέσαμε κι ουρλιάξαμε τόσο πολύ που μας άκουσε όλη η Αθήνα μαζί με τα προάστια!

Γιατί η μητρότητα είναι απ᾽ την αρχή ένα βαρύ και ανθυγιεινό επάγγελμα ακόμα κι όταν τα πράγματα πάνε σχετικά καλά, και δε βρίσκεσαι με διαβήτη, αναιμία και το ένα και το άλλο απ᾽ το πουθενά!

Απολαμβάνω όλους όσους πιστεύουν ότι να κάθεσαι στο σπίτι και να μεγαλώνεις παιδί είναι μια εύκολη δουλειά. Αν βοηθοί σου είναι η νταντά-ΤV, ο παππούς ipad, τότε, ναι, είναι εύκολο! Αν, όμως, το αντιμετωπίσεις ως την κανονική σου δουλειά, το 9-5, -μόνο που δε σταματάει εκεί! – αν δώσεις στο παιδί σου όλη σου την προσοχή και την αφοσίωση, είναι μεγάλη, βαριά και δύσκολη δουλειά!

Καταρχάς, τ᾽ απλά και βασικά: Το σήκωμα βάρους. Ξαφνικά, μέσα σε πέντε λεπτά θαρρείς, το βλαστάρι σου έγινε από 5-6 κιλά (που τα ᾽χες άνετα), γύρω στα 15 και βάλε, και θυμάσαι τα παλιά μεγαλεία κι ακούς μέσα σου τον Ιωαννίδη να σου φωνάζει: «Κάτσε κάτω απ᾽ την μπάρα!»

Μόνο που ούτε τόσο εύκολο είναι, γιατί η μπάρα εκείνη μπορεί να είναι πιο βαριά, αλλά δεν κουνιέται πέρα-δώθε ξαφνικά ώστε να χάνεις το κέντρο βάρους σου και να σου «κόβεται» η μέση.

«Μην το σηκώνεις», θα μου πεις. Κι όταν πέφτει; Όταν είναι κουρασμένο και σου απλώνει τα χέρια… Αποτέλεσμα: «Αντίο, μέση!»
Έπειτα ο ύπνος. Δε φτάνει που έχασες τόσο ύπνο όταν ήταν μωρό, και δώσ᾽ του τα πέρα-δώθε βραδιάτικα (μέτρα ρυτίδες από ᾽κεινα τα χρόνια) αλλά κι όταν μεγάλωσε, δεν μπορούσε να κοιμηθεί μόνο του και 3 η ώρα ερχόταν στο κρεβάτι σας.

Όσον ύπνο πρόλαβες μέχρι τις 3 λοιπόν! Μετά ή ξυπνάς γιατί δεν έχεις χώρο ή γιατί σας ξεσκέπασε τελείως είτε επειδή κάνει kick-boxing στον ύπνο του, και ξαφνικά ξυπνάς με μια κλωτσιά στο πρόσωπο, στην κοιλιά, στο τρίτο κόκαλο των πλευρών αριστερά(άλλες ρυτίδες απ᾽ αυτή την αϋπνία!).
Φαγητό: αφού πέρασες το μαρτύριο της βρεφικής τροφής (τα ᾽χουμε πει αλλού αυτά) και σταμάτησες να τρως τ᾽ αποφάγια αλεσμένης γλυκοπατάτας, μπρόκολου και κινόα, φτάνει το σημείο που το παιδί σου αποφασίζει ότι το φαγητό δεν του αρέσει (άντε στην κουζίνα, μαμά, να δημιουργήσεις), είτε κάνει τρεις ώρες να το φάει και κάθεσαι και περιμένεις. Και κάνεις το κουτάλι αεροπλανάκι, και τραβάς τα μαλλιά σου! Είναι γνωστό ότι όταν γίνεσαι μάνα, αρχίζεις να τρως άτσαλα, ό, τι να ᾽ναι, όπου να ᾽ναι.
Μιλώντας για φαγητό, το σώμα σου έχει πάει περίπατο και ή κάνεις αιματηρές θυσίες για να το ξαναφέρεις στα ίσια του, ή το παίρνεις απόφαση ότι η σιλουέτα-καγκουρό κάποτε θα γίνει στη μόδα, πού θα πάει!

Το, δε, μυαλό σου πάει και αυτό. Η μνήμη που είχες κάποτε πάει, πέθανε. Όλες οι λεπτομέρειες που θυμόσουν μια φορά κι ένα καιρό, έχουν αντικατασταθεί στο λογισμικό του μυαλού σου με άλλες πιο άμεσες και πρακτικές πληροφορίες που χρειάζεσαι.

Συχνά, επίσης, ανακαλύπτεις ότι το παιδί σου είναι καλλιτέχνης! Πού και πώς το ανακαλύπτεις αυτό; Σε κάποιο τοίχο, στα χαρτιά με τα συμβόλαια απ᾽ τη δουλειά, στα γραπτά των μαθητών σου που είχες αφήσει στο γραφείο σου.

Άντε, φώναξε, τώρα, όταν έρχεται το παιδί σου όλο χαρά και σου λέει: «Κοίτα τι έφτιαξα, μαμά. Για σένα.» με τόση περηφάνια και μαζί άγνοια του τι έκανε!

Μετά έρχεται ο σωματικός πόνος. Όχι, όχι, η γέννα κι η μέση που είπαμε. Ο αβάσταχτος πόνος του να πατήσεις με γυμνό πόδι παιχνίδι με γωνίες (τουβλάκια, αυτοκινητάκια, χελωνονιτζάκια) χωρίς να το περιμένεις ή να σου μπει glitter στο μάτι εκεί που κάνεις κατασκευές!

Άλλη σκληρή εργασία στον τομέα «παιχνίδι» είναι όταν χάνεται το μικροσκοπικό κομμάτι μιας κατασκευής, που όμως είναι άκρως απαραίτητο για να σταθεί η όλη κατασκευή (είτε κυριολεκτικά, είτε, κυρίως, στο μυαλό του παιδιού σου). Μιλάμε για νανοτεχνολογία!

Σ᾽ αυτή την περίπτωση, βρίσκεις τον εαυτό σου στα τέσσερα, να οργώνει το χαλί σπιθαμή προς σπιθαμή, να κουνάει έπιπλα, να σηκώνει μαξιλάρια και καναπέδες.

Στη χειρότερη περίπτωση, βρίσκεις τον εαυτό σου χειμωνιάτικα, στο μπαλκόνι, με διπλές σακούλες σούπερ μάρκετ, ν᾽ ανοίγεις τη σακούλα της ηλεκτρικής σκούπας και να ψάχνεις μέσα στο χάος το «διαμάντι» απ᾽ το δαχτυλίδι της Μπάρμπι…

Το επάγγελμα-μητέρα έρχεται και μ᾽ άλλα πριμ: τα απογεύματα σου είναι πλέον δρομολόγια κολυμβητήριο-αγγλικά-καράτε. Τα Σαββατοκύριακα; Παιδικά πάρτι, ποδόσφαιρο, παιδότοπος.

Συχνά βρίσκεσαι πριν καλά-καλά το καταλάβεις και το συνειδητοποιήσεις μ᾽ ένα τρισχαριτωμένο σκυλάκι, γατάκι, κουνελάκι ή καναρινάκι, το οποίο, πέραν από τρισχαριτωμένο, είναι και ζωάκι και χρειάζεται φαγητό, μπάνιο, βόλτα. Εσύ πάλι αυτά -έστω την εποπτεία, αν έχεις καταφέρει άλλους να κάνουν, έστω καμιά φορά, τα υπόλοιπα!

Αν είσαι διπλοθεσίτης και το να είσαι μαμά δεν είναι η μοναδική σου εργασία; Τότε είναι χειρότερα. Γιατί τότε, εκτός απ᾽ την κούραση της δουλειάς, όλα τα παραπάνω απογεύματα και Σαββατοκύριακα, έχεις και τις τύψεις ότι δεν είσαι εκεί. Δεν είδες το πρώτο βήμα, δεν ήσουν όταν έπεσε και χτύπησε για να το πάρεις αγκαλιά, δεν είσαι η τέλεια μαμά που είχες φανταστεί και προγραμματίσει να είσαι, κι αυτό, οι συνεχείς τύψεις, είναι το πιο βαρύ και ανθυγιεινό πράγμα στον κόσμο!

Απ᾽ την άλλη, βέβαια, είναι το μόνο επάγγελμα στο οποίο η σφιχτή αγκαλιά του παιδιού σου και το αβίαστο «σ’ αγαπώ» που θα σου πει, γίνεται και πληρωμή και έμπλαστρο και τσιρότο και ύπνος και ενέργεια για να αντιμετωπίσεις και την αυριανή μέρα, και την επόμενη, και την επόμενη…

Πηγή:www.ilov.gr

http://supermomrocks.me/

Μερικοί απλοί τρόποι να κάνετε τα παιδιά να συμμετέχουν στις δουλειές του σπιτιού

Για να μη γκρινιάζετε (και με το δίκιο σας) ότι όλα πρέπει να περάσουν από τα χέρια σας!

Φοβάστε ότι δεν θα καταφέρετε ποτέ να κάνετε το παιδί σας να τακτοποιήσει το γραφείο του -πόσο μάλλον να βγάλει τα σκουπίδια; Κατ' αρχήν, ηρεμήστε... δεν είστε η μόνη. Το όσο συμμετέχει κάθε μέλος της οικογένειας στις δουλειές του σπιτιού είναι από τις πιο συχνές αιτίες που προκαλούν καυγάδες μέσα στα περισσότερα σπίτια. Ωστόσο, αν ακολουθήσετε αυτές τις 10 τακτικές θα αυξήσετε τις πιθανότητες να έρθει εκείνη η μέρα που δεν θα νιώθετε πια ότι όλα πρέπει να περάσουν από τα χέρια σας!

Ζητήστε το με ευγενικό, ήρεμο τρόπο

Ακούγεται απλό, κι όμως οι περισσότεροι γονείς δεν το κάνουν. Αντίθετα, τους φαίνεται πολύ πιο λογικό να αρχίσουν να φωνάζουν από την άλλη άκρη του διαδρόμου φράσεις όπως «πώς είναι πάλι έτσι το δωμάτιό σου;» ή «τώρα εσύ νομίζεις ότι αυτό που κάνεις λέγεται ΄ξεσκόνισμα΄;». Προσπαθήστε να εξηγήσετε στο παιδί τι χρειάζεται να γίνει ήρεμα και πολιτισμένα και θα έχετε πολύ περισσότερες πιθανότητες να το κάνει. 

Δώστε οδηγίες αντί να κάνετε ερωτήσεις

Αν ρωτήσετε ένα παιδί «μπορείς να βγάλεις έξω τα σκουπίδια;» ή «δεν βάζεις αυτά τα πιάτα στο νεροχύτη;» μάλλον θα πάρετε μια αρνητική απάντηση, ιδιαίτερα εάν πρόκειται για ένα παιδί στα πρόθυρα ή στην καρδιά της εφηβείας. Αν θέλετε να είστε πιο αποτελεσματική, κάντε τη δουλειά να φαίνεται αναπόφευκτη και δώστε σαφείς οδηγίες, π.χ. «όταν κάνει διάλειμμα για διαφημίσεις στην ταινία που βλέπεις, πήγαινε τα σκουπίδια στον κάδο» ή «μόλις τελειώσεις με το φαγητό σου, βάλε τα πιάτα στο νεροχύτη. Έτσι, δεν θα του αφήσετε πολλά περιθώρια να «ξεφύγει». 

Όποτε υπάρχει αυτή η δυνατότητα, αφήστε ένα περιθώριο επιλογής

Εάν αυτό είναι δυνατό, δώστε στο  παιδί την ευκαιρία να επιλέξει πότε ή με ποιο τρόπο θα κάνει τη δουλειά. Π.χ. «θα μαζέψεις τα ρούχα σου από το πάτωμα τώρα ή μόλις τελειώσεις το διάβασμα;». Τα παιδιά είναι λιγότερο πιθανό να αντιδράσουν όταν έχουν μια αίσθηση ανεξαρτησίας και νιώθουν ότι εκείνα αποφασίζουν για το τι θα κάνουν.  

Αγνοήστε τις διαμαρτυρίες

Δεν είναι τίποτα ασυνήθιστο ένα παιδί να αντιδρά όταν του λένε τι να κάνει. Το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να αγνοήσετε τη δυσαρέσκειά του και να μην τη δείτε σαν μια ευκαιρία για καυγά. Είναι συνετό ως γονείς να επιλέγουμε πότε θα δώσουμε αξία σε μια συμπεριφορά του παιδιού και πότε όχι. Εάν ωστόσο η στάση του είναι υπερβολικά αρνητική ή και αγενής, μπορείτε να ορίσετε κάποια συνέπεια. 

Καταγράψτε όλες τις δουλειές σε ένα ημερήσιο πρόγραμμα

Τα παιδιά πρέπει από μικρή ηλικία να μάθουν ότι η συμμετοχή τους στις δουλειές του σπιτιού είναι κάτι που πρέπει να γίνεται τακτικά και όχι μόνο όταν τα ίδια έχουν τη διάθεση. Τοποθετήστε σε ένα εμφανές σημείο του σπιτιού μια λίστα με τις δουλειές που πρέπει να γίνουν κάθε μέρα και το όνομα αυτού που θα αναλάβει την καθεμία -ανάλογα βέβαια και με την ηλικία τους. 

Εξηγήστε ποιες είναι οι συνέπειες του να μην κάνουν καμία δουλειά

Η άρνηση να συμμετέχουν στις δουλειές του σπιτιού θα μπορούσε να στοιχίσει στο παιδί ένα μέρος από το χαρτζιλίκι του ή την απογευματινή έξοδο της Κυριακής με τους φίλους του. Έτσι, θα έχει λιγότερες ενστάσεις. Βεβαιωθείτε όμως ότι έχετε συζητήσει εκ των προτέρων για τις συνέπειες κι ότι έχετε θέσει ακριβείς στόχους σχετικά με το ποια δουλειά πρέπει να κάνει και μέχρι πότε!

Προτιμήστε την ανταμοιβή από την τιμωρία

Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι είναι προτιμότερο να πείτε «μόλις τακτοποιήσεις το δωμάτιό σου θα πάμε στην πλατεία να κάνεις ποδήλατο», παρά «αν δεν μαζέψεις δεν θα πάμε πουθενά». 

Επιβράβευση, επιβράβευση, επιβράβευση

Όπως θα γνωρίζετε ήδη καλά, δεν υπάρχει πιο αποτελεσματικός τρόπος να κάνετε ένα παιδί να κάνει σχεδόν οτιδήποτε από το να το επικροτείτε με ενθουσιασμό. Πείτε στο παιδί πολύ εκτιμάτε τη βοήθειά του στο σπίτι, πόσο ωραίο έγινε το δωμάτιό του που το καθάρισε και τι καλή δουλειά έκανε στον κήπο! 

http://www.mamamia.gr/